การทำบุญและความสุขในชีวิต : หน้า 29/124

มีอยู่คืนหนึ่ง พอผมล้มตัวนอน มี แสงเหมือนเพชรเล็ก ๆ สองสามเม็ดมาวูบ วาบที่ลูกกะตา ผมชักสงสัย... เอ๊ะ.... หรือ อยากให้เรานั่ง เชื่อไหม พอผมลุกขึ้นนั่ง สมาธิปั๊บ ความรู้สึกวูบดิ่งลึกลงไปทันที ดูดตัวผมยังกะลงไปในอุโมงค์แน่ะ แต่ เพราะความไม่รู้ ผมตกใจกลัวตาย ผมรีบ เบรกความรู้สึกว่า เฮ้ย หยุด ๆ ๆ เกร็ง เต็มที่ เหนื่อยเลย แล้วผมก็ล้มตัวลงนอน เอ้า....มาอีกแล้ว แสงวูบวาบ ตืด...ยึดมา อีกแล้ว ผมบอกกับตัวเองอย่าดีกว่า ไว้วัน รุ่งขึ้นคนเยอะดีกว่า จะช่วยกันได้ รุ่งขึ้น ผมกราบเรียนหลวงพ่อ หลวงพ่อท่าน เมตตามาก ท่านบอกว่าทำไมไม่ปล่อย ดิ่งลงไปเลยละ ผมบอกกลัวครับ หลวง พ่อ โธ่เอ๋ย... นึกแล้วก็เสียดายจนบัดนี้ เพราะความไม่รู้จริง ๆ...” ตอนหลังเมื่อใจผมอยู่ในบุญมากขึ้น นึกถึงขนาดว่า ลงไปจากดอยนี่ จะไปชวน ญาติพี่น้องทำบุญให้หมดเลย ความนึกอยากทำ บุญเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ หลวงพ่อก็เมตตา มาก ท่านมาพูดคุยเป็นประจำ ผมเองก็รู้สึกรัก เคารพท่านมาก มีอยู่ครั้งหนึ่ง กำลังนั่ง สมาธิอยู่ตอนตีห้า ผมนึกภาพว่า แหม ถ้าได้กอดขาหลวงพ่อสักที เอาเท้าท่าน มาวางบนหัวผมเท่านั้นแหละ โอโฮ...ขน ลุกเกรียวเรียกว่าทุกรูขุมขนเลย น้ำตามัน ไหลออกมาเอง แปลกจริง ๆ เป็นไปได้ยัง ไง ที่คนก้าวร้าวอย่างผมกลายเป็นคนอ่อน ไปเลย ไม่มีหรอกที่คนอย่างผมจะน้ำตา ไหลได้ง่าย ๆ พอลงจากดอยทีนี้ผมไปวัด ทุกวันอาทิตย์ไม่เคยขาดนอกจากจำเป็นจริง ๆ กระทั่งบัดนี้....” ทุกวันนี้ คุณธงชัย และคุณวิลาวัลย์ ตักบาตรทุกวันหน้าบ้าน และมาวัดทุกวัน อาทิตย์ คุณธงชัยบอกว่า คนเราทำบุญแล้ว ฆ่าความตระหนี่ได้จริง ๆ ลองได้ลงมือ ทำสักหน่อยก็ไปได้เรื่อย ๆ แต่ถ้าไม่เริ่ม สักที ก็หาจุดเริ่มไม่ได้ เมื่อก่อนนี้ ใครพูด กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ 87 10 ว่าทำบุญเป็นพันเป็นหมื่นก็ขาดใจแล้ว แต่ เดี๋ยวนี้อยากมีทรัพย์มาก ๆ จะได้ทำบุญเยอะ ๆ ทีละเป็นแสนเป็นล้าน..... นี่คือใจที่เปลี่ยนไป เมื่ออยู่ในบุญ “ผมมาคิดดูแล้วนะครับ ช่วงที่มี ความสุขที่สุดของชีวิต ก็ช่วงเข้าวัดนี่แหละ มีความสุขมากมันบอกไม่ถูก ใจมันสงบ สบาย อะไรที่ซีเรียสก็มองเป็นเรื่องธรรมดา ไป ไม่ปากว่ามือถึงเหมือนเมื่อก่อน ใจ เย็นลง ขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียนก่อนจาก จะต้องบอกลูกว่า ...อย่าลืมนะลูก ใจจรด ศูนย์กลางกาย วันอาทิตย์ไปวัดกันทั้ง ครอบครัว.... นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต...” ไดอารี่บุญ คุณธงชัย และคุณวิลาวัลย์ วิเศษพันธุ รังษี มีวิธีการเก็บบุญไว้ไม่เหมือนใคร “ผมมานั่งนึกว่า เวลาเราไปทำบุญแล้ว ได้ใบอนุโมทนาเข้ามาเรื่อย ๆ มากเข้า ๆ จะ เก็บไว้ที่ไหน ทำอย่างไรจะจดจำบุญที่เราทำ ไปได้หมด เอาไว้นึกถึงเพื่อความปีติใจ เราก็ เลยตกลงกันว่า จะทำไดอารี่บุญเพื่อบันทึกว่า เราทำบุญอะไรไปบ้าง วันไหนยังไม่ได้ทำบุญ อะไรจะได้ทราบอย่างเช่นวันพฤหัสฯผมถวาย เพลเลี้ยงพระ ผมก็บันทึกไว้ หรือว่าวันนี้เราทำ บุญไปหนึ่งพันบาท ถวายหลวงพ่อ ทำบุญ กัลยาณมิตร ๒๗