ความเห็นแก่ตัวและการช่วยเหลือ : หน้า 104/124

คว่ำลง เขาคงเห็นว่าเป็นเพราะการสาปแช่งของอาตมา เขาคงคิดต่อไปถ้าอาตมามีวาจาสิทธิ์สาปแช่งคนที่ ก่อกรรมทำเข็ญแก่ตนได้ ก็คงจะมีวาจาสิทธิ์ประสาทพร ให้คนที่ทำคุณแก่ตน ประสบโชคลาภอะไรก็ได้ เพราะ ฉะนั้นทุกคนจึงอยากทำคุณกับอาตมา อยากนิมนต์ ไปที่บ้านเพื่อจะได้ทำบุญด้วย แล้วจะได้ขอสิ่งที่เขา ต้องการ ในที่สุดสิ่งที่อยู่เบื้องหลังกุศลเจตนาของเขานั้น ก็คือความเห็นแก่ตัวนั่นเอง ขณะที่อาตมายืนนิ่งอยู่นั้น การแก่งแย่งกันออกปาก นิมนต์อาตมาก็ดำเนินต่อไป และทำท่าว่าจะรุนแรงขึ้น บางคนถึงกับเข้ามาจับยึดชายจีวรของอาตมาไว้ บางคน ก็ผลักไสกันเอง อาตมารู้สึกงุ่นง่านรำคาญใจและเหน็ด เหนื่อยมาก จึงผละออกจากฝูงชนไปนั่งพักผ่อนบนเนินดิน ข้างถนน ฝูงคนคงติดตามรุมล้อมอาตมาอย่างไม่ยอมห่าง ให้โยมทุกคนประสบโชคตามที่ตนปรารถนา โยมไม่ต้อง นิมนต์อาตมาไปบ้านหรอก ถ้าอาตมามีวาจาสิทธิ์ให้พร ความเห็นแก่ตัว และความอยากดูเหมือนจะทำให้ทุกคน ที่นี่ หรือที่ไหนก็เท่ากัน อาตมาจะประสาทพรให้ทุก ๆ คน ลืมเหตุการณ์ร้ายที่เพิ่งจะเกิดขึ้นอย่างสิ้นเชิง ลืมความ ที่นี่ ขอให้ทุกคนประนมมือขึ้นแล้วอธิษฐานในใจ อยาก เจ็บปวดของตนเอง ลืมซากศพที่ยังนอนกลิ้งอยู่บนพื้น ได้อะไรปรารถนาเอาตามใจชอบ แต่ต้องให้ถูกต้อง ลืมเพื่อนมนุษย์ผู้เคราะห์ร้ายบางคนที่ยังนอนครวญคราง ด้วยความเจ็บปวดอยู่รอบตัว และที่สำคัญที่สุดก็คือ ลืมแม้โอวาทของอาตมาที่เพิ่งให้ไปหยกๆ นี่แหละ อิทธิพลของความอยาก และความเห็นแก่ตัว เมื่อเห็นว่าไม่มีทางใด ที่จะปราบเขาเหล่านั้นให้ ตามทำนองคลองธรรมนะ” ทุกคนยกมือประนมขึ้นแล้วหลับตาอธิษฐาน ทำ ปากขมุบขมิบอย่างว่าง่าย ครูใหญ่ผ่านไป อาตมาจึง พูดขึ้นว่า “เอาละ ต่อไปนี้อาตมาขอประสาทพร ขอให้ สงบได้ อาตมาจึงตัดสินใจจะใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง ทุกคนจงได้จงมี จงเป็นตามที่ตนปรารถนาทุกประการ อาตมากล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า “ญาติโยมทั้งหลาย โยมเชื่อหรือไม่ว่าอาตมา เป็นผู้วิเศษมีวาจาสิทธิ์ อาจพูดให้ใครประสบภัยพิบัติ หรือได้โชคลาภอะไรก็ได้ โยมเชื่อไหม?” “เชื่อครับ” คนทั้งกลุ่มตอบเกือบเป็นเสียงเดียวกัน “ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้น อาตมาขอให้ทุกคนเงียบและ อยู่นิ่ง ๆ อย่าเข้ามาใกล้อาตมา และอย่าออกปากนิมนต์ หรือขออะไรทั้งสิ้น ถ้าใครไม่เชื่ออาตมา ขึ้นเข้ามาใกล้ หรือนิมนต์ หรือขออะไร อาตมาจะสาปให้ผู้นั้นประสบ ภัยพิบัติ” ต่อไปนี้อย่าขออะไรจากอาตมาอีก และอย่านิมนต์อาตมา อีก” หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็เรียบร้อย อาตมาหันไปดู ทางรถจี๊ปแลนด์โรเวอร์ของคุณชำนาญ ซึ่งอาตมาขอ โดยสารมาด้วย แต่หาได้พบไม่ มีคนบอกอาตมาว่า เขาได้รีบขนเอาคนเจ็บหนัก ๆ ขึ้นรถ แล้วขับย้อนกลับ เข้าไปในเมือง เพื่อนำส่งโรงพยาบาลเสียแล้ว แต่เขาจะ กลับมาอีก อาตมาคิดอยู่ในใจว่า ขณะที่คนอื่น เห็นแก่ตัวจัดทั้ง ๆ ที่เพื่อนมนุษย์กำลังตกอยู่ใน ห้วงทุกข์ คุณชำนาญกลับสละประโยชน์และความ สุขส่วนตัวทุกอย่าง ช่วยเพื่อนมนุษย์อย่างไม่เห็นแก่ เหน็ดเหนื่อยและสินจ้างรางวัลใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้า พออาตมาพูดจบเท่านั้น คนที่อยู่ใกล้ ๆ อาตมา ต่างถดถอยออกไปไม่เป็นขบวน และทุกคนอยู่ในอาการ สงบเงียบดุจถูกสะกดจิต เมื่อเห็นว่าทุกคนสงบเงียบดีแล้ว อาตมามีวาจาสิทธิ์จริงอาตมาก็อยากประสาทพร 1 ให้คนเช่นนี้เท่านั้น อาตมาจึงพูดขึ้นว่า “ดีมาก เท่าที่โยมทั้งหลายยื้อแย่งกันนิมนต์อาตมา นั้น อาตมารับไม่ได้ เพราะจำเป็นจะต้องเดินทางต่อไป แต่อาตมาจะไม่ทำให้โยมผิดหวัง อาตมาจะประสาทพร Kalyanamitra.org อ่านต่อฉบับหน้า ๑๐๒ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒