ความตายและการให้อภัย : หน้า 101/124

เพื่อให้แน่ใจยิ่งขึ้น อาตมาได้หันไปมองดูรถ อยู่ในใจ” หนึ่งเรื่องบ้านแป้น โดยสารที่นอนพลิกหงายหลังอยู่ในคูข้างถนนอีกครั้งหนึ่ง มีแววยิ้มนิด ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันซีดเซียว หลังจากพิจารณาดูลักษณะรถอยู่ชั่วครู่ ก็เกิดความแน่ใจ ของเขา แล้วหลังจากนั้นเขาก็เงียบ ลมหายใจของเขา ว่า ใช่รถคันที่ไล่อาตมาลงแน่ ขณะที่อาตมากำลังยืนอยู่ ค่อย ๆ แผ่วเบาลง....เบาลง มีการสะดุ้งเฮือกเป็นครั้ง ด้วยความงงงวย และความสังเวชสลดใจนั่นเอง ก็มี สุดท้าย แล้วเขาก็เงียบตลอดกาล ชายคนหนึ่งเดินมาหายกมือไหว้แล้วพูดว่า “ท่านครับ นิมนต์ไปโปรดคนขับหน่อยเถอะอาการ เขาร่อแร่มาก เห็นจะไม่รอดแน่ ๆ” อาตมาเดินตาม ชายคนนั้นไปคล้ายคนที่ถูกสะกดจิต แ เมื่อมองดูชายผู้เคราะห์ร้ายนั้นแวบเดียว อาตมา อาตมาชักผ้าขาวม้าขึ้นคลุมหน้าเขา แล้วก็สวด มาติกาส่งวิญญาณเขาไปสู่สุคติภพ เสร็จแล้วลุกขึ้นยืน หันไปมองดูคนโดยสารอื่น ๆ ที่นั่งอยู่โดยรอบ ทุกคน นั่งก้มหน้านิ่งดุจต้องมนต์สะกด จ้องดูร่างอันปราศจาก วิญญาณของคนขับรถด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง เพราะความ ก็จำได้ทันทีว่า เขาคือคนขับรถคันนั้น เขานอนหลับตา สังเวชสลดใจต่อความไม่เที่ยงแท้แน่นอนของชีวิต ภาพ ธรรมนิยาย โดย ธรรมโฆษ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ หายใจระรวยอยู่บนพื้นดินแวดล้อมด้วยคนโดยสารที่ ความตายที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาครั้งนี้ย่อมเป็นพยาน เฝ้าจ้องดูด้วยความเป็นห่วง แม้หลายคนจะโกรธแค้นเขา อันเด่นชัดต่อความจริงแห่งชีวิตข้อนี้อย่างไม่มีความ ที่เขาขับรถเร็วเกินควรจนประสบอุปัทวเหตุอันน่าสยด เคลือบแคลงสงสัยใด ๆ ทั้งสิ้น อาตมาเห็นว่ายาม สยอง แต่ในเมื่อเขาอยู่ในวาระสุดท้ายแห่งชีวิตเช่นนี้ เช่นนั้นเป็นโอกาสเหมาะที่จะชักนำชุมชนนั้นให้เห็นภัย - ทุกคนก็ดูเหมือนยินดีให้อภัยแก่เขา ในชีวิตแล้วรีบเร่งกระทำความดีจึงกล่าวขึ้นว่า “มีพระมาโปรดแล้ว” ชายคนหนึ่งก้มลงบอกที่ “นี้แหละ ญาติโยมทั้งหลาย คือวาระสุดท้าย ข้าง ๆ หูเขา แววแห่งความตื่นตกใจเป็นแววแห่งความวิงวอน แห่งชีวิตที่เราทุกคนจะต้องประสบเข้าในวันหนึ่งข้างหน้า ไม่ว่าคนรวยคนจน คนผู้สูงศักดิ์หรือต่ำศักดิ์คนฉลาด หรือคนโง่ คนดีหรือคนชั่ว ในที่สุดก็จะต้องเป็นเช่นนี้ อย่างไม่มีทางผ่อนปรนหลีกเลี่ยง เวลานี้พญามัจจุราช คนขับรถค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วจ้องดูอาตมา ด้วยแววตาแสดงความตื่นตกใจกลัว เขาพยายาม จะยกมือทั้งสองขึ้นไหว้ แต่ทำได้เพียงยกมือข้างขวา ขึ้นมาวางไว้บนอก ดวงตาของเขาเปลี่ยนจาก ผู้ไม่เคยผิดนัดกำลังคอยเราอยู่ ท่านรู้ดีว่าท่านนัดกับ ใครไว้ วันไหน ปีไหน เมื่อถึงวันเวลาท่านจะมาพบกับ มีน้ำตาไหลซึมออกมาจนเต็มเบ้าตา เขาหลับตาลง เราทันที เหมือนกับที่ท่านมาพบกับคนขับรถคันนี้ในวันนี้ - บีบน้ำตาให้ไหลออกทางหางตา แล้วก็ลืมตาขึ้นอีก ส่วนพวกเราไม่มีทางรู้เลยว่าท่านจะมาวันไหน ท่าน “ท่านครับ” เขาพูดออกมาอย่างแผ่วเบาจนเกือบ อาจจะมาวันนี้ พรุ่งนี้ เดือนหน้าหรือปีหน้าก็ได้ เรา ฟังไม่ได้ยิน “โปรดยกโทษให้ผมครับ....ผมผิดไปแล้ว ทุกคนจะต้องตายแน่ ๆ แต่ไม่แน่ว่าจะตายเมื่อไหร่ เพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์...กรรมตามสนองผมแล้ว...” เมื่อเป็นเช่นนี้พระท่านจึงสอนให้เราไม่ประมาท คำพูดของเขา ทำให้คนที่นั่งอยู่โดยรอบมองดูตากัน มัวเมา เพลิดเพลินอยู่กับอารมณ์ของโลกจนเกินไป ด้วยความไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร “อาตมายกโทษให้แล้ว” อาตมากล่าวด้วยเสียงดัง พอกะว่าให้เขาได้ยิน “ขอให้ทำใจให้ดี ๆ ไว้อย่าคิดอะไร ให้มาก อาตมาไม่เคยถือโทษโกรธเคืองโยมเลย คง ไม่เป็นอะไรมากนักหรอก” เขาหลับตาลงและพยายามจะยกมือไหว้อีก “ขอให้โยมนอนนิ่ง ๆ” อาตมากล่าวต่อไป “ตั้งใจ ระลึกถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ คิดถึงบุญกุศล ที่โยมเคยทำมา ทำใจให้ผ่องใส เรื่องร้ายทั้งหลาย พยายามลืมเสียให้หมด ขอให้ท่องคำว่า “อรห์ ๆ Kalyanamitra.org ผู้มัวเมาประมาท หาแต่สนุกสนานเพลิดเพลิน ให้แก่ตน ไม่ได้กระทำคุณงามความดีไว้ เมื่อ มัจจุราชมาคร่าเอาชีวิตไป ย่อมโศกเศร้าเสียใจ และมีหวังไปสู่ทุคติ ผู้ไม่มัวเมาประมาทรีบกระทำ ความดีไว้ทุกเมื่อ ย่อมไม่สะดุ้งหวาดกลัวต่อมัจจุราช แม้เมื่อความตายมาถึงก็ไม่หวั่นไหว เปรียบเหมือน คนที่เตรียมเสบียงไว้เต็มที่แล้ว ย่อมไม่วิตกทุกข์ร้อน ว่า จะออกเดินทางเมื่อไร เมื่อถึงเวลาก็ออกเดินทาง ด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส ญาติโยมทั้งหลาย ข้าวปลาอาหารเงินทอง กัลยาณมิตร ๙๙