ธรรมคีตา : หน้า 105/124

ธรรมคีตา lo เมื่อยังไม่พบพานญาณอย่างนี้ ร่างกายอันยาววาหนาคืนนี้ ทุกนาทีเที่ยวท่องส่องเสาะหา มีโลกที่เกิดทุกข์สุขพร้อมสรรพ เพ่งพากเพียรเวียนวนคนเรื่อยมา สิ่งทั้งหลายบรรดาคณานับ ไขว่และคว้าหาเจ้าหนึ่งเท่านั้น ย่อมเกิดดับเป็นไปในจิตนี้ เจ้าผู้สร้างสรรพสิ่งจริงและเท็จ มิมีใดเกิดดอกนอกจากจิต ความสำเร็จความรู้เพื่ออยู่มั่น จิตปรุงคิดเป็นนั่นมันเป็นนี่ เฉกนายช่างสร้างเรือนสร้างเขื่อนกัน สิ่งทั้งมวลมีได้เพราะใจมี สร้างภพอันอมรรตัยให้เราพัก นี่แน่ะเจ้านายช่างผู้สร้างบ้าน จิตดับพลีสิ่งสรรพก็ดับตาม รูปกายเราเท่านี้เพียงสี่ธาตุ โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เราพบพานเจ้าแล้วแนวตระหนัก ราวรูปวาดเอาไว้อ่อนไหวหวาม เจ้านายช่างผู้ชอบกอปรเก่งนัก ส่วนแขนแข็งคล้ายดินระบิลนาม เรารู้จักเจ้าแล้วทุกแนวแท้ ส่วนสิ่งเหลวไหลลามเรียก น้ำ นั้น เจ้าจะสร้างสิ่งใดไม่ได้อีก ส่วนพัดไหวว่า ลม สมญาย้อน เจ้าจะหลีกหลบไปไม่ได้แน่ ส่วนที่ร้อนเรียก ไฟ ไม่แผกผัน โครงเรือนเจ้าเราฟังทั้งชื่อแป รวม ดิน น้ำ ลม ไฟ ไว้สำคัญ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ ยอดเรือนแง่งามเจ้าเราซื้อแล้ว จิตของเราได้ถึงซึ่งสภาพ อันเรียบราบโดยไร้ใดพานแล้ว สิ้นสิ่งมุ่งปรุงแต่งสำแดงแนว หมดวี่แววหมายแสวงปรุงแต่งเติม ถึงซึ่งความสิ้นไปในผู้สร้าง คือ ตัณหา นายช่างนักสร้างเสริม ถึงซึ่งความธรรมดาถาวรเดิม คือไม่เริ่มไม่ได้และไม่ลับ คือหนึ่งขันธ์คุมเห็นเป็นรูปกาย รูปที่เห็นเป็นร่างอยู่อย่างนี้ พินิจชี้ช่องเห็นเป็นสองฝ่าย ธาตุสี่คุมเข้าไว้ไม่กระจาย เป็นภาคภายฝ่ายหนึ่งซึ่งปรวนแปร ส่วนอีกภาคแยกกายคือฝ่ายจิต จิตรู้คิด รู้รับ รู้สรรพแต่ ช่างปรุงแต่งแสวงหาทุกท่าแท้ รู้จนแม้ความไม่มี แห่งที่มา จิตนั้นคือ วิญญาณ ตัวการรู้ สิ่งสรรพสู่สารพัดสัมผัสค่า ตัวรู้รับ เรียกเล่ห์ เวทนา ตัวสะสม เรียกสัญญา รวมค่าไว้ ตัวรู้คิดปรุงสร้าง คือ สังขาร รวมตัวการจิตเห็นเป็นสี่ได้ ห้าขันธ์สิ้นสองฝ่าย กายกับใจ ทั้งหมดในคนเราก็เท่านี้ อ่านต่อฉบับหน้า 25 กัลยาณมิตร ๑๐๓ Kalyanamitra.org