การพัฒนาห้องปฏิบัติการทางเคมี : หน้า 95/124

กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ ห้องปฏิบัติการทางเคมีได้ถูกสถาปนาขึ้นใน อาคารหลังใหม่ชื่อ มิลแบ็งค์ บิดติ้ง เป็นห้องปฏิบัติการ แบบทันสมัย มีขนาดไม่ใหญ่โตนัก มีเครื่องเคราเฉพาะ แต่ที่จำเป็นจริง ๆ เท่านั้นบรรจุอยู่ แต่โต๊ะทำงานเป็นโต๊ะ แบบใหม่ที่ก้าวไปไกลกว่าแบบเก่ามาก รายการทุกสิ่ง ทุกอย่างในห้องนั้น ดร.คาร์เวอร์เองเป็นผู้เลือกคัดอย่าง ประณีตบรรจงทั้งสิ้น เลย" คาร์เว่อร์ได้กล่าวอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า “จะไม่ให้มีเงินที่เสียไปเปล่าโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เมื่องานนั้นได้บรรลุถึงขั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว เขามี กิริยาตื่นเต้นราวกับเด็ก ๆ ดีใจ นายเอ็มเม็ตต์ สก๊อตต์ เลขานุการได้สมทบไปกับเขา ณ ทางเข้าประตู แสงแดด ในเวลารุ่งอรุณส่องเข้ามาในห้องอันสะอาดและใหม่เอี่ยม ได้ตลอดห้อง “นี่คงจะต้องเป็นวันปีติยินดีของ ดร.วอชิงตัน แน่เทียว (ถ้า ดร.วอชิงตันยังมีชีวิตอยู่)” เลขานุการ เอ็มเม็ตต์ สก๊อตต์ ได้กล่าวขึ้น เลขานุการสก๊อตต์รู้ดีทีเดียว ในเรื่องที่คาร์เวอร์ - “มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่จะสร้างสิ่งมหัศจรรย์ ณ ที่นี่ ฉันเพียงแต่จะคอยสดับตรับฟังพระสุรเสียงของพระองค์ และพยายามที่จะทำตามพระโองการของพระองค์ เท่านั้น” แล้วเขาก็หยิบดินเหนียวในไหข้างหลังมากำมือหนึ่ง แผ่ดินนั้นลงบนแผ่นกระจก แล้วตั้งกล้องจุลทรรศน์ให้ตรง นัยน์ตาของเขา ในห้องนั้นเงียบมาก นายสก๊อตต์หันกลับออกไป ข้างนอก ปิดประตูเบา ๆ แล้วไปเสียจากที่นั้น เลขานุการมีความพิศวงและกังวลใจเล็กน้อย เขาแลเห็นชัดเจนว่า ตลอดเวลาหลายปีมาแล้ว ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ยังคงเป็นผู้แปลกหน้าของคนทั้งหลาย อยู่ เขาอยากให้นายวอชิงตันยังมีชีวิตอยู่ เขาจะได้ชี้แจง ให้คนในทัสดีก็เข้าใจนายคาร์เวอร์ได้ คาร์เวอร์เป็นอัจฉริยบุรุษ ใหญ่ยิ่งสูงเหนือใคร ๆ เข้ามาเดินอยู่ในท่ามกลางพวกเขาทั้งหลาย แต่ชูศีรษะ สูงขึ้นไปในเมฆหมอกจนแลไม่เห็น หรือว่าเขาเป็นนัก คลั่งศาสนา หรือเป็นนักปรัชญาที่เก่งกาจลึกซึ้ง หรือว่า เขาเป็นนักศึกษาที่เดินออกนอกทาง ฉลาดจริงแต่แกมหยิ่ง ได้บรรลุผลสำเร็จด้วยเสียค่าใช้จ่ายไปเป็นจำนวนน้อย ซึ่งในเวลานี้แก่ตัวลงแล้วกลายเป็นคนจู้จี้ไปนิดหน่อย จริง ๆ เขารู้ว่าความเชื่อถือของ ดร.วอชิงตันที่มีแก่ คาร์เว่อร์นั้นเป็นการถูกต้องมากเพียงไร และบัดนี้เมื่อ มองดูโต๊ะที่มันเป็นเงากับมีหลอดที่เกลี้ยงเกลา และ ถ้วยปากนกอันใสสะอาดวางอยู่ เลขานุการเอ็มเม็ตต์ สก๊อตต์ก็มีความสุขที่ในที่สุดทัสดีก็ก็สามารถให้เครื่องมือ ที่แท้จริงแก่คาร์เว่อร์ได้สำเร็จ เขาถูมือของเขาด้วย ความศรัทธาอย่างร้อนรน “เราได้ก้าวมาแล้วเป็นระยะทางไกลทีเดียว” คาร์เว่อร์เลยไปข้างหน้า เขาก้มตัวลงที่กล้อง จุลทรรศน์ขนาดเล็ก นัยน์ตาจ้องเขม็งอยู่ที่ช่องส่อง และ สอบหาระยะโฟกัส เสื้อมอซอของเขาห้อยลงมาจากไหล่ อันลู่ เอ็มเม็ตต์ สก๊อตต์ สะดุ้งน้อย ๆ ในเมื่อสังเกตเห็น ผมสีเทาที่ขมับปุ่มของคาร์เวอร์ “เขากำลังเข้าเขตชราภาพ” เอ็มเม็ตต์ สก๊อตต์ นึกอยู่ในใจ แต่เขาได้กล่าวดัง ๆ ออกมาว่า “บัดนี้ ท่าน กำลังจะสร้างสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นมาอีกละซิ” มือของคาร์เว่อร์สั่นเล็กน้อย ในเมื่อเขายกหลอด ขนาดจิ๋วขึ้นส่องให้แสงสว่างผ่านเข้ามา พลางกล่าวอย่าง สงบว่า โลกภายนอกกำลังนำเกียรติมากองให้เขา เขาถูก เชิญให้ไปกรุงวอชิงตันบ่อยยิ่งขึ้น เพื่อไปให้คำ ปรึกษาหารือแก่กรมเกษตราธิการของสหรัฐ ไม่ค่อย เว้นแต่ละสัปดาห์ที่เขาต้องถูกเชิญไปพูดในวิทยาลัย ในกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ ในสมาคม สโมสร ใน หอการค้า หนังสือพิมพ์ทางภาคใต้มักกล่าวขวัญ ถึงเขาด้วยความภาคภูมิใจ มกุฎราชกุมารแห่ง ประเทศสวีเดนก็ได้เสด็จมาทรงพบเขา ได้ประทับ อยู่ที่ทัสดีก็ถึงสองสัปดาห์ ทุก ๆ วันพระองค์ได้ทรง หารือกับคาร์เว่อร์เป็นเวลานาน ๆ การนี้สมาชิก ในคณะอาจารย์ไม่ทราบ จนกระทั่งได้เสด็จกลับไปแล้ว เขาจึงพากันขัดเคืองที่เจ้าชายกับคาร์เว่อร์ได้มีการ หารือกันเป็นการเฉพาะ โดยคณะอาจารย์ไม่ได้มีส่วน ร่วมด้วย แต่คราวที่ปรินซ์ออฟเวลส์เสด็จมา คนเหล่านั้น รู้สึกว่าเขาได้รับการเหยียดหยามมากเจ็บแสบยิ่งขึ้นไปกว่า คราวก่อนอีก ทุกคนได้ทราบว่าอาคันตุกะรัชทายาท แห่งเกรดบริตเทนทรงชนะน้ำใจชาวกรุงวอชิงตัน เมื่อ มีข่าวมาว่า พระองค์มีพระประสงค์จะเสด็จมาที่ทัสคี ไม่มีใครเคยคิดเลยว่า พระองค์จะทรงหมายถึง ดร. กัลยาณมิตร ๔๓