ผลกระทบจากการแก้แค้น : หน้า 18/124

ต่อมาไม่นาน หญิงรับใช้คนหนึ่งได้นำข้าวเปลือกมาผึ่งแดดไว้ แพะตัวหนึ่งได้ลอบเข้ามากินข้าวเปลือก นั้น นางมาเห็นเข้าพอดี จึงคว้าดินปืนในเตาเหวี่ยงไปที่แพะเคราะห์ร้ายเต็มแรง ไฟจากดินปืนจึงไหม้ขน ของมัน มันตกใจวิ่งหนีเข้าไปในกระท่อมหลังหนึ่ง มันสีกายเข้ากับฝากระท่อม ไฟก็ลุกไหม้กระท่อมหลังนั้น แล้วลุกลามอย่างรวดเร็วต่อไปยังโรงช้างของพระราชา กว่าควาญช้างจะมาปลดโซ่ พาช้างทั้งหมดออกมาได้ ไฟก็ลุกท่วมหลังคาโรงช้างแล้ว ไม้ชื่อไม้แปของหลังคาโรงช้างได้ลุกไหม้ตกลงมาบนหลังช้าง ทำให้หลังช้าง ทั้งหมดเป็นแผลเหวอะหวะ พระราชาทรงทราบว่า ช้างได้รับบาดเจ็บจากไฟไหม้ จึงทรงเรียกประชุมอำมาตย์ ปุโรหิตและ ควาญช้างเพื่อหาทางรักษาช้าง ปุโรหิตคิดจะแก้แค้นพวกลิง จึงรีบกราบทูลว่า “ขอเดชะ ช้างทั้งหลายได้รับบาดเจ็บมาก ยากที่ยาทั่วไปจะรักษาได้ อีกประการหนึ่ง ช้างนับเป็น พาหนะสำคัญในการศึกสงคราม จะปล่อยให้เจ็บป่วยอยู่นานนั้นเป็นการไม่สมควร การที่จะเยียวยาให้ รวดเร็วนัก ข้าพระพุทธเจ้าทราบมาว่า จะต้องใช้เลือดของลิงมาเข้าเครื่องยาพระเจ้าข้า” “เลือดลิงหรือ เราจะเอาเลือดลงมาจากไหนตั้งมากมายล่ะ เพราะช้างของเราบาดเจ็บเป็นร้อย ๆ เชือกอย่างนี้" “ขอเดชะ ในพระราชอุทยาน มีลิงอยู่เป็นร้อยเป็นพันตัว มันเข้ามาเก็บกินผลไม้ หักรานกิ่งไม้ ต้นไม้ ใหญ่น้อยให้ได้รับความเสียหายอยู่บ่อย ๆ หากพระองค์ให้นำเลือดลงมา ก็จะเป็นการดีถึง ๒ ประการ คือนอกจากจะรักษาแผลของช้างได้แล้ว ยังเป็นการกำจัดผู้ที่บุกรุกเข้ามาในพระราชอุทยานอีกด้วย” ปุโรหิต กราบทูล พระเจ้าพรหมทัตทรงเห็นชอบด้วย จึงมีรับสั่งให้ทหารพวกแม่นธนูไปยิงลิงเหล่านั้นทันที ลิงทั้งหลายถูกธนูหล่นจากต้นไม้ราวกับผลไม้สุกที่ถูกเขย่าร่วงลงมา พวกที่พยายามจะหนีก็หาได้ พ้นสายตาและความเร็วของลูกธนูไม่ แต่อย่างไรก็ตาม มีลิงตัวหนึ่ง แม้จะถูกธนูได้รับบาดเจ็บสาหัส มันก็ สู้อดทนวิ่งไม่คิดชีวิต เข้าไปในป่าลึกเพื่อบอกความแก่ฝูงลิงที่แยกตัวออกไป M we ๑๖ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ Kalyanamitra.org