นิทานชาดกเกี่ยวกับการผูกเวร : หน้า 16/124

เล่านิทานให้หลานฟัง โดย น้าอี๊ด ที่พักขอน ผู้มีเวร สวัสดีค่ะ หลาน ๆ ที่น่ารักทุกคน “เวร” ที่น้าอึดกำลังพูดถึงอยู่นี้ ไม่ได้หมาย ถึงการเข้าไปอยู่ หรือเข้าไปทำอะไรเป็นคราว ๆ อย่าง เช่น การเข้าเวรของทหารตำรวจ หรือการทำเวรตอน เย็นของนักเรียนหรอกนะคะ แต่ “เวร” ที่ว่านี้ หมายถึง ความประสงค์ร้าย ความผิด ความบาป ความเชื่อ ที่บุคคลฝ่ายหนึ่งมีต่ออีกฝ่ายหนึ่ง และเมื่อมีโอกาส ฝ่ายที่มีใจ “ผูกเวร” ก็จะทำการแก้แค้นล้างผลาญ อีกฝ่ายหนึ่ง หรือหากว่าต่างฝ่ายต่าง “ผูกเวร” หรือ “จองเวร” ซึ่งกันและกัน ก็จะคอยจ้องหาโอกาส ทำลายล้างกัน ผู้ที่ผูกเวรนั้น จิตใจของเขาจะรุ่มร้อน อยู่ตลอดเวลา จะกินจะนอนก็ไม่เป็นสุข คนที่อยู่ใกล้ หรือคบหากับคนที่ผูกเวร ก็ย่อมจะได้รับผลกระทบ กระเทือนไปด้วย เช่น ต้องคอยรับอารมณ์ง่าย ๆ ของเขา และถ้าหากมีการ “แก้แค้น” กัน ก็ต้อง พลอยเดือดร้อนไปกับเขาด้วย ดังนิทานชาดกที่น้าอึด กำลังจะเล่าให้หลาน ๆ ฟังนี่แหละค่ะ ในสมัยพุทธกาล เมื่อพระเทวทัตผู้จองเวรพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถูกธรณีสูบสิ้นชีวิตไปแล้ว พระ ภิกษุสงฆ์ต่างพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสเล่าถึง อดีตชาติของพระเทวทัตกับพระองค์ เมื่อครั้งเกิดเป็น “กระบี่” หรือ “ลิง” แล้วถูกจองเวรโดยปุโรหิต ซึ่งมีเรื่องราวดังนี้ ในอดีตกาล สมัยพระเจ้าพรหมทัตครองกรุงพาราณสี พญากระบี่ ๒ ตัวมีบริวาร ๑,๐๐๐ อาศัย อยู่ในพระราชอุทยาน วันหนึ่ง ขณะที่ปุโรหิตท่านหนึ่ง ซึ่งแต่งกายเรียบร้อยเดินออกจากบ้านจะไปธุระ ผ่านเข้ามาทาง พระราชอุทยาน กระบี่ซุกซนตัวหนึ่งเห็นปุโรหิตเดินมา ก็ห้อยโหนกิ่งไม้เหนือศีรษะท่าน แล้วไปนั่งอยู่บน ริมประตูอุทยาน เจ้ากระบี่ซนนั่งรออยู่จนกระทั่งปุโรหิตเดินมาถึงริมประตู มันก็ถ่ายอุจจาระลงไปทันที ปุโรหิตตกใจที่รู้สึกว่ามีอะไรตกใส่ศีรษะ จึงแหงนหน้าขึ้นดู เจ้ากระบี่ก็ถ่ายอุจจาระลงมาเข้าปากของปุโรหิต อีก ปุโรหิตโกรธมาก เขายกมือชี้หน้าเจ้ากระบี่ตัวนั้นแล้วร้องด่าว่า ๑๔ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒