ข้อความต้นฉบับในหน้า
กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒
“อย่าไปซ้ำเติมเขาเลยโยม” อาตมาพูดขึ้น “ไหนๆ
เขาก็ตายไปแล้ว ให้อภัยเขาเถอะอาตมาไม่ถือโกรธเคือง
เขาหรอก"
“เขาไล่ท่านลงเมื่อไร เถ้าแก่?” ชายคนแรกที่ถาม
เรื่องกรรมตามสนองกับอาตมาถามชายจีนคนนั้น
“เมื่อสัก ๒ ชั่วโมงมานี้เอง มันเลวทรามมาก”
“ทำไมเขาไล่ท่านลง” ชายคนนั้นถามอีก
“ไม่รู้ ถั่วฟังไม่ชัด แต่เห็นมันบ่นตอนหลังว่า
พระไม่มีเงินค่าโดยสารให้มัน มันใจบาปมากแม้แต่พระ
มันก็เก็บค่าโดยสาร”
เมื่อสังเกตดูอาการที่ชายจีนคนนั้น เป็นเดือดเป็น
แค้นแทนอาตมาแล้ว ความสงสัยแบบเห็นแก่ตัวก็เกิดขึ้น
ในใจว่า ถ้าเขาเป็นเดือดเป็นแค้นจริง สงสารอาตมาจริง
หวังดีต่ออาตมาจริง ทำไมเขาไม่ทำบุญกับอาตมาโดย
“ถั่วก็ลืมไป มันคิดไม่ทันเพราะความโมโห เมื่อ
ท่านลงรถไปแล้วจึงคิดขึ้นได้ โมโหตัวเองไม่น้อยเหมือน
กัน” เขาหันหน้ามามองอาตมาเป็นเชิงวิงวอนแล้วพูดว่า
“ท่านอาจารย์ครับ ผมขอโทษด้วย ผมลืมไปจริง ๆ
ผมอยากแก้ตัว อยากนิมนต์ท่านไปทำบุญที่บ้านผม
สักครั้ง บ้านผมอยู่ลำพูน ผมจะกลับทันทีเมื่อมีรถโดยสาร
ขาขึ้นผ่านมา ข้างหน้าไม่ไปอีกแล้ว ผมขอนิมนต์ท่านไป
ลำพูนกับผม”
ชายจีนคนนั้นพูดยังไม่จบดี คนอื่น ๆ ก็ชิงพูดขึ้น
เสียงขรึม ต่างคนต่างออกปากนิมนต์ให้อาตมาไปยังบ้าน
ของตน ๆ ในที่สุดสิ่งที่อาตมาคาดคิดก็เกิดขึ้น คือ
อาตมาได้กลายเป็นผู้วิเศษไปเสียแล้วในสายตาของคน
เหล่านั้น เพราะการเปิดเผยเรื่องราวของชายจีนคนนั้น
ชาวพุทธไทยจีนทั่วไปย่อมมีนิสัยตื่นผู้วิเศษและของวิเศษ
มีคนจำนวนน้อยสนใจในการศึกษา และปฏิบัติตาม
หลักคำสอนของพระบรมศาสดาอย่างแท้จริง เมื่อ
ได้ข่าวว่ามีผู้วิเศษอยู่ที่ไหน ย่อมหลั่งไหลไปหา เมื่อ
ได้ข่าวว่ามีของวิเศษอยู่ไหน ย่อมต้นนั้นไปหาทั้งนี้ก็
- เพราะคนต้องการทางลัด อยากได้สิ่งใดง่าย ๆ โดย
ไม่ต้องลงทุนลงแรงและรอคอย เพราะเหตุนี้จึงมักจะตก
เป็นเหยื่อของคนโกงอยู่เสมอ คราวนี้ก็เช่นเดียวกัน
ยอมเสียค่าโดยสารให้อาตมาเสียตั้งแต่ตอนนั้น ซึ่ง
จะเป็นจำนวนเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ถึงกับล่มจม
หมดตัวอะไร แต่เมื่อได้สติกลับมาว่า ความสงสัยเช่นนั้น
เป็นความเห็นแก่ตัว อาตมาก็สะกดใจกำจัดมันเสีย
แล้วแผ่เมตตาแก่ชายจีนนั้นแทน
“ทำไมเถ้าแก่ไม่ถวายค่ารถท่านเล่า?” ชายไทย
คนเดิมถามขึ้นคล้ายกับรู้จิตใจของอาตมา ชายจีนนิ่งอึ้ง
ไปครู่หนึ่งแล้วตอบพลางส่ายหน้าตามเดิม
การที่รถโดยสารคันหนึ่งที่ไล่อาตมาลงเกิดอุปัทวเหตุ
กัลยาณมิตร ๑๐๑
Kalyanamitra.org