การปฏิบัติธุดงควัตร : หน้า 89/124

เป็นอย่างดีเสมอมา ทางมูลนิธิฯ กิจนิมนต์ของใคร ถ้ามีจิตศรัทธา มาแล้วถึง ๙ ครั้ง มีพระภิกษุ ได้จัดธุดงค์ครั้งใหญ่พิเศษ ก็ถวายใส่บาตรมา นี่ก็เป็นธุดงค สามเณรมาร่วมอยู่ธุดงค์ด้วย | ภาชนะที่สอง ที่เรียกกันว่า ฉัน วัตร ฉันเฉพาะในบาตร ไม่ใช้ รวมประมาณ ๒๐,๐๐๐ รูป รวม นี่ก็เป็นธุดงควัตร และฉัน ในวาระขึ้นปีใหม่ มูลนิธิ หนเดียว ก็เป็นธุดงควัตรอย่างนี้ ธรรมกาย ได้เคยจัดให้มีการอยู่ แม้เราจะอยู่ที่วัดเราก็ทำได้.... ธุดงค์ครั้งยิ่งใหญ่มาแล้วครั้งหนึ่ง ส่วนที่เกี่ยวกับที่อยู่อาศัย ในปี พ.ศ. ๒๕๒๙ ซึ่งประสบ | เราไม่อยู่ตามโคนต้นไม้ก็ได้ อยู่ ผลสำเร็จอย่างดียิ่ง เพราะนอก กลางแจ้งเป็น อัพโภกาสกังคัง ก็ได้ หรือไปอยู่ตามป่าช้าก็ได้ จากจะเป็นวาระพิเศษแห่งการ แสวงบุญของชาวพุทธผู้ใฝ่ธรรม | หรืออยู่เสนาสนะ คือ เสนาสนะ แล้ว การจัดกิจกรรมในลักษณะนี้ | โลลิปปัง จัดให้ที่ไหนก็อยู่ที่ตรง ยังอาจช่วยสะกิดใจของชาวพุทธ บางคนบางกลุ่ม ที่ยังหลงเข้าใจผิด และมีค่านิยมที่ผิด ๆ คิดว่า “การ ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่คือ การออกเที่ยวเตร่เฮฮา เลี้ยงฉลอง กันด้วยสุรายาเมา สนุกสนาน นั้น ดีไม่ดีไม่ต้องพูด ก็ใช้ได้ เหมือนกัน การที่พวกท่านมา ปฏิบัติธุดงควัตร มีโอกาสฝึกตัว หลายอย่าง ผู้ที่ถือธุดงควัตรเป็น ตัวอย่างในสมัยพุทธกาลก็คือ พระมหากัสสปะ ท่านถือธุดงค อึกทึกครึกโครม” จึงได้จัดธุดงค์ | วัตรตั้งแต่ท่านบวชทีเดียว ถือถึง ปีใหม่นี้ขึ้นเพื่อให้เห็นว่า “วิธีการ ๑๓ ข้อหมดเลย ก็แสดงว่าพระ เริ่มต้นชีวิตใหม่ในวันขึ้นปีใหม่ | มหากัสสปะ ท่านไม่นอนกลางคืน อย่างถูกต้องตามคตินิยมของ ไม่เอนหลังแน่ พระพุทธเจ้าท่าน บรรพบุรุษไทยนั้นมีอยู่ เพื่อ ทรงยกย่องว่า “เป็นยอดในการ จะได้เป็นแบบแผนที่ดีงามแก่ | ถือธุดงควัตร” อนุชนรุ่นหลังสืบไป” สมเด็จพระธีรญาณมุนี กล่าวเปิดการอยู่ธุดงค์ตอนหนึ่ง ว่า “ธุดงควัตรนั้น ยังมีคน เข้าใจผิดอยู่มาก ธุดงควัตรนั้น มีทั้งหมด ๑๓ ข้อ แยกออกมาเป็น ปฏิบัติธุดงควัตรทั้ง ๑๓ ข้อถือว่าเป็นความดี เป็นเครื่อง ขัดเกลากิเลส ทำให้กิเลสเราเบา บางลงเยอะ ความโลภความ อยากได้ก็จะลดลง โทสะความ เคร่งเครียดก็จะเบาลง โมหะความ งมงายก็เบาลง จึงกล่าวได้ว่า การ เรื่องเกี่ยวกับอาหาร เกี่ยวกับ | ถือธุดงค์เป็นการปฏิบัติความดี เครื่องนุ่งห่ม เกี่ยวกับที่อยู่อาศัย | ควรแก่การสรรเสริญ......... ที่พูดว่า พระถือธุดงควัตร ทำไม ไม่แบกกลดออกไปอยู่ตามป่า นี่เป็นการเข้าใจผิด การถือธุดงค วัตรไม่ใช่ต้องแบกกลดไปตามป่า อยู่วัดก็ถือได้ ถือในเรื่องอาหาร เช่น ถือบิณฑบาตเป็นวัตร ไม่รับ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ คนที่ทำความดีไม่ว่าใคร ทั้งนั้น ถ้าเสียสละไม่ได้ก็ทำความ ดีไม่ได้ ฉะนั้นธรรมที่จัดเป็นหมวด ไว้ ถ้ามีเรื่องเสียสละอยู่ในหมวด นั้นจะต้องเอาเป็นข้อต้น ๆ เลย เช่น ในบุญกิริยาวัตถุ ๓ ขึ้นต้น ด้วยทาน ทานก็คือการเสียสละ แล้วจึงจะเป็นศีล และภาวนา ในบารมี ๑๐ ที่จะทำให้บุคคล เป็นผู้ถือความเป็นอรหันต์ เป็น พุทธะ ก็ขึ้นต้นด้วยทานบารมี ถ้าเสียสละไม่ได้ก็รักษาศีลไม่ได้ ทำภาวนาไม่ได้ มันยังห่วงอยู่ ห่วงนั่นห่วงนี้ จะไปรักษาศีลได้ อย่างไร จะไปหลับตาภาวนา ได้อย่างไร มันยังห่วงอยู่ เพราะ ฉะนั้นมันต้องตัด มันต้องเสียสละ” และในวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๓๑ พระพุทธิวงศมุนี เจ้า อาวาสวัดเบญจมบพิตรฯ เจ้าคณะ ใหญ่หนเหนือ และพระเทพปริ ยัติโมลี เจ้าอาวาสวัดราชโอรสฯ ได้เดินทางมาบรรยายธรรมให้ โอวาทแก่พระภิกษุสามเณร และ อุบาสก อุบาสิกา ณ สภาธรรม กาย วัดพระธรรมกาย พระพุทธิวงศมุนี กล่าว ให้โอวาทตอนหนึ่งว่า “การที่ท่านทั้งหลายมี กุศลศรัทธาตั้งเจตนา เดินทาง มาปฏิบัติธุดงควัตร ตามหลัก ธรรมคำสอนทางพระพุทธ ศาสนา ชื่อว่าท่านทั้งหลาย มีสัมมาสติ คือ มีความระลึก Kalyanamitra.org ที่ชอบ ประกอบจิตใจเพื่อให้ ได้ประโยชน์ ในการปฏิบัติ ธรรมทั้งหลายนั้น สำคัญที่สุด ก็รู้แล้วว่าอยู่ที่จิตใจ แต่จิตใจ ที่จะปฏิบัติไปได้ จะต้องอาศัย มีสติระลึก มีสัมปชัญญะคู่ตัว ไม่ประมาท....ม ในการประพฤติปฏิบัตินั้น ความเป็นคนมีสติสัมปชัญญะ หรือมีความระลึกได้รู้ตัวนี้ เป็น ธรรมที่พระพุทธเจ้าสอนมากที่สุด แก่พุทธสาวก ว่าเป็นธรรมมี อุปการะมาก ในการที่จะประพฤติ ปฏิบัติตามพระธรรมวินัย หรือ การปฏิบัติวิปัสสนาธุระ ทั้งสมถะ และวิปัสสนาจะต้องอาศัยความ เป็นคนมีสติไม่ประมาทนี้ เป็น ประการสำคัญ” พระเทพปริยัติโมลี กล่าว ให้โอวาทตอนหนึ่งว่า “ถ้าหากว่าท่านทั้งหลาย ได้มีโอกาสอยู่ในพระธรรมวินัย นี้ตลอดไป เมื่อได้รับภาระธุระ อย่างน้อย ๆ ก็ได้รับภาระธุระ หน้าที่ในการปกครอง ในการ อบรมสั่งสอนพระภิกษุสามเณร และญาติโยม ก็สามารถที่จะนำ เอาความรู้ความเข้าใจ และการ กัลยาณมิตร ๘๗