ความรักและความหวังของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว : หน้า 46/128

เดียวกันแต่นั้นมา ด้วยพระมหากเณาธิคุณของยุวกษัตริย์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล และ สมเด็จพระราชอบชาทรงได้เรียนรู้ที่จะรักประชาชนอย่างแท้ จริง โปรดที่จะเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนราษฎรผู้ ยากไร้ตามต่างจังหวัดโดยรอบเขตพระนคร ทรงไต่ถาม ทุกข์สุขการทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยความสนพระทัยยิ่ง ทรง โปรยหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวในนา พระราชทานความหวังดี และกำลังใจแก่เกษตรกร ราษฎรสนองตอบกระแสพระ เมตตาด้วยความจงรักภักดี ต่างมาเช่าฯ รับเสด็จหอม ล้อมเนืองแน่น มองไปทางไหนมีแต่สีหน้าปลาบปลื้มผาลุก สองมือพนมไหว้หมอบกราบมิยอมห่าง ทั้งสองพระองค์ได้ ทรงประจักษ์ว่า “ที่อยู่ที่แท้จริงในโลกนี้ คือการได้อยู่กลาง ความรักความผูกพันของประชาชนชาวไทยนั้นเอง ก่อนที่จะเสด็จฯ กลับไปศึกษาต่อ ณ ประเทศสวิด เซอร์แลนด์ องค์ยุวกษัตริย์ทรงปรารถนาจะพระราชทาน ความหวังดีแก่ประชาชนชาวไทยอีกครั้ง โดยการเสด็จฯ เยือนประเทศอังกฤษและอเมริกา เพื่อทรงทำหน้าที่เจริญ สัมพัน&ไมตรีกับประเทศสัมพันธมิตร ปูลาดอนาคตอัน รุ่งเรืองให้แก่เมืองไทย สมเด็จพระราชชนนีมีพระหฤทัยชื่นนานสมความ ปรารถนา พี่ทรงวิริยะอุดสาทะอภิบาลพระราชไอรสธิดา มาแค่เพียงลำพังพระองค์เอง และสมเด็จพระราชโอรส ของพระองค์ ใต้การให้คนไทยผิดหวังเลย ด่างแช่ห้อง สรรเสริญพระนารมีของยุวกษัตริย์ของพวกเขาไปทั่ว ดั่งสายฟ้าฟาด...กลางดวงใจ แต่แล้วความหวังของชาวไทยพินาศลง เหมือนสาย ฟ้าฟาดลงมากลางดวงใจ ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริดกับข่าว ที่ว่า “...พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอาบันทมหิดลเสด็จ สวรรคตด้วยพระแสงปืน” แทบไม่มีใครเชื่อว่าเป็นความจริง เมืองทั้งเมืองเงียบเหงาวังเวง แต่เมื่อวิทยุกระจายเสียง ประกาศแน่ชัดว่า “พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวสวรรคต แล้ว” วันนั้น...สยามเมืองยิ้มกลับมีแต่เสียงร่ำไห้ระงมทั้ง แม่นดิน ประชาชนขวัญเสียระส่ำระส่าย เหมือนดวง ตะวันพลันวูบดับลงตรงหน้า ท้องฟ้าครึ้มหม่นหมอง ฟ้า อังร้องไห้ แม่นดินอังกำสรวล บรรยากาศมีสีดำๆ สีแห่ง กัลยาณมิตร ( 0 ) ความทุกข์แม่ปกคลุมไปทั่ว สมเด็จพระบรมราชชนนีนั้นเล่า....เพียงแทบควงพระ หฤทัยแตกสลายตามพระปิยราชโอรสไปด้วย ในชีวิตของ พระองค์ต้องสูญเสีย ต้องระทมทุกข์ไปกว่านี้อีกแล้วหรือ... หน้าประวัติศาสตร์ชาติไทยต้องบันทึกเหตุการณ์ วันสวรรคต เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๙ ไว้ด้วย น้ำพระเนตร และพระสุรเสียงแสนรันทดของสมเด็จพระ บรมราชชนนีว่า “โธ่..ทันทลูกของแม่เล็กเอ๋ย! จงมาตายเสียกันแม่ แต่เดี๋ยวนี้เกิด....” ภาพที่ปรากฏต่อสายตาประชาชน พระวรกายที่ แสนบอบบางของพระบรมราชชนนีชวนเซแทบทรงยืนไม่ไหว สมเด็จพระราชโอรสพระองค์เล็กทรงต้องประคองไว้ตลอด เวลา ฉลองพระองค์ขุดลีดา ยิ่งชับลีพระพักตร์ให้หมอง ไหม้ลงไปอีก... นี่หรือสิ่งตอบแทนที่พระองค์ทรงได้รับ หลังจากทรง ๒® ปี เลี้ยงดูพระราชโอรส ผู้ทรงเป็นที่รักดังดวงใจมาถึง แผ่นดินมิต้องการพระมหากทัตริย์ผู้ทรงคุณธรรมอันประ เสริฐดอกหรือเปล่าเลยพระเจ้าข้า ปวงข้าแผ่นดินฝาก พี่พึ่ง... ฝากความหวังทั้งมวลไว้ที่สมเด็จพระนรมราชชนนี และสมเด็จพระราชอนุชาจนหมดสิ้น พระองค์จะทรงทน ได้หอ พี่จะทรงยินยอมให้พระโอรสองค์สุดท้ายออกจาก ต้อมพระทัตคู่ไปป็นของแผ่นดินลึกครั้ง แผ่นดินที่กำลัง มีอันตรายอย่างใหญ่หลวง ถ้าเพียงแต่สมเด็จพระบรม ราชชนนีไม่ทรงธนยอมให้พระราชโอรสองค์เล็กขึ้นเป็นพระ มหากษัตริย์รัชกาลที่ ๙ แล้วสิ่งใดจะเกิดขึ้นบนผืนแผ่นดิน ไทย.... เมื่อยามได้เศวตฉัตร... ไร้หลักยึดเหนี่ยวและที่พึ่งพา ทางจิตใจ ชะตากรรมของแผ่นดินตกอยู่ในความรับผิดขอบ ของกุ้งพระหัตถ์พระบรมราชชนนีอีกครั้งหนึ่ง ดั่งมหาบุพการีแห่งแผ่นดิน สมเด็จพระบรมราชชนนีผู้ประเสริฐ ดุจดั่งมหาบุพ การแห่งแผ่นดิน แม้ในยามทุกข์โทมนัสอย่างแสนสาหัส ก็ยังมีพระราชหฤทัยคิดถึงความอยู่รอดปลอดภัยของชาติ บ้านเมือง ความเสียสละอย่างใหญ่หลวงจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง ถึงอย่างไร...แม่นดินก็ต้องมีกษัตริย์ เพื่อเรียกขวัญและ กำลังใจคืนมา ให้ประชาชนได้มั่นใจว่าแม่นดินนี้ยังมีความ มีนาคม ๒๕๓๙