พระราชปณิธานของสมเด็จย่า : หน้า 53/128

มหาบุพการีแห่งแผ่นดิน ต่อ จาก หน้า ๔๖ อย่างสุดความสามารถ เพื่อประเทศชาติ จะได้เป็นพระ ราชกุศลต่อสมเด็จย่าต่อไป....” นับเป็นกระแสพระราชดำรัสที่กุมหัวใจตำรวจทั่วประ โดยเฉพาะตำรวจตระเวนชายแดนต่างอยู่ในความ เศร้าหมอง และเต็มไปด้วยความโทมนัสอย่างยิ่ง บางคน เทศ กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ถึงกับเปล่งวาจาว่า “ทากชีวิตแลกกันได้ ขอตายแทน” เหมือนสิ้นฉัตร แก้วเคยปกเกศ จากนี้ไปไม่มีแล้ว “สมเด็จย่า” ที่เคย ห่วงใยพวกเขาอย่างล้นเหลือ สมเด็จย่ามีพระราชปณิธานที่จะบำบัดทุกข์บำรุงสุข ประชาราษฎรทุกหมู่เหล่า โดยเฉพาะพื้นที่ซึ่งเจ้าหน้าที่ บ้านเมืองเข้าไปไม่ถึง ดังเช่นที่ดอยตุง จังหวัดเชียงราย กลางเทือกเขาสลับซับซ้อน เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารป่าไม้ ที่เคยอุดมสมบูรณ์ แต่ได้ถูกบุกรุกทำลายป่า เพื่อทำไร่ เลื่อนลอย และปลูกชื่น ดอยตุงจึงกลายสภาพเป็นภูเขา มีนาคม ๒๕๓๙ หัวโล้น มีแต่ความแห้งแล้ง เคยเป็นพื้นที่อันตราย จากการสู้รบของชนเผ่าต่างๆ พระองค์จึงมีพระราชดำริที่ จะแก้ปัญหาของดอยตุง โดยการฟื้นฟูป่าให้คืนสู่สภาพ ชุ่มชื้นอุดมสมบูรณ์ ตลอดจนเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตซาว ไทยภูเขาแถบภาคเหนือของไทย แรกของพระองค พระตาหนักดอยตุง ซึ่งอยู่สูงกว่าระดับนํ้าทะเลราว ๑,๕๐๐ เมตร จึงเป็นที่ประทับ เหมือนบ้านที่แท้จริงหลัง แม้พระชนมายุจะล่วงเลยมากว่า ๗๐ พรรษาแล้ว แต่เวลายังมีค่ามากสำหรับพระองค์ผู้ทรงงาน เพื่อราษฎรผู้ยากไร้ และด้วยเดชะพระบารมี ถนนทุกสาย พาความเจริญไปสู่ดอยตุง ความยากได้เลือนหายไปจาก ดอยตุง ป่าไม้ค่อยพื้นตัวสู่สภาพปกติ ดอกไม้เมืองหนาว บานสะพรั่งเติมยอดดอย อันหมายถึงรายได้ที่เพิ่มพูน ความเป็นอยู่ของผู้คนดีชื้น และสิ่งสำคัญ สมเด็จย่าทรง เชื้อมประสานประชาชนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ให้ได้มาใกล้ ชิดกับผู้คนชนบท จนไม่รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างชาว เมืองและขาวเขาอีกต่อไป นอกจากความรู้สึกว่า “หมู่เฮา คนไทยเป็นพสกนิกรในแม่ฟ้าหลวงองค์เดียวกัน” /T?\ กัลยาณมิตร (0)