ข้อความต้นฉบับในหน้า
ในเทิงทัน^85มะ
โดย อนาคาริก
ไคแงแแแอแก้แ
และวีเอัคารวย์ขอปพฆ
หลายปีก่อน ผู้เขียนได้เคยอ่านบทความเกี่ยวกับ
วัยรุ่นญี่ปุ่น ซึ่งมีปัญหาหลายอย่าง ในจำนวน
ปัญหาเหล่านั้น อย่างหนึ่งก็คือ การฆ่าตัวตาย จากการ
กระโดดตึกบ้าง กระโดดให้รถไฟทับบ้าง ซึ่งเกิดจากความ
กดตันในเรื่องการเรียน ปีหนึ่งๆ จะเสียชีวิตหลายคนทีเดียว
เมื่ออ่านแล้วก็ได้แค่นึกอธิษฐานว่าขออย่าให้เหตุการณ์เหล่านี้
เกิดขึ้นที่ประเทศของเราเลย
แต่แล้วเมื่อเดือนที่ผ่านมา ผู้เขียนก็ต้องสลดใจกับ
ข่าวของเด็กนักเรียนโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
ที่กระโดดดึกเพราะความเครียดจากเรื่องของผลการเรียนตก
ต่ำ แม้ว่าเด็กคนนี้จะไม่เสียชีวิตในทันที แต่หลังจากนั้นอีก
ไม่กี่วันเขาก็ละโลกไป ผู้เขียนไม่อยากให้เรื่องนี้ผ่านเลยไป
อยากให้เป็นอุทาหรณ์ของทุกๆ คนในสังคม ไม่ว่าจะเป็นผู้
ปกครอง ครูอาจารย์ หรือผู้อยู่รอบข้าง
เหตุการณ์นี้ได้พ้องกับละครเรื่องหนึ่ง คือ “ปีหนึ่ง
เพื่อนกัน และวันอัศจรรย์ของผม, ซึ่งเนื้อหาเกี่ยวกับความ
ผูกพันของสองพี่น้อง คือ เคยและต้น เดีย ผู้เป็นพี่นั้น เป็น
วัยรุ่นอารมณ์ร้อน มีความเป็นตัวของตัวเอง ไม่ชอบการ
บังคับ เมื่อถูกพ่อบังคับให้เรียนในวิชาที่ไม่ชอบ จึงมีปาก
กัลยาณมิตร ณ์ไป'
า
เสียงกันเป็นประจำ จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อมีปากเสียงกัน
เดี๋ยก็ควบมอเตอร์ไซค์ออกไปจากบ้าน ด้วยความเร็วสูง
พุ่งชนรถบรรทุกตายคาที่ แต่ด้วยความผูกพันที่มีต่อ “ต้น”
น้องชาย ทำให้วิญญาณของเต้ยไม่ไปไหน คอยช่วยเหลือ
น้องชายอยู่เสมอ แม้กระทั่ง ครั้งสุดท้ายที่ก้นทะเลาะกับ
พ่อ เรื่องการเรียน เพราะต้นลาออกจากคณะที่พ่อต้องการ
ให้เรียน ไปสอบเข้าคณะที่ตนเองต้องการ ทำให้พ่อโมโห
มาก ได้ตบหน้าต้น ต้นเองโมโหขับมอเตอร์ไซค์ด้วย
^นาคม ๒๕๓๙