การเดินทางในเมืองที่มีสงคราม : หน้า 115/128

66 มาร์ตา เธอต้องเร่งนี้เท้าให้ เร็วกว่านี้นะ ถ้าไม่อยากมี มาโดยเร็ว “ชันว่า เราอย่าเพิ่งมาถูก ปัญหา นี่มันใกล้เวลาเคอร์ฟิวแล้ว” ปัญหาอะไรกันในเวลานี้เลย อีก สิรี เร่งเพื่อนที่เดินตามมาเบื้องหลัง ลิบนาทีถ้าเรายังไม่ถึงที่พัก จะมี ทั้งสองเดินมาตามถนนย่านการค้า ปัญหาให้เราต้องถูกกันอีกมาก ที่ ของเมือง ซึ่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ยังมีผู้คนมากมาย จับจ่าย อขาย ลันอย่างสนุกสนาน แต่บัดนี้ ร้าน รวงต่างๆ ปิดกิจการหมดแล้ว เหลือ แต่ซากปรักลักฟัง รอยกระสุน คราบเลือด กลิ่นอายของสงคราม คุกรุ่นกระจายอยู่ทั่วไป สถานีตำรวจ” ผู้คนมากมายที่เดินอยู่ตาม ท้องถนน คงเห็นด้วยกับสิรี เพราะ ประเทศ แต่เพราะสื่อเล็กๆ จาก ชั้นนี่แหละ คงพอทำให้คนบางส่วน ได้รับรู้ว่า โลกนี้ขาดแคลน “ความ สงบ' มากเพียงใด” “คนส่วนนั้นเขารับรู้ แล้ว เขาจะทําอะไรได้ มหาอำนาจบาง ประเทศยังไม่กล้ายื่นมือเข้ามาช่วย เหลือเลย” มาร์กาเร็ตตายังมองไม่ ต่างก็รีบร้อนเพื่อจะกลับให้ถึงที่พัก เห็นประโยชน์อยู่ดี ของตนก่อนเคอร์ฟิว ๑น้ะ.๐อ น. “ชันอยู่ที่นี่ เพราะชันเป็น เพื่อนเธอ ฉันอยากจะช่วยเธอ อยาก จะช่วยเพื่อนร่วมชาติของเออ และ “มาร์ตา มี “ผู้รู้” ท่านหนึ่ง เคยกล่าวไว้ว่า แม้แต่เส้นผมยังมี ช่องทาง ปัญหาทุกปัญหาย่อมต้อง มีทนทางแก้ไข คราบใดที่เรายังไม่ หมดหวัง ซันเชื่อว่าเราจะพบช่อง ทางในการแก้ปัญหานั้น” สิรียืนยัน ด้วยความเชื่อมั่น ส่ายศีรษะไปมาด้วยความหมั่นไส้ แกมเอ็นดู เธอไม่เคยเห็นความ มาร์กาเร็คตา มารดา หรือมาร์กาเร็ตตา สาวเจ้าของประเทศ ทอดสายตา หม่นหมองไปตามถนนท่าทางอิดโรย อ่อนแรง มาร์กาเร็คคาเดินก้มหน้า ที่สำคัญฉันอยากจะช่วยเพื่อนร่วม เออบอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกอาย “สิริ” โลกของฉัน เพื่อ “เรา” จะได้พบกับ เพื่อนชาวต่างชาติของเธอคนนี้ ความสงบสุขและสันติภาพด้วยกัน เพียงใด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดจรา ฉันอาจจะหวังอะไรเกินตัวมากไป จลกลางเมืองในบ้านนี้เมืองนี้ ถ้า แต่ความหวังท่าให้ฉันมีพลังที่จะต่อสู้ ของสิรีเลย แม้สักครั้งเดียว ไม่ว่า จำไม่ผิด นับตั้งแต่สิรีมาอยู่ที่นี่ กับอุปสรรคต่างๆ ฉันรู้ว่าการที่จะ เกิดสงครามแย่งชิงอำนาจการปก” ให้สันติภาพเกิดบนโลกนี้อย่างแท้จริง ครองกันถึง ธ: ครั้งแล้ว “สิรี ท่าไมเธอไม่กลับไปบ้าน มันน่าจะมีวิธีที่ดีกว่า ขันท่าอยู่ - “แต่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้นี่ว่า ฉัน เมืองของเธอ เธอมาทนอยู่ใน ควรจะท่ายังไง มันก็ท่าไปคามกำลัง ประเทศที่เห็นสงครามเป็นเพียงเกม สติปัญญาที่ฉันมีอยู่นี่แหละ” สิรี กีฬาอย่างหนึ่ง อยู่ได้อย่างไร?” มาร์กาเร็ตตาร้องถามอย่างอดรนทน ไม่ได้ “ได้ยังไง! ก็ได้ยังไง” สิรี ตอบพร้อมกับคว้าแขนเพื่อนรักกึ่ง ลากกิ่งจูงให้ข้ามถนน ม่านหน้ารถ เผยความรู้สึกของตนเองกับมาร์กา เร็ตตา หลังจากกลับมาถึงที่พัก อย่างปลอดภัย “ตัวเธอแค่นี้ เธอจะทําอะไร ได้สักแค่ไหน” มาร์กาเร็ตตาแย้ง “ใช่ ฉันคงท่าอะไรไม่ได้มาก ท้อแท้ ท้อถอยในควงตาแจ่มใส จะเกิดอะไรขึ้น ๓ ปีมาแล้ว นับ จากสิรีมาที่นี่ในฐานะนักศึกษาทุน แลกเปลี่ยน เมื่อเรียนสำเร็จ เธอ เลือกงานในสาขาที่เธอเรียน และ ขอประจำอยู่ที่นี่ ยังคงมีเลียงไชแรน เลียงปืน ตั้งอยู่เป็นระยะๆ แม้นาฬิกาจะบอก เวลา ๒ นาฬิกาของวันใหม่แล้วก็ตาม มาร์กาเร็ตคารู้สึกว่าไม่อาจข่มตา ให้หลับลงได้ จึงลุกขึ้นมั่งตั้งใจจะ หาหนังสืออ่าน เธอจึงเอื้อมมือไป เปิดไฟที่หัวเตียง แสงไฟสาดส่อง ถังและขบวนกองกำลังคณะปฏิวัติ เพียงเพราะอยู่ในฐานะผู้สื่อข่าวต่างๆ ให้เห็นเสี้ยวหน้าของคนที่นอนอยู่ข้าง มีนาคม ๒๕๓๙ 0 กัล กัลยาณมิตร