คุณสมบัติของผู้ปฏิบัติธรรม : หน้า 32/142

ยากสอนยากละพ่อแม่เดือดร้อนละ ถ้าว่าลูกหญิงว่าง่ายสอนง่าย อยู่ใน โอวาทของพ่อแม่ ทุกสิ่งทุกประการ ไม่คัดค้านแต่อย่างหนึ่งอย่างใด นี่ เรียกว่า สุวโจ ว่าง่ายสอนง่าย พระ ดาสดาสรรเสริญนัก นี่เป็นกิ่งหนึ่ง ของทางพุทธศาสนาว่าง่ายสอนง่าย เป็นคนทา ธรรมวินัยให้เจริญ เป็น คนเจริญในธรรมวินัยของพระบรม ศาสดา สุวโจ มุท เป็นผู้อ่อนละมุนละไม ไม่ใช่อ่อนโยเย อ่อนโยเยไปเสียก็ใช้ ไม่ได้ อ่อนละมุนละไม อ่อนใช้ได้ดี ตามความปรารถนาของผู้ฝึกหัด จะ ดัดแปลงแก้ไขอย่างหนึ่งอย่างใดก็ อ่อนละมุนละไมทุกสิ่งทุกประการ เหมือนอย่างคนแก่ หุงข้าวอ่อนละ มุนละไมละก็คนแก่ยิ้มเชียว ถ้าหุง ข้าวแข็งกระด้างละคนแก่หน้าเบ้ ร้ายกาจถึงขนาดนี้ นี่มันหยิ่งจอง ห้องอย่างนี้ ภิกษุสามเณรก็ดุจเดียว ก้าวก่ายเกะกะ ไม่ทำบุคคลผู้เลี้ยง ให้เดือดร้อน มีนี่จะเรียกอันโน้นต่อ กัน ถ้าว่ากระทบกระทั่งเช้าเล็กๆ ไป อย่างชนิดนี้ไม่สันโดษ ยินดีตาม น้อยๆ ละก็ เอาละไปละ ตึกขาลา เพศไปเสียบ้าง ไปเสียที่ไหนๆ บ้าง นี่เอาเข้าแล้ว ถูกเข้าเล็กๆ น้อยๆ ละก็ท้วดื้อกระด้าง ครูบาอาจารย์ เกลียดนัก พ่อแม่ก็เกลียดนัก ถ้า เป็นผู้ที่ไม่หยิ่งจองหอง เมื่อไม่หยิ่ง จองหองอย่างนี้แล้ว เป็นที่สบายใจ มีตามได้จึงเรียกว่าเป็นผู้สันโดษ นี่ เป็นข้อที่ ๗ เป็นผู้สันโดษ ยินดี ปัจจัยตามมีตามได้ สุกโร เป้นผู้เลี้ยงง่าย เลี้ยง ง่ายอย่างไร เหมือนอย่างกับมาเลี้ยง ง่าย หรือช้างที่เลี้ยงง่าย เขาเทียบ ด้วยม้าอาชาไนย เจ้าของจะให้หญ้า อินทรย์สงบเสียได้แล้ว นี่เป็นที่ ปรารถนาในพุทธศาสนา เป็นภิกษุ สามเณรก็จะงอกงามในธรรมวินบ ของพระศาสดา เป็นอุบาสกอุบา สิกาก็จะงอกงามในธรรมานขของ เชียว ไม่สบายใจ ครูดใจสะดุดใจนัก ถ้าว่าละมุนละไมละก็คนแก่ชอบใจ นี้อาการที่อ่อนละมุนละไม เป็นภิกษุ หรือสามเณร อยู่กับครูบาอาจารย์ พระศาสดา อยู่กับพ่อแม่เป็นที่สบายใจ ครูบา ครูบาอาจารย์ก็เย็นอกเย็นใจเหมือน อาจารย์ ภิกษุ สามเณร อุบาสก คนแก่ได้พบข้าวอ่อนละมุนละไม่เข้า อุบาสิกา ในพระพุทธศาสนาเป็นผู้ ใจเย็นใจสบาย แม้ลูกหญิงลูกชาย จะอยู่กับมารดาบิดา ถ้าอ่อนละมุน ละไม มารดาเย็นอกเย็นใจ ไม่เดือด ร้อนด้วยประการต่างๆนานา นี้ มุทุ นี้ เป้นผู้อ่อนละมุนละไม อนติมานิ เป็นข้อที่ ๖ อนต มานิ ไม่มีอติมานะ เย่อหยิ่งจองหอง ไม่มี ไม่มีเย่อหยิ่งจองหองจริงๆ ที่ เดียว ลูกหญิงลูกชายบางคนเย่อ หยิงจองหองต่อพ่อแม่ กระทบ ไม่หยิ่งจองหองแล้ว เป็นที่สบายใจ พระพุทธศาสนา ชอบใจนัก ชอบ อาจหาญ ชอบดักเดือน ไม่มีอติมาน ถ้ามีอดิมานเย่อหยิ่งจองหอง เป็น เช่นนั้นละก็เป็นที่ไม่สบายใจ นี่เป็น คนฝ่ายเลว ฝ่ายดีก็ไม่หยิ่งจองหอง เท่านั้น ไม่มีอดิมานทีเดียว สนฺตุสสโก เป็นผู้สันโดษ สันโดษนะ ยินดีปัจจัยตามมีตามได้ เหมือนเป็นภิกษุสามเณรเช่นนี้ ยินดี กระทั่งเข้าเล็กน้อยละก็ใช้จมูกฟุด ปัจจัยตามมีตามได้ ได้อย่างไรก็ยินดี หมื่นพ่อแม่เสียแล้ว เอาแล้วนี่ อย่างนั้น มีอย่างไรก็ยินดีอย่างนี้ ไม่ กัลยาณมิตร ๒๐ เมษายน ๒๕๔๐ สด ก็เคี้ยวหญ้าสดกินตามหน้าที่ เจ้าของจะให้หญ้าแท้งก็เคี้ยวกินตาม หน้าที่ กินจริงๆกินจนอิ่ม ให้รำก็ กินรำ ให้ข้าวสุกก็กินข้าวสุก ให้ข้าว ตากก็กินข้าวตาก กินตามหน้าที่ จะ ให้ของชนิดไหนที่กินได้มีกินทั้งนั้น กินโดยเคารพ กินไม่สุรุ่ยสุร่าย กิน ไม่กระสับกระส่าย กินด้วยตั้งอกตั้ง ใจ นี่ผู้เลี้ยงง่ายเป็นอย่างนี้ หญิงก็ดี ชายก็ดีภิกษุสามเณรก็เหมือนกัน มี อย่างไรก็ใช้อย่างนั้น เลี้ยงง่าย ไม่ เดือดร้อนต่อผู้เลี้ยง เมื่อเขาเลี้ยง อย่างไรละก็บริโภคอย่างนั้น ถ้าจืด นัก สิ่งใดมันมีเค็มก็ผสมกันเข้า ไม่ ต้องยุ่งเรียกโน่นเรียกนี้ต่อไป สิ่งใด