การประพฤติในพุทธศาสนา : หน้า 35/142

พุทธศาสนาเช่นนี้ เราทำไม่ได้ หลัก จมูกไป สอดลิ้นไป สอดกายไป ฐานเราไม่พอ ทำไม่ได้เป็นแน่ ถ้า สอดใจไป คอยรับสัมผัสอยู่เสมอไป ว่าพระพุทธเจ้าทำได้ วางตำราไว้ได้ อย่างนี้ก็เป็นคะนองส่วนหนึ่งในอา เมื่อท่านวางตำราไว้เช่นนี้แล้วให้ถือ ยตนะ อปปคพโภ ไม่คะนองนะ เป็นตำราทีเดียว เมื่อคนมีปัญญา ตามปกติกายจะเดินก็เดินตามปกติ วางตำราไว้อย่างนี้ เรารักษาทีเดียว ไม่ลอกแลกไม่เหลวไหลไม่หลุกหลิก เช้ารักษาความบริสุทธิ์กาย บริสุทธิ์ วาจาจะพูดก็พูดปกติไม่ลอกแลกไม่ วาจา บริสุทธิ์ใจ ให้ตามแนวพระ พุทธเจ้าพระอรหันต์ทีเดียว แล้วก็ เดินตามแนวพระพุทธเจ้า พระ เหลวไหลไม่หลุกหลิก พูดโดยตรง โดยชื่อ ใจจะคิดสิ่งหนึ่งสิ่งใดก็ไม่ โลดโผนเกินไป สิ่งที่ควรเป็นธรรม อริยะนักปราชญ์ตเตียนบุคคลอื่นได้ ด้วยประการใด ไม่ควรประพฤติกรรม อันนั้นชนตลอดซิวต ควรตั้งจิตแม่ไมตรี จิตไปว่า ชออัตวทั้งหลายทั้งสิ้นจงเป็น ตู้มีสุข จงเป็นตู้เกษมสำราญ จงเป็นตู้ มีตนถึงซึ่งความสุขเถิด อรหันต์ หาพวกเข้ามากๆ เมื่อได้ พวกมากขึ้นเท่าไร ก็พวกมากเขาดู แลกันเอง เขาอุปการะกันเองไม่ เดือดร้อนดอก ฉลาดอย่างนี้ละก็ เป็นภิกษุได้ตลอดชาติ เป็นสามเณร ได้ตลอดชาติ เป็นอุบาสกอุบาสิกา ได้ตลอดชาติ ไม่เดือดร้อนอันใดนี่ นิปฺปโก เป็นผู้มีปัญญา ปัญญาสำคัญ นัก เป็นวินัยก็คิดไป สิ่งไม่ใช่ธรรมไม่ใช่ วินัยก็ไม่คิด อปฺปคพโภ ผู้ไม่คะนอง กายก็ไม่คะนอง วาจาก็ไม่คะนอง คะนองกายก็กระดิกนิ้วกระดิกมือ ตามหน้าที่ นั่งอยู่ก็ไม่ปกติ กระดิก นิ้วกระดิกมือ หยิบโน่นหยิบนี้ไป อย่างชนิดนั้นเขาเรียกว่าคะนองกาย คะนองวาจา วาจาก็ร้องเพลงร้อง กานท์ไป เอาเรื่องเหลวๆไหลๆ มา อย่างนี้พวกคะนองวาจา คะนอง กาย คะนองวาจานี่เรียก คพโภ คะนอง อปปคพโภ แปลว่าผู้ไม่ อปปคพโภ ไม่คะนอง ไม่ พูดไป เอาเรื่องโน่นเรื่องนี้มาพูดไป คะนองนะเป็นอย่างไร ลักษณะ คะนองเป็นอย่างไร ลักษณะคะนอง นะไม่ว่ามือ ไม่ว่าตา หู ไม่ว่าทั้งนั้น สอดไป สอดตาไป สอดหูไป สอด คะนอง ไม่คะนองทีเดียว กาย วาจา สงบเงียบเรียบร้อยทีเดียว ไม่คะนอง กาย ไม่คะนองวาจา กุเลสุ อนนุคิทโธ ไม่พัวพัน ในสกุลทั้งหลาย เป็นข้อที่ ๑๔ ตระ กูลใดตระกูลหนึ่งไม่พัวพัน ไม่แตะ ต้อง พวกพัวพันในสกุลนะจะต้อง เกิดทะเลาะวิวาทบาดหมางกัน ภิกษุ สามเณรพัวพันในสกุลจะต้องเกิด ทะเลาะวิวาทบาดหมางกัน อุบาสก อุบาสิกาพัวพันในสกุลจะต้องทะ เลาะวิวาทบาดหมางกัน แถกกัน ด้วยตา ว่ากันด้วยปากต่างๆ อิจฉา ริษยากันต่างๆ เพราะพัวพันในสกุล ในสกุลอุปัฏฐาก ผู้บำรุงตน ผู้พอก เลี้ยงตน ผู้ให้ความสุขแก่ตน ถ้าว่า พัวพันในสกุลแล้วโทษร้ายนัก มีภิกษุครั้งพุทธกาลรูปหนึ่ง บวชมา ๑๒ ปีแล้ว ไปในบ้านช่าง แก้วมาก ๑๒ ปีเหมือนกัน ตั้งแต่ บวชมาอยู่ในบ้านช่างแก้ว ถึงเวลา เขาก็ไปพอกเลี้ยงในบ้าน ถวาย อาหารบิณฑบาตอิ่มแล้วก็ไปทํา อะไร เถอะ ถึงเวลาแล้วไปฉันที่บ้านเขา วันหนึ่งพ่อค้าเขาเอาแก้วดวงหนึ่งมี ค่ามาก เอามาจ้างช่างแก้วให้เจีย ระไน ช่างแก้วก็รับเขาด้วยมือที่ กำลังหั่นเนื้อมือเพื่อนด้วยเลือด พอ รับแก้วไว้ เลือดก็ไปติดดวงแก้วนั่น ที่รับไว้นั้น เจ้านกกระเรียนที่เลี้ยง ไว้ตัวหนึ่ง เห็นก้อนแก้วอยู่บนเขียง นั่นเนื้อเชือดเนื้อ เช้าใจว่าเป็นก้อน เนื้อชิ้นเนื้อ นกกระเรียนคว้าปุบเช้า ท้องไปแล้ว พระเถระกำลังฉันจัง หันอยู่นั่น ท่านก็เห็นเหมือนกันว่า ก้อนแก้วนั่นนกกระเรียนเอาเช้าท้อง ไปเสียแล้ว ช่างแก้วมาถึง โอ!พระ คุณเจ้า แก้วผมวางไว้บนเขียงนี่ กัลยาณมิตร ๒๓ เมษายน ๒๕๔๐