การทำบุญและการสร้างบารมี : หน้า 105/142

เราเกิดเป็นคนเนี่ย ต้องรีบหาความดี ทำบุญไว้มากๆ ซิ เกต งงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโ เพราะอุตส่าห์ได้เกิดมา เป็นคนทั้งที ถ้าเราเกิดมา เป็นนกอย่างนี้ คงไม่มีโอกาส สร้างบุญบารมีเลย เมษายน ๒๕๔๓ .๙๓ ว่าใช่ แล้วนั่นก็เห็นว่ามีรังส่วนหนึ่งตกลงมาด้วย ลูกนกที่ นั่นเห็นก็ตัวเล็กๆ สีน้ำตาลแก่ตัวเปียกน้ำ นุ่นก็ได้แต่มอง อยู่ห่างๆ เพราะนั่นกลัวสัตว์ปีกทุกชนิด แค่เห็นยังมือไม้ อ่อนเลยค่ะ แต่นั่นก็รู้สึกสงสารลูกนก กลัวว่ามันจะตาย พี่เขาก็ไปหากล่องกระดาษ และเอาผ้ารองไว้ แล้วเอาลูก นกใส่ ให้อาหาร นั่นดูอยู่แค่นี้แล้วก็ไป กลับมาตอนเที่ยง นุ่นก็มาดูกล่องเห็นฝามันปิดเลยถามพี่ๆ ว่า ปิดฝาไว้แล้ว มันหายใจออกหรือคะ พี่เขาบอกว่ามันตายแล้วค่ะ นั่น ตกใจเลยถามอีกว่า ตายแล้วหรือคะ พี่เมย์เลยบอกว่า ตายสนิทเลยหละ จะเปิดดูก็ได้ นั่นตอบปฏิเสธ ตอนนั้น นุ่นรู้สึกงง คงสลดใจมากกว่า เมื่อเช้าเรายังเห็นมันอยู่เลย พอเที่ยงมันก็ตายแล้ว ทำไมชีวิตมันสั้นอย่างนี้ แต่นั่นก็ไม่ อยากจะคิดอะไรมาก เดี๋ยวจะทานข้าวไม่ลง แต่พอมานึก ย้อนหลังแล้วก็ได้คิดว่า อย่าว่าแต่ชีวิตมันเลย ชีวิตเราก็ สั้นเหมือนกันแหละ นั่นว่า เราเกิดเป็นคนเนี่ย ต้องรีบทำ ความดี ทำบุญไว้มากๆ เพราะอุตส่าห์ได้เกิดมาเป็นคน ทั้งที ถ้าเราเกิดมาเป็นนกอย่างนี้คงไม่มีโอกาสสร้าง บุญ บารมีเลย และนั่นก็เคยได้ฟังมาว่าแม้ว่าจะเป็นเทวดาบน สวรรค์ชั้นใดๆ ก็ตาม จะทําบุญไม่ได้เท่ากับเวลาที่เกิด เป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้น ท่าความดีอะไรใต้ ต้องรีบท่า เมื่อวันงานมาฆบูชา คุณแม่คงจะได้ไปร่วมในงาน ด้วย คุณแม่อาจจะเห็นฝีมือที่นุ่นปูผ้ากระสอบรองนั่งก็ได้ ค่ะ เพราะก่อนวันงาน นักเรียนอภิญญาได้ไปช่วยเตรียม งานด้วย ไม่ได้ท่าแค่ปูผ้ากระสอบที่สภาธรรมกาย ๑๓๐ ไร่ อย่างเดียวนะคะ เราท่า กันหลายอย่างค่ะ ตั้งแต่ซึ่งสายศีล ขนโคม ปักโคม ใส่โคม หล่อเทียนฯ งานบุญเยอะมากค่ะ รู้สึกว่าจะไปตอกเสาโคมเป็นอย่างแรก วันนั้นตอกได้รวมๆ กันแล้วเป็นร้อยเสา ค้อนหนักมากเลยค่ะ นั่นตอกไปก็ อธิษฐานไป ส่วนวันถัดๆ มา ก็เอาโคมและเทียนไปใส่บน เสาโคม แล้วก็ไปหล่อเทียนโคมเอก คุณยายอาจารย์ท่าน มาหล่อเทียนด้วยค่ะ เอากาที่ใส่เทียนที่ละลายเหลวแล้ว เป็นน้ำเทียนเทใส่ในเม้าพิมพ์ โคมเอกใหญ่มากเลยค่ะ คุณยายนำ กาที่ใส่น้ำเทียนเทใส่พิมพ์ได้สักครู่ก็กลับ จาก นั้นเราก็ไปเทกันได้หลายกาแล้วก็กลับไปช่วยงานที่ลาน กัลยาณมิตร