การเตรียมตัวแข่งขันคณิตศาสตร์ : หน้า 129/142

วางสายไปนานแล้ว แต่ผู้เป็นพี่ชายยัง นั่งอึ้งกับประโยคสุดท้ายของน้องชาย จริงสิ! มลินพจน์ลูกชายคนเล็กของเขา ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนเยาวชนไทย โอลิมปิกนะ....” ดร.ไพบูลย์ เล่าด้วย ไปแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ทำให้ น้ำเสียงที่ปิดไม่มิดว่ารู้สึกภูมิใจอย่าง สองสามีภรรยารู้ กปลาบปลื้มยินดียิ่ง เต็มที่ นัก ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับการดูแล เอาใจใส่ไพมลินอย่างเต็มที่ เพื่อนึก ซ้อมเตรียมตัวเดินทางไปแข่งขันยัง ต่างประเทศ เสียงโทรศัพท์ดังซัน “ฮัลโหล บ้าน ดร.ไพบูลย์” “พี่ไพบูลย์หรือครับ ผมทูนครับ” ปลายสายส่งเสียงทักทาย “อ้อ! ทุนเหรอ ว่าไง? เออ... แก ได้ข่าวหลานชายคนโตของแกยัง เขา ได้เป็นตัวแทนไปแข่งขันคณิตศาสตร์ “ทราบแล้วครับ ที่ผมโทรมาน จะถามพี่ว่า พรุ่งนี้พี่ว่างไหมครับ? ผม จะชวนพี่ พี่มาลี แล้วก็ไพมลินด้วย ไปธุระกับผมสักครึ่งวัน” ไพฑูรย์ถาม เข้าเรื่องอย่างไม่ยอมเสียเวลา “ธุระอะไร?” ดร.ไพบูลย์ถาม “ผมขอเก็บไว้เป็นความลับก่อน นะครับ แต่ขอบอกว่ามันสำคัญกับชีวิต ชีวิตหนึ่งมาก พี่คงไม่ลืมว่า พี่ยังมีมลิน พจน์เป็นลูกชายอีกคน พรุ่งนี้ตีห้า ผม อากาศยามเช้าที่สดชื่นแจ่มใส แมกไม้ใหญ่น้อยที่ให้ความร่มรื่นกับผู้ มาเยือน ท่า ให้ครอบครัว ดร.ไพบูลย์ รู้สึกแช่มขื่น เบิกบาน วันนั้นแตกต่างจากทุกวันในรอบ หลายปีที่ผ่านมา ดร.ไพบูลย์ คุณมาลี และไพมลิน เดินตามไพฑูรย์เข้ามาใน วัดแห่งนี้ วัดที่พวกเขาเพิ่งทราบว่า มลินพจน์มาอยู่ที่นั่ ภาพเด็กชายวัยใกล้เคียงกับ มลินพจน์ จำนวนหลายร้อยคนแต่ง กายในชุดขาว โกนผมเกลี้ยงเกลา เดิน เรียงลำดับอย่างสงบ เรียบเรียงเข้ามา ในศาลาใหญ่ ดร.ไพบูลย์คิดว่าศาลานี้ ใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าศาลา เขาได้ ยินไพฑูรย์เรียกว่า “สภา บรรยากาศเช่นนี้ท่า ให้ ดร. ไพบูลย์รู้สึกขนลุก ภาพเยาวชนไทย จำนวนมากที่ได้รับการฝึกฝนอบรมตน มาอย่างดี พร้อมที่จะก้าวเข้าไปเป็น เทือกเถาเหล่ากอของสมณะ...สามเณร หนึ่งในจำนวนนั้นคือ มสินพจน์ ลูกชายของเขาเอง โมง...โมง...โมง เสียงฆ้องดังให้จังหวะ เด็กชาย จะไปรับพี่ที่บ้าน เท่านี้นะครับ” ไพฑูรย์ หลายร้อยคนนั่งลงพร้อมกันตรงหน้าพ่อ เมษา แน่ ๒๕๔๐ V /77, กัลยาณมิตร