การทำบุญและการภาวนา : หน้า 96/142

ท้ายที่สุด ป่าขอให้ทุกคนไม่หวั่นไหว มีศรัทธาเชื่อมั่นในบุญ กุศลตลอดไป ใครจะโลเลห่วงคนโน้นคนนี้ ตัวใครตัวมัน ตาย แล้วรู้กัน หลายๆ เรื่องให้เหลือเรื่องที่เป็นกุศล เพียงเรื่องเดียว คือคิดถึงเรื่องบริกรรม นิมิต ส่วนใหญ่แล้วกลับท่า ตรงข้าม คือไม่ยอมให้ใจหยุดเรื่องเดียว ปล่อย ให้อยากวุ่นไปหมด จึงภาวนาแล้วไม่ ใครจะตำหนิว่าเรายึดถือในการทำความดี เราก็ยอมรับ เพราะเรายังข้ามน้ำไปส่งโน้นไม่ได้ ว่า เป็นต้องยึดเรือไว้เป็นที่พึ่ง เมื่อใดถึงส่งแล้วย่อมทิ้งเรือได้ ชีวิตที่เวียนว่ายตายเกิดก็เหมือน เกิดผล แทนที่จะเกิดความสบายใจ ชีวิตท่ามกลางกระแสน้ำ ไม่อึดความดีอึดบุญกุศลไว้เป็นที่พึ่ง เลยได้แต่ความเครียดมาแทน บางคน ย่อมไม่มีหนทางพ้นวัฏฏสงสารไปได้ ได้ชื่อเสียง เป็นเอามากเหมือนเป็นอาการทางประ ตามที่ครูบาอาจารย์สอน ท่า ถูกทางเมื่อใด ใจหยุดได้หยุด เป็น ชีวิตจะเป็นสุขที่สุด เพราะมีที่พึ่ง แท้จริง เรื่องราวอะไรๆ ในโลกนี้ให้ ร้ายแรงแค่ไหนก็ไม่สำคัญจะกลายเป็น เรื่องเล็กไปหมดเลยค่ะ แต่ต้องไม่ลืมว่าต้องยึดถือด้วยสติและปัญญา ต้องเข้าใจให้ สาท ปีก็ท่า ผิดทางเหมือนกัน ไม่ทำ ถูกต้องถ่องแท้ว่าการทำความดี ทำ บุญกุศลทุกอย่าง เพื่อใช้เป็น เครื่องข่า ระความเลวออกจากสันดาน พัฒนาจิตใจให้มีสภาพดีขึ้น ไม่ใช่ทำ เพื่อให้ได้โชคลาภ ได้สุขภาพดีไม่เจ็บไข้ เกียรติยศ ได้ของตอบแทนอย่างโน้นอย่างนี้ซึ่งเป็นเพียงผลพลอย ได้ บางทีก็เกิดบางทีก็ไม่เกิด มีปัจจัยประกอบเหตุกันหลายอย่าง อย่าเข้าใจคลาดเคลื่อนเดี๋ยวไขว้เขวสับสน ท่า ไปบ่นไปเพราะไม่ ได้อย่างใจที่คิดไว้ผิดๆ เลยเบื่อท่า แม้แต่เรื่องทำบุญ ทำความดีด้วยการภาวนา ก็ต้องเข้าใจให้ ถูกๆ เหมือนกัน ภาวนาเพื่อให้ใจหยุด หยุดจากการคิดเรื่อง สะ-หวัด-ดี nds Tony กัลยาณมิตร X เมษายน ๒๔๔๐