การรักษาใจในทางธรรม : หน้า 110/142

ซิโกด แในคุกที่รักแนมใกที่(เดในโลโแ อยู่ระหว่างทางโลกกับทางธรรม ทำให้บางครั้งต้องทุกข์ใจ หรือหวั่นไหวไปกับโลกธรรมอย่างที่หนูว่านั่นแหละ แต่ถ้า หากว่านั้นรักษาใจที่หวั่นไหวนั้นให้ใกล้องค์พระหรือได้ใกล้ ศูนย์กลางกายมากที่สุด ให้ใจของเราคุ้นเคยกับความสุข สงบในกลาง แม้นยังไม่เห็นธรรมะใดๆ แต่พยายามฝึกใจ ให้สัมผัสความบริสุทธิ์ภายในเพื่อให้เกิดความคุ้นเคย หนู ก็จะได้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างใจที่อยู่ในกลางกับใจ ที่หลุดจากกลาง ถ้าหากประสบกับเหตุการณ์อันไม่พึง ปรารถนา ใจที่หลุดจากกลางเมื่อถูกโลภะ โทสะ โมหะ ครอบงำทาแล้ว ก็จะรู้สึกร้อนรุ่มสุมทรวง เหมือนโดนขังอยู่ ในที่แคบ อึดอัด คับแค้น คิดอะไรไม่ออก คิดออกก็แต่ เรื่องไม่ดี ทางออกล้วนแล้วแต่เรื่องที่ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น กลับซ้ำร้ายยิ่งไปกว่าเดิมอีก และกระแสแห่งความชั่วนั้น มันก็ดึงดูดแต่สิ่งที่ไม่ดี คนไม่ดีมาเข้าใกล้ ผลักคนดีและ สิ่งดีๆ ให้ถอยห่างไป ตรงกันข้ามกับใจที่บริสุทธิ์ติดอยู่ใน กลาง จะองอาจกล้าหาญ ใจจะเปิดกว้าง เบิกบาน แจ่มใส มีความสุข คิดอะไรก็คิดแต่สิ่งที่ดีๆ สิ่งที่สร้างสรรค์ เพราะเมื่อใจเปิดกว้าง ปัญญาก็เปิดกว้าง เช่นเดียวกับ กระแสบุญที่พลอยท่าให้คนดีอยากอยู่ใกล้ อยากพูดคุย ด้วย คนพาลก็จะถอยห่างออกไปเอง เมื่อมีเหตุกระทบ กระทั่งกันก็จะมองข้ามไปไม่ถือสาหาความเป็นเหตุใหญ่โต เหมือนขึ้นไปยืนอยู่บนยอดคอยมองลงมาข้างล่าง เมื่ออยู่ ที่เชิงดอยข้างล่างมองเห็นอะไรก็ใหญ่ บ้านเรือนต้นไม้ใหญ่ โตไปหมด แต่เมื่อไปถึงบนยอดดอยแล้วสิ่งที่เคยเห็นว่า ใหญ่กลับเล็กลง เปรียบเทียบกับระดับของใจที่ถูกยกให้สูง ขึ้น ให้บริสุทธิ์ขึ้น เราย่อมมองข้ามอุปสรรคขวากหนาม หรือเรื่องราวที่ไม่พึงปรารถนา ข้ามสิ่งเหล่านี้ไปสู่เป้าหมาย หรืองานที่ท่าที่มีเป้าหมายสูงสุด คือที่สุดแห่งธรรม เรื่อง ราวเหล่านี้คือเรื่องเล็ก ๆ ที่ปราศจากความหมายไปเลย มันก็ไม่ง่ายนักหรอกที่จะทำให้ได้ ให้ใจเราปล่อยวาง แต่ ถ้าหากเรามานึกทบทวน สิ่งที่ผ่านมา ผลที่ได้รับออกมา ระหว่างใจที่บริสุทธิ์ กับใจที่เป็นทุกข์ นุ่นจะเลือกเอาแบบ ไหน? สุขหรือทุกข์? คนดีกับคนพาล? ความสำเร็จหรือ ความลืมเหลว? ก้าวหน้าต่อไปหรือถอยหลัง? เราเลือกได้ นะจ๊ะ โดยพยายามฟักใจให้อยู่กับความบริสุทธิ์ตรงกลาง ซึ่งเป็นแหล่งของบุญ เป็นอายตนะดึงดูดความสุข ความ สำเร็จทุกอย่างที่ดีงามมาสู่ตัวเรา พยายามท่า ตามค่า สอน ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านให้โอวาทพวกหนูเป็นค่า กลอนที่แสนจะไพเราะและมากด้วยความมุ่งหมายที่จะ ท่าให้เราได้เข้าถึงธรรม แม่ขอบกลอนทุกบทที่ท่านประ พันธ์ เพราะอ่านแล้วใจเราได้คิด แล้วคิดได้ตามที่ท่านได้ ให้โอวาท ความปรารถนาของท่านเพียงเพื่อให้เราได้เข้า ถึงธรรมอย่างง่ายๆ และให้ได้เป็นนักสร้างบารมีที่ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป จนถึงเป้าหมายคือที่สุดแห่งธรรม จึงยากที่จะหา ใครที่รักเราเท่าที่ท่านรักเรา รักข้ามภพข้ามชาติ หวังให้ เราได้เข้าถึงธรรม ให้เราพ้นจากสิ่งที่เขาครอบงำ น่า พา เราไปสู่ที่กว้าง เปิดทางไปสู่นิพพาน ได้ที่สุดแห่งธรรม และในวาระที่จะใกล้วันคล้ายวันเกิดของพระเดช พระคุณหลวงพ่อ ในวันที่ ๒๒ เมษายน ๒๕370 นี้ พยายามแต่งกลอนถวายพระเดชพระคุณท่าน ด้วยรำลึก ในพระคุณอันหาที่สุดไม่ได้ของท่าน ทั้งๆ ที่ไม่มีฟีมือใน เรื่องแต่งกลอนเลย แต่ได้พยายามแต่งโดยกลั่นมาจากใจ ที่บริสุทธิ์ ให้นุ่นอ่านโดยเอาใจจรดศูนย์กลางกายนะจ๊ะ พระเป็นปราชญ์ฉลาดล้ำค่าวี สร้างความดีใดหาแต่กุศล ทั้งแต่งกลอนสอนใจสาธุชน ให้ได้ยลยินแต่สิ่งที่ดี ซากหาใครในคพสามเท่าเทียมท่าน ลูกจงหมั่นท่าตามท่านจะสุขี หากรักธรรมจริงแท้แม่ยินดี ขอลูกมีกำลังใจ สุดธรรม กัลยาณมิตร ๙๘ เมษายน ๒๕๔๐ รักและดีดถึงลูกเสมอ