การบรรพชาและความกตัญญู : หน้า 130/142

ข้าพเจ้าทั้งหลายในปัจจุบันชาตินี้ สามเณรมลินพจน์ แม้มิวจะเข้มขน เทอญ...” สาธุ ... เพราะแดดลม แต่ก็ดูผุดผ่อง นวลใส ยิ่งครองผ้ากาสาวพัสตร์ยิ่งขับผิวให้ ต่อครับ! ถึงแม้ยมจะแตกต่างจากที่ไม่ แต่สิ่งหนึ่งทีมมือนกันคือ ผมอยากไม้ต่อภูมิใจในบ้านมง่า ยมรักการโกมา ยมรักที่จะเป็นคนตีครับ! แม่ ผู้ปกครอง “มลินพจน์ ลูกพ่อ” เสียงนั้น ดังก้องอยู่ในใจของ ดร.ไพบูลย์เบื่อเงย หน้าขึ้นสบตาลูกชายคนเล็ก เขาได้พบ ว่า บัดนี้ลูกชายของเขานั่งสงบงามอยู่ ตรงหน้า สองมือพนมไว้ เตรียมจะ กล่าวค่า ขอขมา “อุกาสะ ดังข้าพเจ้าทั้งหลาย จะขอวโรกาส กราบลา พ่อ แม่ ญาติ พี่น้อง พานพุทธศาสนิกชนทั้งหลาย เพื่อบรรพชา ณ บัดนี้... ขอพ่านทั้ง หลาย โปรดอโหสิกรรม งดเว้นความ เสียงกระหึ่มกึกก้องพร้อมเพรียง ผ่องใสยิ่งขึ้น ยังความศรัทธาเลื่อมใส ของเหล่ายุวธรรมทายาทหลายร้อยคน ในพระพุทธศาสนาให้บังเกิดขึ้นในจิตใจ ที่กล่าวว่า ขอขมา เรียกน้ำต น้ำตาแห่งความ ปลื้มปิติ ตื้นตันใจของพ่อแม่ ผู้ปกครอง หรือแม้แต่ตัวยุวธรรมทายาทเอง ให้ รินไหลได้อย่างไม่รู้ตัว มสินพจน์ก้มลงกราบพ่อแม่ อา และพี่ชาย พร้อมกับยุวธรรมทายาท ทุกคน ดร.ไพบูลย์ คุณมาลี วางผ้า ไตรในอ้อมแขนลูกชาย คุณมาลีนั้น น้ำตาไหลพรากอย่างกลั้นไม่อยู่ ส่วน ดร.ไพบูลย์ ใช้ความพยายามสะกดกลั้น อยู่เต็มที่ แม้กระนั้นขอบตาก็แดงเรื่อ มลินพจน์โน้มตัวกระซิบอะไร บางอย่างที่ข้างหูพ่อ มีผลทํา ให้ ดร. ไพบูลย์ต้องกะพริบตาถี่ๆ น้ำใสๆ เอ่อ ลนขอบตา เหล่ายุวธรรมทายาทเดินกลับ ไปพร้อมผ้าไตรในอ้อมแขน เพื่อเข้า พิธีบรรพชา บ่ายวันนั้น สามเณรยุวธรรม หายาททั้งหมดกลับมาอย่างพร้อมเพรียง อีกครั้ง เพื่อเป็นเนื้อนาบุญให้พ่อแม่ ปกครองได้ถวายบาตร สามเณรมลินพจน์ นั่งอยู่เบื้อง หน้าครอบครัว ด้วยท่าทีสงบ สง่าน่า มิดทั้งหลายเหล่านั้น เพื่อความอยู่เย็น เลื่อมใส ดร.ไพบูลย์ มองดูสามเณร เป็นสุขในพรหมจรรย์ และเพื่อประโยชน์ แก่การทำ ให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน ของ อย่างเต็มตา ราวกับจะบันทึกภาพแท่ง ความประทับใจนี้ไว้ให้นานแสนนาน กัลยาณมิตร * 6)0053 - เมษายน ๒๕๔๐ ของทุกคนในครอบครัว “พ่อครับ! ถึงแม้ผมจะแตกต่าง จากพี่ใพ แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือผม อยากให้พ่อภูมิใจในตัวผมว่า ผมรัก การฟิกตัว ผมรักที่จะเป็นคนดีครับ!” ประโยคสุดท้ายที่ลูกขายฝาก ความในใจไว้ที่ข้างหูพ่อ เพียงเท่านี้ ดร.ไพบูลย์ ก็เข้าใจความหมายของ “ชีวิต” อีกมากมาย ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลกลับ ลิ่นเตน ขบขัน ทรอโศกเศร้า ดามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบบทางไปรษณีย์ หรือน่าส่งด้วยคนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการ วารสารก็สยาณ มิดร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสัน ทั้งนี้ขอให้ถ่าย เนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับตีนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้