การนั่งสมาธิและการทำบุญ : หน้า 107/142

ซิ เด-ง ธูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก มาเห็นภาพเปลวไฟในโคมทั้งหมด ดูแล้วอยากจะเก็บภาพ นี้ไว้นานๆ คนอื่นเขาคงจะรู้สึกอย่างนี้เหมือนกัน เพราะ คนขึ้นไปถ่ายรูปเยอะมาก วันนั้นนุ่นก็ตัดสินใจอยู่เนสัชชิกังคั่งคือ การท่า สมาธิในอิริยาบถ ๓ ตลอดทั้งดินจนถึงเช้า โดยไม่เอนกาย นอนเลย จริงๆ นุ่นตัดสินใจตั้งแต่เช้าแล้วค่ะว่าจะถือ ธุดงควัตรข้อเนสัชชิกังคัง เพราะเคยถามหลวงพ่อว่า การ นั่งแบบนี้ดีไหมคะ หลวงพ่อท่านบอกว่า ถ้าอยู่ในวัยที่ทำ ได้ก็น่าจะทำ เราจะสูญเสียสิ่งหนึ่ง แต่จะได้อีกสิ่งมาทด แทน เราจะได้วิริยะบารมี ขันติบารมี ท่านกล่าวว่า การ นั่งเนสัชชิกังคังจะนั่งในโอกาสพิเศษ เช่น วันพระ ๑ เดือน มี ครั้ง ท่าทางท่านคงจะเห็นใบหน้าแหยๆ ของนุ่น เลยพูดต่อว่า หรือไม่อย่างนั้นก็วันพระใหญ่ ธ ด Q^ หรือ ๑๕ ค่ำคือ ๑ เดือนมี เอ วัน หรืออย่างน้อยปีหนึ่ง ๓ ครั้ง คือ วันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา และวันครูธรรมกาย คือวันที่ หลวงพ่อ วัดปากน้ำท่านบรรลุธรรม ท่านถามกลับว่า อย่างนี้ดีไหมจ๊ะ นั่นตอบ ดีค่ะ ค่า ว่าดีของนุ่นก็เหมือนกับ ค่า ตอบรับว่าจะนั่งนั่นเอง ถ้านั่นตอบดีค่ะ แต่วันมาฆบูชา นุ่นไปนอนอยู่ก็คงจะหลับตาไม่ลง แต่เผอิญวันนั้นนุ่น ป) C (no เกิดปวดคอแต่เข้า เอียงคอไปซ้ายขวา ก้มเงย เจ็บไปหมด ต้องเดินคอแข็ง จนนุ่นพูดกับพี่ๆ ว่า อย่า เมษายน ๒๕๕๖ แปลกใจเลย ถ้าเห็นนั้นเดินเชิดหน้า ตลอดเวลา พอเวลากลางดิน ขณะที่นั่นนั่ง สมาธิอยู่ตอนก่อนจุดโคม นั่นก็คิดว่า จะนั่งดีไหมนะ ถ้านั่งก็คงจะปวดหัว แน่ๆ เลย คงทรมานทั้งง่วงและปวด หัวด้วยทั้งคืนจนกว่าจะเช้า แต่ถ้าจะ ให้นอนก็คงจะทำ ไม่ได้ ใจหนึ่งก็คิดว่า ไหวเหรอ ร่างกายมันไม่พร้อม แต่อีก ใจก็คิดต่อว่า ถ้าจะรอให้พร้อมก็คงไม่ มีวันไหนที่จะได้นั่งหรอก นอนนะ มัน ได้นอนทั้งชีวิตอยู่แล้ว ปีนี้อายุจะ ๑๕ ปี เรานอนมา ๕ ปีแล้วนะ (คนเราใช้ เวลานอนเศษหนึ่งส่วนสามของ ๑ วัน) นอนนะนอนเมื่อ ไหร่ก็ได้ ก็เลยเป็นไงเป็นกัน ดินนี้จะนั่งให้ได้ แต่ก็ลด หย่อนจากจะนั่งแบบไม่พิงทั้งคืนเลย เป็นถ้าไม่ไหวก็พึ่งจะ ได้ไม่ปีนสังขารมากเกินไป ดินนั้นนั่งแล้วก็เผลอหลับบ้าง แต่ยังภูมิใจว่าเรานั่งจนถึงเช้าได้ วันถัดมา เป็นวันรับเหรียญพระบรมพุทธเจ้าสำหรับ คนช่วยงานวัด นั่นมีโอกาสได้ช่วยแปะทองบนเหรียญพระ บรมพุทธเจ้าด้วย ว่า ได้หลายเหรียญเลยค่ะ ก่อนที่จะรับ เหรียญ พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยท่านลงน่า นั่ง สมาธิด้วย นุ่นนั่งแล้วรู้สึกง่วง เลยลืมตาฟังหลวงพ่อไป เรื่อยๆ แต่มันเบลอๆ อยู่ค่ะ เลย ไม่ค่อยได้ ว่า ได้อยู่ ตอนหนึ่งว่า หลวงพ่ออยากให้เราอีกจนเช้าถึงธรรมกาย เพราะเมื่อถึงตอนนั้นแล้วเราจะแยกออกว่า อะไรเป็นเรื่อง เล็ก อะไรเป็นเรื่องใหญ่ อย่างเช่น เราแช่ผ้าไว้ในกะละมัง แล้วเราลืมหรือไม่มีเวลาจะไปชัก เนื่องจากกะละมังมันมี อยู่น้อย เพื่อนเขาก็เลยเทของเราทิ้ง แล้วเรามาเห็นเข้าก็ รู้สึกไม่พอใจ ใจก็เลยไปติดอยู่กับเรื่องนั้น แทนที่จะคิดถึง เรื่องที่สุดแห่งธรรม นุ่น ได้แค่นี้แหละค่ะ แต่ถ้า ได้ แล้วน่า มาปฏิบัติตามด้วย ฟังเพียงเท่านี้ก็คงจะพอ แต่นั่น ก็ยังท่า ตามไม่ได้ทั้งหมดหรอกค่ะ ถ้าทำ ตามได้แปลว่า ใจ จะต้องไม่ติดกับสิ่งใดเลย ติดในกลางอย่างเดียว ซึ่งนั่นยัง กัลยาณมิตร