การดูแลสุขภาพและการออกกำลังกาย : หน้า 81/142

กัลยาณมิตรจากต่างแดน ผมผลักประตูบังตาตามเข้าไปบ้าง ก็เห็นหลวงพ่อยืนอยู่ข้างเตียง ก้มลงไป ถามภิกษุอาพาธว่าเป็นอะไร ภิกษุรูปนั้น ตอบว่า ท่านกำลังปวดหลังและขาก็บวม ไม่สามารถเดิน นั่ง หรือทำสมาธิได้ แม้ แต่จะฉันภัตตาหารก็กลืนลำบาก หลวง ในใจไม่ได้ แล้วตัวเองก็ แกว่งแขนตามบ้าง ในที่สุดหลวงพ่อก็กล่าวว่า “มีเรื่อง สำคัญที่เราจะต้องทำอยู่อีกมากมาย หนึ่ง ในเรื่องเหล่านั้นก็คือ สุขภาพของเรา ไม่ ว่าจะมีงานยุ่งเพียงใด ก็ต้องหาเวลาออก กำลังกายเสมอ สุขภาพของเราเป็นเรื่อง มธานี 9 กันย พ่อพาดจีวรไว้ข้างเตียง แล้วขอให้ภิกษุ สำคัญมาก" พูดจบท่านก็หันไปทางพระ ชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนา และชี้ทางสว่าง รูปนั้นนอนคว่ำ แล้วท่านก็เริ่มบีบนวด ภิกษุอาพาธพร้อมทั้งกล่าวว่า ร่างกายภิกษุรูปนั้นโดยเริ่มจากไหล่ทั้งสอง ไล่ลงไปจนถึงเท้า ต่อจากนั้นก็ให้พระ ภิกษุนอนตะแคงและนอนหงาย แล้วหลวง พ่อก็นวดจนทั่ว หลวงพ่อมองสำรวจไป รอบๆ ห้องแล้วจึงกล่าวว่า “ในห้องนี้ลมเดินไม่สะดวก” แล้ว ท่านก็เดินไปเปิดหน้าต่าง แล้วจึงกลับมา “ถ้าท่านเชื่อหลวงพ่อแล้วแกว่งแขน อย่างนี้ทุกๆ วัน อีกไม่กี่วันท่านก็จะหาย บทเรียนในวันนี้สอนให้ผมรู้ว่าหลวง พ่อท่านเฝ้าดูแลปกป้องพวกเรา เหมือน เป็นลูกของท่านจริงๆ ท่านแสดงความ รักและความเอาใจใส่ลูกๆ ของท่าน ไม่ ว่าพวกเขาจะสบายดี หรือเจ็บไข้ได้ป่วย วิธีการที่หลวงพ่อแสดงต่อพวกเขานั้นท่า ให้ผมเกิดความรู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก ท่าน ให้พวกเราอย่างแท้จริง ท่านเคยตั้งปณิธาน ไว้ว่า "หลวงพ่อจะกระทำ ทุกสิ่งทุกอย่าง จนสุดกำลังความสามารถ เพื่อช่วยเหลือ แนะนำทาง เพื่อให้แน่ใจว่า ลูกๆ ของ หลวงพ่อทุกๆ คนสามารถบรรลุนิพพาน และแล้วเมื่อนั้นหลวงพ่อจะตามไปเป็นคน สุดท้าย” ท่านมีความรักและ ค่าขึ้นหนึ่งในบรรดาสมบัติที่มีค่ามากที่สุด ที่จะอดทนและอุทิศชีวิตเพื่อลูกๆของท่าน ที่เตียงเดิมอีก พลางถามพระภิกษุอาพาธ ว่า “ท่านออกกำลังบ้างหรือเปล่า” พระ ปณิธานของพระเดชพระคุณหลวง พ่อนี้ย่อมชี้ชัดว่า ภิกษุรูปนั้นสั่นศีรษะพร้อมกับกราบเรียน สอนผมว่า ร่างกายของเราคือสมบัติที่ล้ำ เมตตาสูงส่งเพียงใด อีกทั้งยังมีใจแน่วแน่ หลวงพอวา “เปล่าครับ หลวงพ่อ” ของเรา เราจะต้องเอาใจใส่ดูแลให้ดี มัน ทั้งมวลโดยแท้ สำหรับหลวงพ่อหัตตชีโวนั้น ท่าน ในช่วงสี่สัปดาห์ที่พำนักอยู่ที่วัดพระ ได้แสดงให้เห็นว่า เราต้องเคารพเทิดทูน ครูอาจารย์ของเราอยู่เสมอ เพราะท่าน เมื่อได้ยืนค่าตอบเช่นนั้น หลวงพ่อ เป็นสมบัติชิ้นเดียวเท่านั้นที่เป็นของเราชั่ว ขมวดคิ้วเลิกน้อยพร้อมกับพูดว่า “งั้นยินขึ้น เดี๋ยวหลวงพ่อจะสอน วิธีออกกำลังกายให้ ชีวิตนี้ ธรรมกายนั้น ผมได้รับประสบการณ์อัน เป็นผู้ประสิทธิประสาทวิชาความรู้ให้แก่เรา พระภิกษุรูปนั้นพยุงกายลุกขึ้นลำ- วิเศษอย่างยิ่งในชีวิต ผมได้เห็นและได้ บากเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็สามารถมายืน อยู่ข้างเตียงได้ หลวงพ่อพูดว่า “ยินแยกเท้า หันฝ่ามือออกทางด้าน หน้า แล้วแกว่งแขนไปข้างหน้า-ข้างหลัง ประมาณห้าสิบครั้ง แล้วหันฝ่ามือไปทาง ด้านหลัง แกว่งอีกห้าสิบครั้ง อีกทั้งยังพยายามอบรมสั่งสอนเราให้เป็น คนดี เหนือสิ่งอื่นใดก็คือหลวงพ่อสอนให้ ผมรู้จักคิด หลวงพ่อสอนให้ผมสนใจทั้ง ทาน สอนว่า ผมควรพยายามมองให้เห็นภาพ เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับวัด ซึ่งคน ส่วนมากก็ไม่มีโอกาสเช่นนี้ อันที่จริงผม มีโอกาสใกล้ชิดหลวงพ่อหัตตชีโวไม่บ่อยนัก สิ่งรอบๆ ตัวเราและในตัวเราเอง แต่ครั้งใดที่มีโอกาสใกล้ชิดท่าน ผมก็ได้ เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ซึ่งผมไม่เคย รวมทั้งหมดตามที่ปรากฏขึ้นจริง นั่นคือ ประสบจากที่อื่นๆ มาก่อนเลย บทเรียน ในตอนเริ่มต้น พระภิกษุรูปนั้น ต่างๆ ที่หลวงพ่อลอนผมนั้น หลักแหลม แกว่งแขนค่อนข้างลำบากนิดหน่อย แต่ ลึกซึ้งยิ่งนัก ทั้งเป็นสิ่งที่ผมสามารถจะ ลักครู่ต่อมาก็สามารถแกว่งได้ครบตามที่ น่าไปใช้ในชีวิตประจำวันได้เป็นอย่างดี ทานตองการจะสอนวา “อย่าจำกัดมุมมองของเรา พยา ยามเปิดใจให้กว้าง หลวงพ่อบอก หลวงพ่อหันมามองพระ ผมได้ทราบว่า พระเดชพระคุณ ภิกษุที่ยืนดูอยู่รอบๆ นั้น ก่อนที่ท่านจะ หลวงพ่อธัมมชโย เจ้าอาวาสวัดพระธรรม เอ่ยปากประการใด ทุกรูปก็เริ่มแกว่งแขน กายนั้นเป็นปูชนียาจารย์ที่เปี่ยมล้นไปด้วย กันอย่างพร้อมเพรียง ผมเห็นแล้วอดข่า ความเมตตากรุณาเป็นอย่างยิ่ง ท่านอุทิศ กัลยาณมิตร bor เมษายน ๒๕๔๐