การอบรมสั่งสอนและการทำงานของหลวงพ่อ : หน้า 79/142

กัลยาณมิตรจากต่างแดน, ไปแล้ว พวกเขาจึงจะถึง “บางอ้อ” ว่า นี่ตนถูกอบรมสั่งสอนเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ตาม คุณจะ รู้สึกซาบซึ้งกับธรรมะที่ได้จากบทเรียน เหล่านั้นเป็นอย่างยิ่ง บทเรียนเหล่านี้หา ได้ยากมาก เพราะไม่มีใครสักกี่คนหรอก ที่จะมีเวลามาชี้แนะในเรื่องต่างๆ ให้แก่ เรา บทเรียนที่ผมได้รับจากหลวงพ่อภาย ในสี่สัปดาห์นั้น ถ้าผมจะต้องแสวงหาเอง คงต้องใช้เวลาตลอดทั้งชีวิต ท่านให้โดย ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใด ๆ เพียงแค่หวัง ให้พวกเราซึมซับเอาธรรมะเหล่านั้นไว้ให้ ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้เท่านั้น มีแรงบันดาลใจอะไรที่ทำให้หลวง พ่อมีพลังทำงานกันแล้ววันเล่า อย่างไม่มี ลักษณะถดถอยท้อแท้แม้เพียงสักน้อยนิด จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้ นอกจากเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย พระ เดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย แล้วท่านก็ เล่าต่อไปอีก เป็นเวลานานแสนนานมาแล้ว ที่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยเล่นเรือ การปั่นล่า นี้เมื่อต้นหาผู้มีต้องการความช่วย เหล้อ เรือของท่านก็คือ เรือพุทธธรรม นั่นเอง พระเดชพระคุณหลวงท่อยื่นมือ ออกไปลงเคราะห์คนที่ต้องการความช่วย แต่ก็ไม่พูด ผมเดาว่าท่านคงอยากจะถาม ว่าผมเข้าใจความหมายของเรื่องและเจต- นาที่ท่านเล่าหรือไม่ เหตุที่ท่านไม่พูดคง จะเป็นเพราะท่านต้องการให้ผมมีเวลาไป หาข้อสรุปด้วยตนเอง ผมกราบลาท่าน แล้วก็เดินกลับที่พัก ระยะทางที่เดินกลับ ที่พักนั้นยาวไกลพอที่จะทำให้ผมมีเวลา ไตร่ตรองเรื่องที่ผมได้ฟังมาอย่างลึกซึ้ง ซึ่ง ทำให้ผมทราบว่า หลวงพ่อทัตตชีโวเทิด เหลือ และขอให้เขาเหล่านั้นร่วมงาน ทูนบูชาพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย และงานของท่านอย่างยิ่งยวดที่เดียว ถึง ช่วยสงเคราะห์หาขนกับท่านให้มากเท่า แม้ผมจะไม่เคยมีโอกาสพบพระเดชพระ ที่จะมากได้ บางคนมีขึ้นมาอยู่บนเรือ คุณหลวงพ่อธัมมชโยเป็นส่วนตัว แต่ผม กำปั้นแล้วก็ไม่ว่า อะไร พวกเขาไม่เข้าใจ หรอกวา ตันต้องอดทนต่อความยากลำบากเพียงใด และแล้วผมก็พบค่าตอบ ในค่ำวันหนึ่ง เมื่อหลวงพ่อเล่าเรื่องให้ผมฟัง ผมขอ เรียกว่าเรื่อง “เรือกำปั่น" ก็แล้วกันนะ ครับ มีเรือกำปั่นอยู่อ่าวหนึ่งแล่นป่าคลื่น ลมมาเป็นระยะทางสุดแสนไกลนับเวลา เป็นล้านๆ ปีแล้ว ผู้โดยสารบนเรือก็มี มากมายเป็นล้านๆ เหมือนกัน กัปตัน เรือล่า นี้ก็เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าลงทุกมี ก่อนที่กัปตันจะต้นหาเขาทบ แล้วช่วยเหลือให้ขึ้นมาอยู่ในเรือนั้น กัป หลวงพ่อทัตตชีโวจ้องมองหน้าผม แล้วกล่าวต่อไปว่า พระเดชพระคุณหลวงท่อลัมมชโย ลำบากตรากคร่าวว่า งานเช่นนี้ติดต่อกันมา กว่ายี่สิบห้าปีแล้ว ท่านเหนื่อยมาก แต่ จะมีใครลักกี่คนที่ข้าใจถึงความเหนื่อย ยากของท่าน หนทางเดียวที่ราจะแสดง ก็เคยได้ยินได้ฟังเรื่องที่น่าประทับใจเกี่ยว กับตัวท่านมากมาย ท่านได้อุทิศชีวิตเพื่อ ขี้ทางดำเนินชีวิตที่ถูกต้องเหมาะสมให้แก่ พวกเรา โดยมิได้คำนึงถึงความเหน็ด เหนื่อยแต่ประการใด วันรุ่งขึ้น เป็นวันลุกดิบสำหรับวัน ท่าพิธีเทคอนกรีตฐานรากธรรมกายเจดีย์ คาดกันว่าผู้ที่จะไปร่วมพิธีในวันนั้นคง จะมีหลายหมื่น จึงมีการจัดเตรียมงาน กันมาสองสามสัปดาห์แล้ว ทั้งพระภิกษุ อุบาสก อุบาสิกา และอาสาสมัคร ต่าง กตเวทิตาต่อท่านที่ช่วยชี้ทางสว่างให้เรา มีภาระวุ่นอยู่กับการทำความสะอาดและ ก็คือ ช่วยท่านขับเรือไปเที่ยวต้นหาผู้คน แต่เรือกำปั่นล่านี้ก็ยังคงแล่นไปเรื่อยๆ ที่ต้องการความช่วยเหลือ ระยะทางที่จะ เมื่อรับคนจากเรือเล็กเรือน้อยหรือจาก เรือที่กำลังแล่นไปอย่างเลื่อนลอยไร้ป่า หมาย ครั้งใดที่เลเห็นคนเหล่านั้น กัป ตันก็จะเบนหัวเรือกำปั่นเข้าไปหา ยื่นมือ ต้องแล่นเรือไปนั้นยาวไกลเต็มไปด้วยหิน โสโครก และอุปสรรคต่างๆ มากมายนัก ตระเตรียมบริเวณพื้นที่จัดงาน เมื่อวัน งานยิ่งใกล้เข้ามา ผู้เตรียมงานบางคน ก็ดูท่าทางเคร่งเครียดมากขึ้น แต่บางคน ก็มีท่าทางสนุกสนานรื่นเริงกับการทำงาน แต่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยก็ไม่ อย่างเร่งรีบ ท่ามกลางบุคคลเหล่านั้น มี เคยปริปากบ่นท้อถอยเลยเราควรจะกระ อยู่ท่านหนึ่งที่สงบขรึมที่สุดคือ หลวงพ่อ เข้าไปซื้อเชิญให้ขึ้นมาอยู่ด้วยกันบนเรือ ท่าสิ่งใดเมื่อเป็นการแสดงความกตัญญูต่อ ทัตตชีโว ใหญ่ บางคนก็ปฏิเสธ บางคนก็ยอมรับ ครั้นรับคนใหม่ขึ้นมาแล้ว กัปตันก็เล่น เรือต่อไปลูกเมื่อสงเคราะห์ผู้ที่กำลังต้อง การคนช่วยชีวิต หลวงพ่อหยุดเล่า แล้วก็ถามผมว่า “รู้ไหมว่ากัปตันผู้นั้นคือใคร” ผมก็ตอบ ท่านเล่า? แตกคงไม่มีการกระทำใด ๆ เทียบเท่าพระคุณที่ท่านมีต่อเราหรอก ถึง กระนั้นเราก็ควรตอบแทนพระคุณของท่าน ด้วยการช่วยงานของท่านให้มากเท่าที่จะ ทํา ได้ เมื่อหลวงพ่อเล่าจบ ท่านมองหน้า ไปว่าไม่แน่ใจ ท่านจึงบอกว่ากัปตันผู้นั้น ผมแล้วก็ยิ้มๆ ท่าท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณหกโมง เย็น พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าไป แล้ว หลวงพ่อบอกพี่เสน่ห์ สารถีแก้ว ของท่านให้ไปหารถมา เพราะท่านต้อง การจะไปตรวจดูให้แน่ใจว่าการเตรียมงาน จะเป็นที่เรียบร้อยสำหรับงานวันรุ่งขึ้นหรือ ไม่ โดยเหตุที่ในเย็นวันนั้นมีคนมากมาย เมษายน ๒๕๔๐ 0. กัลยาณมิตร