ความทุกข์และการปลดทุกข์ : หน้า 61/142

พระบรมพุทธเจ้าเป็นพระพุทธเจ้าที่เสด็จเข้าสู่ อายตนะนิพพานก่อน พระบารมีจึงแก่กล้า การ การไม่สามารถเอื้อมมือเข้ามาศึกษาหรือ ภรณ์ห่อหุ้มอยู่หนาเตอะ มีทุกข์จรเป็น ตีความได้ เพราะจำกัดในเรื่องของ เครื่องประดับอยู่หนักอึ้งเลอะเทอะ มี ข้อมูลและการปฏิบัติจริง ฉบับนี้ ก่อนจะลงมือเขียนก็ยัง ทุกข์อาคันตุกะรายล้อมอยู่โดยรอบจนไม่ สามารถปลีกตัวออกไปได้ นึกไม่ได้ว่าจะเขียนอะไร จนกระทั่งทรุด แล้วอะไรเล่าจะเป็นเครื่องปลด ตัวลงนั่งแล้ว นึกถึงคำสอนของพระ ความทุกข์ ล้างรอยเปื้อนแห่งทุกข์ให้ กระหวัดใจนึกถึงพระองค์ จึงเป็นผลส่งบุญให้พุนขึ้น อย่างน่าอัศจรรย์ เดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยไปเรื่อยๆ หมดไปจากเรือนใจ ถ้าไม่ใช่บุญที่สะสม ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะนึกถึงคำสอนที่กล่าว ไว้ และปัญญาที่เกิดจากสมาธิ ในวันอาทิตย์ต้นเดือนของเดือนปัจจุบัน เช่นต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา หลวง พ่อท่านได้กล่าวถึงความทุกข์ ที่มีทั้ง ทุกข์ประจำ ทุกข์จร และทุกข์ที่เป็น อาคันตุกะ เป็นคำสอนที่อยู่ในใจของผู้ เขียนมานับตั้งแต่วันที่ได้ยิน เกิดความ รู้สึกสมเพทเวทนาตัวเองที่ต้องตกอยู่ใน กองทุกข์เช่นนี้ นึกๆ ดูแทบจะมอง ไม่เห็นอะไรที่เป็นความสุขจริงเลย ซ้ำ ทุกข์จรที่มากับเหตุการณ์อื่นๆ มากับ คนอื่นๆ ก็ยังมาทำให้ความทุกข์ที่มีอยู่ แล้วเป็นประจำ ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น สภาพร่างกาย การงาน ให้พอกพูน หนาขึ้นอีก ทำให้รู้สึกว่าตัวเองช่างมั่ง คั่งร่ำรวยความทุกข์เสียนี่กระไร มีความ ทุกข์เหลือเฟือเหลือกินเหลือใช้ จนไม่ สามารถใช้ความทุกข์ให้หมดได้ในช่วง อายุที่ยังเหลืออยู่นิดหน่อยนี้ เมื่อย้อนมองดูคนอื่นๆ เล่า ก็ เหมือนกัน คล้ายกัน บางคนมากกว่า บางคนไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่า หมกมุ่น อยู่ในกองทุกข์ มีทุกข์ประจำ เป็นอา แต่ความทุกข์นั้นมีอยู่มากมาย เวียนเข้ามาหาเป็นประจำสม่ำเสมอ ใน ขณะที่บุญนั้น ทำกันเป็นครั้งเป็นหน สมาธิก็ทำๆ หยุดๆ เห็นๆ หายๆ ศีลก็ ครบสมบูรณ์เป็นวันๆ ไป ไม่ตลอดเวลา เพราะเหตุการณ์ทั้งหลายมาทำให้พลั้ง ให้ไม่บริสุทธิ์ได้หลายๆ หนต่อวัน โดย เฉพาะเรื่องของคำพูด หรือวจีกรรมที่ ทำได้ง่าย ส่งผลกรรมได้รวดเร็วทันตา เมษา 1. 1. ได้ กัลยาณมิตร ๒๕๔๐