มหาธรรมกายเจดีย์และการปรับใจ : หน้า 91/140

มหาธรรมกายเจดีย์ดำริสร้างขึ้นเพื่อมุ่งแก้ปัญหา “ใจ” เหล่านี้ และมั่นใจว่าสามารถทำ “ฝัน” เป็นจริงได้ เพราะความฝันนั้นอยู่กลางใจ เมื่อแก้ปัญหาขุดกำแพงที่ บดบังใจได้ ฝันอันศิวิไลซ์ของมวลมนุษย์ทั้งหลายก็ สามารถผุดลอยขึ้นปรากฏกลางใจ ใจที่ธรรมะจรรโลง จนสดใสเปี่ยมพลัง ใจนั้นแหละจะรังสรรค์ฝันกลางใจให้ ปรากฏเป็นจริง มหาธรรมกายเจดีย์ทำได้อย่างไร... ทำได้ด้วย การปรับใจให้สมดุลด้วยการได้มองรูปทรงอันเรียบ เกลี้ยงทรงพลังกลางสิ่งแวดล้อมอันขจีสดใส บรรยากาศ สงบสบาย เอื้อต่อการปรุงอารมณ์ให้สงบงาม ทั้งรูปทรง ที่เป็นเครื่องหมายของธรรมะภายใน ที่หลวงพ่อวัด ปากน้ำเรียกว่า “ดวงธรรม” ประกอบกับการให้ธรรมะ อธิบาย ทั้งภาคปริยัติ ปฏิบัติ ณ ห้องเรียนกลางแจ้ง กว้างใหญ่รอบองค์ธรรมกายเจดีย์ในเวลาอันควร เช่น สถานีอันเป็นที่ไปมาของธรรมะภายใน ที่สื่อสารติดต่อ กันได้กับกระแสแห่งอายตนะนิพพาน จึงย่อมเปิดโอกาส ให้กระแสธรรมไหลเข้าชำระล้างใจให้ใสสะอาด ใส สะอาดจนเพียงพอที่จะซับซึมความเรืองรองที่หล่อเลี้ยง เนืองนองอยู่แล้ว ณ กึ่งกลางใจ ตรงศูนย์กลางกายของ ตนได้เต็มอิ่ม เช่นนี้ใจที่เคยแต่หวั่นไหวฟุ้งซ่าน จะถูกความ ชุ่มฉ่ำแห่งธรรมะเข้าหล่อเลี้ยงจนตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว กระจัดกระจายออกไปดังที่เคยเป็นมา ใจที่เคยหนัก เพราะเปือกตมแห่งราคะโทสะ ก็จะพลันนุ่มนวล ความไม่เพียงพอ ไม่พอดี จะถูกธรรมะปรับจนเข้าที่ หยุดนิ่งอยู่กับความเพียงพอ ความพอดี ที่จะปรับให้ สมควรไปกับสภาวะแห่งสถานะ และคุณธรรม เมื่อใจมนุษย์ทั้งหลายถูกปรับให้เข้าไปอยู่ในร่อง แห่งความเพียงพอและพอดี เช่นนี้ความรุ่มร้อนทั้งหลาย เช่นนี้ใจที่เคยแต่หวั่นไหวฟุ้งซ่าน จะถูกความชุ่มฉ่ำแห่งธรรมะเข้าหล่อเลี้ยงจนตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว กระจัดกระจายออกไปดังที่เคยเป็นมา ใจที่เคยหนักเพราะเชือกตมแห่งราคะโทสะ ก็จะพลันนุ่มนวล ความไม่เพียงพอ ไม่พอดี จะถูกธรรมะปรับจนเข้าที่ หยุดนิ่งอยู่กับความเพียงพอ ความพอดี ที่จะ ปรับให้สมควรไปกับสภาวะแห่งสถานะ และคุณธรรม เมื่อตะวันเบิกอรุณ บ่ายคล้อย หรือ ในคืนพระจันทร์ วันเพ็ญ ณ ขณะรับการให้ธรรมะอธิบาย จิตใจผู้ฟังย่อม คลี่คลาย บังเกิดความเบาสบายปล่อยเหตุแห่งความ ทุกข์ให้สลายละลายไปกับแสงตะวัน จันทรา เมื่อใจปลด เหตุแห่งทุกข์แล้วย่อมเกลี้ยงเกลาโปร่งเบา สามารถ ปรับให้พอดี มีความรู้สึกเพียงพอ วาระเช่นนี้ใจจะปรับ สมดุลได้ด้วยตัวเองจนในที่สุดชะลอตัวลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางชิดลงสนิทแนบกับ “บ้าน” หรือสถานีแห่ง สติสัมปชัญญะ ณ ศูนย์กลางกาย เมื่อใจชะลอการเคลื่อนไหวลงจนกระทั่งหยุดนิ่ง สติสัมปชัญญะจะรวมกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว อยู่ ณ ตลอดจนความตะกละอยากได้ไม่รู้อิ่มจะค่อยๆ ผ่อนคลายออกไปโดยธรรมชาติ ใจจะค่อยผละออกจาก ความรุ่มร้อนเพราะโทสะโมหะ เคลื่อนเข้าสู่ความร่มรื่น แห่งร่มเงาของธรรมะจนในที่สุดค้นพบด้วยตัวเอง กัลยาณมิตร ๘๓ พฤษภาคม ๒๕๔๒