การเข้าถึงพระรัตนตรัย : หน้า 114/140

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่สําคัญที่สุดในชีวิตที่แท้จริง เวลาเจอ ปัญหาใดๆ ที่เป็นเรื่องไม่สบายใจ เราก็ได้พักใจตรงฐาน ที่เจ็ด เรื่องที่จะไปสู้รบปรบมือกับใครด้วยวิธีหยาบๆ เราก็สู้ไม่เป็นอยู่แล้ว ดีที่สุดคือ ทำใจหยุดนิ่งให้ใจได้อยู่ ใกล้พระรัตนตรัย ได้อาศัยแหล่งบุญจากกลางตัวของเรา เองให้ก่อให้เกิดปัญญาแก้ไขปัญหาต่างๆ หลวงพ่อท่าน ก็สอนให้เข้ากลาง (องค์พระในตัว) เวลานั่งสมาธิหรือใน เวลาที่เจอะเจอปัญหาอะไร แม่ก็จะได้รับคำสอนว่าให้ เข้ากลางอยู่เสมอ ฟังดูง่ายๆ แต่อาจจะยากในทางปฏิบัติ เพราะใจก่อนที่จะเข้ากลางได้ ต้องหยุดนิ่งให้ได้เสียก่อน ต้องตะล่อมใจให้หยุดนิ่งโดยทำใจให้เบาสบายก่อน ผ่อนคลายเสียก่อน ใจหนักๆ คงจะลงที่ฐานที่เจ็ดไม่ได้แน่ มันจะหนักๆ ดื้อ ๆ หาทางลงไม่ได้ ใจที่ซัดส่ายไปใน เรื่องราวต่างๆ ก็ไม่สามารถหยุดนิ่งได้ ต้องเป็นใจที่ เกลี้ยงเกลา ปล่อยวางเรื่องราวต่างๆ ไว้ก่อน เมื่อวางใจ ได้นิ่งแล้ว องค์พระท่านก็จะผุดผ่านขึ้นมาเป็นสาย(ของ องค์พระ) จากที่เรามองลงเหมือนก้มลงมองท่าน จาก เศียรพระค่อยๆ ขึ้นมาเป็นองค์ทั้งองค์ องค์แล้วองค์เล่า จนแม่ไม่ต้องก้มมองท่าน แต่จะผุดผ่านขึ้นมาเหมือนเรา อยู่ในกลางองค์พระที่ซ้อนผ่านตัวเราทีละองค์ ๆ แต่ละ องค์ที่ผ่านตัวเราไปเรื่อยๆ (เข้ากลาง) ท่านก็จะกลั่นธาตุธรรมของเราให้สะอาด แม่ก็จะนึกน้อมเอากายของหนูเข้าไปใน กลาง ซ้อนกับกายแม่ให้องค์พระท่าน ผ่านพร้อมกันไปด้วย กายที่ไม่สะอาด หมายถึงกายที่ธาตุธรรมดำปนเป็นอยู่ ทำให้มีอกุศลกรรมต่างๆ มาทำให้กายหยาบเราสร้าง บารมีไม่สะดวก ต้องนำมาผ่านขบวนการซักล้างให้สะอาด โดยนั่งสมาธิเข้ากลางองค์พระธรรมกายที่ละเอียดๆ ไป จนนับไม่ถ้วน ที่ละเอียดยิ่งขึ้นไปก็จะเป็นการทำละเอียด ที่ซับซ้อนขึ้นไปจนกายใสสะอาด เมื่อธาตุธรรมเรา สะอาดบริสุทธิ์ ทุกๆ อย่างก็จะดีขึ้นไม่ใช่แต่ตัวเราเท่านั้น งานของเรา เป้าหมายของเราก็จะสำเร็จตามไปด้วย แม่ ถึงมั่นใจว่าพระรัตนตรัยมีจริง เป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง มีตัวตนจริง ที่เราสามารถไปสัมผัส ไปเห็น และได้ อาศัยบารมีท่านช่วยให้เราทำงานสร้างบารมีได้สำเร็จ ขอเพียงให้ได้ปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอด้วยความ เชื่อมั่นที่บริสุทธิ์ การถูกกันด้วยเรื่องปรัชญา ก็เป็นเรื่อง ของปรัชญาภายนอก ที่ทำให้ดีเป็นคนมีปัญญามีภูมิ ความรู้แตกฉาน แต่ลองหันมาถูกกันด้วยเรื่องภายใน (ธรรมะ) ที่มีอยู่ในตัวเรา มีเรื่องที่ต้องศึกษากันอีกไม่รู้จบ เราจะได้ไม่ต้องมาถกเถียงกันให้เหนื่อยกายและใจ ใจที่ สับสนก็จะมั่นคงในพระรัตนตรัย นี่คืองานหลักในชีวิต ส่วนงานอื่น ๆ เราก็ทำไปตามหน้าที่ เพื่อให้ชีวิตเรา สมบูรณ์ทั้งหยาบและละเอียด แม่ว่าแค่นี้มันก็หมดไปวันๆ อย่างมีคุณค่า ยิ่งหนูมีเวลานั่งอย่างต่อเนื่อง ได้อยู่กับ บุญล้วน ๆ ไม่ต้องมาต่อสู้กับโลก ภายนอกที่นับวันจะมีอันตรายรอบด้าน ไม่ต้องมาสู้กับการทำมาหากินในยาม เศรษฐกิจฝืดเคือง สู้อยู่แค่ตัวหนูเองกับ สิ่งแวดล้อม ให้ปรับกันได้สอดคล้อง เรา ก็จะมีความสุขแบบนักสร้างบารมีได้เต็มที่ หรือแอบแฝงอยู่เหมือนผ้าสกปรกที่มี คราบดำ ๆ เราต้องมาซักให้ขาวสะอาด ธาตุธรรมนี่ก็เหมือนกับมีธรรมดำปนอยู่ สู้กับความรู้สึกของตนเองก็เป็นเรื่อง ใหญ่พอตัว แต่เป็นตัวของเราเอง แม่ได้ แต่เพียงชี้แนะลูกในเรื่องการดำเนินชีวิต เพราะใจก่อนที่จะเข้ากลางได้ ต้องหยุดนิ่งให้ได้เสียก่อน ต้องตะล่อมใจให้หยุดนิ่งโดยทำใจให้ เบาสบายก่อน ผ่อนคลายเสียก่อน ใจหนัก ๆ คงจะลงที่ฐานที่เจ็ดไม่ได้แน่ มันจะหนัก ๆ ตื้อๆ หาทางลงไม่ได้ ใจที่ซัดส่ายไปในเรื่องราวต่างๆ ก็ไม่สามารถหยุดนิ่งได้ ต้องเป็นใจที่เกลี้ยงเกลา ปล่อยวางเรื่องราวต่างๆ ไว้ก่อน เมื่อวางใจได้นิ่งแล้ว องค์พระท่านก็จะผุดผ่านขึ้นมาเป็นสาย กัลยาณมิตร ๑๐๖ พฤษภาคม ๒๕๔๒