พระจันทร์ลายกระต่ายและการสร้างบารมี : หน้า 123/140

อวสานไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่อวันสงกรานต์ที่ผ่านมานี้เอง ผมว่าเขาสะท้อนปัญหาสังคมอันเกิดจากการเลี้ยงดูของพ่อ แม่และครอบครัวที่ต่างกันได้อย่างน่าสนใจทีเดียว เชื่อฟังกระต่ายโพธิสัตว์จึงออกหาอาหารตามวิสัยของตนเอง นากหาปลาตะเพียนมาได้ สุนัขจิ้งจอกได้เนื้อมา ๒ ชิ้น ลิงก็ได้ผลไม้ในป่ามา ได้มาแล้วก็เตรียมไว้เพื่อทำทาน เป็นความกล้าหาญของผู้จัดที่ทำละครแนวชีวิตมานำเสนอ ฝ่ายกระต่ายโพธิสัตว์คิดว่าเราเลี้ยงชีพอยู่ด้วยหญ้า เราไม่ ให้กับผู้ชมยุคนี้ ในความเป็นบันเทิงกับธรรมะแล้วนั้น นึก ประทับใจคำพูดของพงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง นักแสดงคุณภาพ บทที่ได้รับออกจะดูความคิดความอ่านพัฒนาไปไม่สมกับ อายุหรือใบหน้า แต่ขอโทษเป็นความคิดที่บริสุทธิ์ น่านำไป พิจารณาใช้กับทุกๆ คนในสถานการณ์ตอนนี้อย่างยิ่ง “เข่ง” จะสอนตัวเองและเพื่อนๆ ใกล้ชิดเสมอว่า เวลาที่นึกอยาก ได้อะไรให้มองที่พระจันทร์นิ่ง ๆ ยิ้มๆ เย็นๆ แล้วก็มีความสุข นึกอธิษฐานอะไรเขาก็จะได้ทุกครั้งไป การดำรงชีวิตแบบ เข่งดูเหมือนเป็นคนผิดปกติ แต่จะรู้ไหมว่าถ้ารู้จักปล่อยวาง และทำใจได้อย่างเข่งจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุด การปรับ แต่สิ่งดีๆ ให้กับชีวิต รู้จักใช้วิกฤตให้เป็นโอกาสเป็นแนวคิด ที่ฉลาดลึกล้ำ แต่ถ้าจะให้ชีวิตพบแต่สิ่งดีๆ และมีสาระแก่นสาร เข่งน่าจะน้อมพระจันทร์มาไว้กลางท้อง ให้หยุดนิ่งอย่าง สบายอกสบายใจก่อน แล้วค่อยอธิษฐานก็จะถูกหลักครบ สูตรของนักสร้างบารมีทีเดียว ยังมีเรื่องราวของพระจันทร์ลายกระต่ายที่น่าสนใจ ยิ่งอีกประเด็น แต่ไม่ใช่จากละครโทรทัศน์หรอกนะครับ แต่ เป็นพระธรรมเทศนาของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย อาจให้หญ้าเป็นทานแก่ทักขิไณยบุคคลได้ ถ้าหากมีเนื้อนา บุญมายังที่อยู่ของเรา เราจะยอมสละชีวิตโดยให้เนื้อของเรา เป็นทาน เมื่อกระต่ายโพธิสัตว์คิดอย่างนี้ จึงร้อนถึง พระอินทร์ต้องแปลงตัวเป็นพราหมณ์มาทดสอบสัตว์ทั้งหลาย แล้วทั้งหมดก็ทำได้ตามที่ตั้งใจไว้โดยเฉพาะกระต่ายโพธิสัตว์ เมื่อเห็นพราหมณ์ก็ดีใจบอกกล่าวให้ก่อไฟ ตนจะสละชีวิต เป็นทาน ครั้นเมื่อพราหมณ์ก่อไฟเสร็จ กระต่ายน้อยก็สลัด ตัวเพื่อให้สัตว์ที่ติดอยู่ตามขนหลุดออกไป เป็นการชำระศีล ให้บริสุทธิ์ก่อน แล้วก็กระโดดเข้ากองไฟโดยไม่กลัวความตาย แต่แล้วไฟก็มีความฉ่ำเย็นเหมือนกระโดดลงในกระแสน้ำ จากนั้นพระอินทร์ก็ทรงนำเอาภูเขามาจารึกรูปกระต่ายไว้ บนดวงจันทร์เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งการสร้างความดีของ กระต่ายโพธิสัตว์ และเป็นสัญลักษณ์เพื่อเตือนให้ชาวโลก อย่าได้ละเลยในการให้ทาน เมื่อเห็นครั้งใดก็ให้เร่ง ขวนขวายในการสร้างมหาทานบารมีอย่างเต็มที่ดุจเดียวกับ พระโพธิสัตว์ในกาลก่อน ความปลื้มใจยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ เมื่อวันที่ ๒๒ เมษายน ที่ผ่านมาซึ่งเป็นวันคุ้มครองโลก ผ้า เมื่อช่วงสงกรานต์ ผมฟังทางสถานีวิทยุเอ.เอ็ม.๑๑๐๗ หรือ กาสาวพัสตร์โบกสะบัดจากทั่วสารทิศมุ่งตรงสู่วัดพระธรรมกาย เอ.เอ็ม ๑๒๓๓ นี่แหละ (ทราบภายหลังว่ามีทั้ง ๒ คลื่น เพื่อเป็นเนื้อนาบุญให้แก่สาธุชนผู้มีจิตเป็นกุศล หมื่น แสน เลือกฟังกันได้ตามความชัดเจนของเครื่องรับวิทยุของแต่ละ ล้านดวงใจหากมีจุดมุ่งหมายเดียวกันอันจะน้อมนำธรรมะ ท่าน ช่วงเวลา ๒๐.๐๐ น. ครับผม) วันนั้นท่านเทศน์เรื่อง “กระต่ายน้อยในดวงจันทร์” พอดิบพอดีเป็นความประจวบ เหมาะที่ลงตัวครับ สมัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังเป็นพระบรม โพธิสัตว์ไม่ว่าจะบังเกิดเป็นอะไรก็ตามพระองค์จะไม่เคย ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาคุ้มครองโลก ย่อม นำความปลาบปลื้มปรีดาแก่มวลมนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เพราะเป็นกิจที่ชาวพุทธอย่างแท้จริงควรจะร่วมกันประกอบ กิจและสรรเสริญแซ่ซ้องอนุโมทนา ด้วยผลบุญอันเกิดจากแรงกาย แรงใจอันบริสุทธิ์ ของนักสร้างบารมี ขออุปสรรคน้อยใหญ่มลายสูญ จง บังเกิดแต่ความสำเร็จและสันติสุขอันไพบูลย์แก่แผ่นดินอัน ขาดการสร้างทานบารมีเลย แม้ในพระชาติที่ถือกำเนิดเป็น กระต่าย ครั้งนั้นมีนาก สุนัขจิ้งจอก และลิงเป็นเพื่อนกัน กระต่ายโพธิสัตว์จะคอยตักเตือนเพื่อนทั้งสามให้ตั้งอยู่ใน กว้างใหญ่นี้เทอญ !!! คุณธรรมความดี อยู่มาวันหนึ่งเป็นวันอุโบสถ ขึ้น ๑๕ ค่ำ พระมหาโพธิสัตว์ จึงชวนสหายทั้งสามรักษาอุโบสถศีล และ ตระเตรียมอาหารถวายแก่ทักขิไณยบุคคล สัตว์ทั้งหลาย กัลยาณมิตร ๑๑๕ พฤษภาคม ๒๕๔๒