การเดินทางและประสบการณ์ในอินเดีย : หน้า 20/116

00A แสดงมิตรไมตรีข้ามฟากมาให้ ส่วนพวกเราก็ยืนมองดู พวกเขาเหมือนกัน ฝั่งหนึ่งแขก ฝั่งหนึ่งไทย กั้นกลาง ระหว่างกันด้วยรถราที่วิ่งสวนไปมา คุณวิไลให้ข้อมูลว่า เมืองนี้ชื่อ เวฬิงก์ 61าล เมืองไหนที่ลงท้ายด้วย 6431 แสดงว่าเมืองนั้นอยู่ใกล้แม่น้ำ มีท่าเรือ เมือง Tatos อเวล อยู่ริมฝั่งแม่น้ำอะไรว่า ไม่ได้เสียแล้ว แต่เป็นแม่น้ำที่เป็น สาขาของแม่น้ำคงคา ร้อยละ ๘๐ ของชาวอินเดียที่ไปทำ มาหากินในเมืองไทยมาจากเมืองนี้ มิน่าล่ะถึงได้ออกมาชี้ ชวนกันให้มองดูพวกเรา คงบอกกันว่านี่ไงคนไทย มาจาก เมืองไทย ที่พ่อเรา อาเราไปชุดทองนะ รู้อย่างนี้แล้วก่อน ขึ้นรถ เดินทางต่อไป จึงโบกมือบ๊ายบายพวกเขา การเดินทางบนถนนสายแคบ ที่มีเพียงสองเลน เป็นเวลานานๆ ท่า ให้ ไหล่ ของ ผู้เขียนรู้สึกตึงล่า แม้ไม่ได้ทํา หน้าที่ สาวพวงมาลัยรถ ก็ตาม คงเป็นเพราะ ยามที่รถวิ่งสวนกัน กระชั้นชิดต่างฝ่าย ต่างบีบแตรเสียงดัง แต่ละท่อนทอด เสียงยาวเกินความ จ่าเป็น ท่า ให้ไหล่ของผู้เขียนห่อเข้าหากันทุกครั้งด้วยเผลอ คิดว่าการทำอย่างนี้คงมีส่วนช่วยให้รถมีขนาดเล็กลงได้บ้าง จะได้สวนกันไปได้ โดยไม่ต้องสะกิดกัน โดยเฉพาะเมื่อเวลา ฟ้ามืดแล้ว จะมองเห็นแสงไฟจากรถที่สวนใกล้เข้ามา แล้ว ก็รีดผ่านไปคันแล้วคันเล่า จนผล็อยหลับไปด้วยความ อ่อนเพลียมารู้สึกตัวตื่นอีกทีเมื่อคุณวิไลบอกว่าเราจะแวะดื่ม “กล่าวใจ” กันก่อน เพื่อให้คนขับรถได้พักบ้าง กล่าว ใจ คือ ชาร้อนใส่นมที่ชาวอินเดียนิยมดื่ม กันมาก รสชาติดี ชามีกลิ่นหอม มีรสหวานซ่าเล็กน้อย คล้ายเปปเปอร์มินท์ ผสมกับนม คิดว่าน่าจะเป็นนมแพะ เวลาขายเขาจะใส่ถ้วยดินเผาขนาดเล็กเท่าถ้วยชาจีน ปริมาณไม่มากไม่น้อยเกินไปกำลังดี ถ้วยดินเผานี้ปันแบบ ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง ลวกๆ - มิเานายน พ.ศ. ๒๕๕ คุณวิไลแนะว่าเวลาหยิบถ้อยดินเผาขึ้นมาจาก กล่อง ก่อนจะรินชาใส่ลงไปอย่าลืมเป่าถ้วยหนึ่งที่เป็นการ ไล่ฝน ไม่ต้องล้าง ด้วยวิธีการนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ที่ท่า ให้ชา มีรสชาติดี ร้านขายกล่า ใจเจ้านี้เป็นเจ้าอร่อย ที่ใครๆ ผ่านมาก็ต้องแวะพักและดื่มกล่า ใจที่นี่ บรรดาโชเฟอร์ทั้ง รถบัสและรถบรรทุก ก็ใช้ที่แห่งนี้เป็นที่ชุมนุมสังสรรค์ และพักผ่อนเอาแรงไปในตัวหลังได้จิบกว่า ใจร้อนๆ สักถ้วย สองถ้วย ลูกค้าแน่นร้านอยู่แล้วก่อนที่คณะของเราจะ เข้าไปสมทบ ร้านชาริมถนนแห่งนี้สร้างเป็นเพิงขนาดใหญ่ มี โต๊ะไม้และม้านั่งอยู่หลายตัว แต่หาที่ว่างยาก จนต้องเล่น เก้าอี้ดนตรี ใครลุกเสียม้า ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า เขาจุดเทียนตั้ง ไว้บนโต๊ะ แสงเทียน วูบไหวไปตามแรง ลม แสงเงาของภาพ ที่เห็นดูแปลกตา ท่ามกลางเสียงพูด คุยเซ็งแช่ของผู้คน แปลกหน้า มือ ประคองถ้วยชาอุ่น ในมือ ค่อยๆ ละเลียด จิบรสชาหอมหวาน บรรยากาดแบบนี้ ท่า ให้รู้สึกว่าได้เดินลึกเข้าไปในอินเดียมากกว่าที่คิดไว้ เจ้าของร้านกล่า ใจชื่อดังแห่งนี้ เป็นผู้ชายรูปร่าง ล่ำสัน ผิวเข้ม หน้า หนวดงามตามสไตล์แขกแท้ๆ หน้ามันย่องเพราะอยู่หน้าเตาไฟตลอดเวลา มือสาละวน กับการชงชาบริการลูกค้า คณะของเราหลายคนไปยืนใกล้ เขาและขอถ่ายรูปคู่มาเป็นที่ระลึกด้วย พักผ่อนหายเมื่อยล้าแล้วก็เดินทางต่อจนมาถึง เมืองพาราณสี เป็นเวลาเกือบ ๓ ทุ่มแล้ว คณะของเรา เข้าพักที่โรงแรมคลาค ทาวน์เวอร์ เป็นโรงแรมระดับ 4 ดาว ของที่นี่ หลังจากจัดสรรห้องพักลงตัว ทุกคนต่างลาก กระเป๋าเข้าห้องเพราะรู้สึกอยากนอนเต็มที่แล้ว ผู้เขียนได้ พักกับคุณสมใจในห้องสวิท ค่อนข้างหรู หลังจากเตรียม พร้อมที่จะเข้านอน เปิดผ้าคลุมเตียงขึ้นก็รู้ว่าเตียงนี้มี