การเดินทางของสามเณร : หน้า 78/116

หลวงพ่อท่านให้ศีลให้พร เป็นที่ปลื้มใจแทน ไมตรีที่โยมหยิบยื่น หลังจากสาธุชนกลับบ้าน หลวงพ่อให้สามเณร ปฏิบัติธรรมตามอัธยาศัย ทุกรูปต่างตั้งใจกันอย่างเต็มที่ แม้ตลอดวันที่ผ่านมา จะเหน็ดเหนื่อยหนักหนาเพียง ไหนก็ตาม ได้เวลาตื่น สามเณรแบ่งเป็นสองสาย ซ้ายกับ ขวา สะพายบาตรเหล็กใบเขื่องขึ้นบ่า ออกบิณฑบาต โปรดสาธุชน - บางรูปออก ๑๖ นาทีถัดมา ภาพคณะสงฆ์หมู่ใหญ่ใน หมู่บ้าน ก็เป็นเพียงภาพ แห่งความหลังที่ยาก ลืมเลือน ดั่งนกน้อยเปียม อิสระ ที่สามารถโผบินไป สุดฟ้าไกลไร้กังวล มีเพียง ปีกและขนเป็นภาระ ทว่า หากเป็นนก ที่ทนๆ หน่อยจะเป็นการ (ที่สุด) วันที่ ๒-๓-๔-๕-๖ เริ่มต้นขึ้นบนทางหลวง อากาศดุดันมากกว่าเมื่อวาน บางรูปออกอาการปวดไหล่ บางรูปขาแพลง บางรูปสูญเสีย ปลาสเตอร์ปิดแผลไปเกือบครึ่งโหล บางรูปเท้าพอง บางรูป รองเท้าฉีกขาด จำต้องต่อกรกับยางมะตอย ๒ ต่อสอง บางรูปผิวแตก และทุกรูปผิวเข้มเกินจำเป็น อย่างไรก็ตาม การเดินทางยังดำเนินต่อไปไม่ หยุดยั้ง คณะหยุดพักเพียง ๑๐ นาที ที่ศาลาริมทางทุกๆ ๕,๐๐๐ เมตร และพัก ๑ ชั่วโมงเต็ม ในช่วงร้อนสุดของวัน - เมื่อเดินผ่านตามแหล่งชุมชน ก็ทำให้รู้ว่า เมือง ข้าพเจ้าแทบไม่เชื่อว่าบาตรใหญ่เท่าลูก บาสเกตบอล ยังล้นแล้วล้นอีกด้วยอาหาร คาวหวาน เมื่อบิณฑบาตเสร็จ ทุกรูปก็น่า ภัตตาหารที่ได้มาทั้งหมดรวมกันในถาด นั่ง เรียงแถว แล้วส่งต่อตามลำดับภันเต อาวุโส(ผู้เจริญ-ผู้มีอายุ) หลวงพ่อท่านบอกเคี้ยวให้ละเอียด ฉันช้าๆ ฉันนานๆ จะได้ฉันได้เยอะๆ เพราะ ต่อแต่นี้ไปเราจะฉันกันมื้อเดียวเท่านั้น! พวกเรามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความ รู้สึกอย่างไรหนอ ที่รออยู่ตอน 5 โมงเย็น ฉันเสร็จปับ มีเวลาล้างบาตร เก็บ สัมภาระข้าวของ ๑๔ นาที ไทยไม่ร้อนและแล้งอย่างที่คิด ๗๖ รสชาณโส มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๖