ธรรมชาติของใจ : หน้า 40/116

ความเข้าใจแห่งตนพากันยก “ธรรมชาติ” ให้เป็นใหญ่ยิ่ง กว่าพระพุทธปรัชญา โดยพากันดีความว่า ในเมื่อธรรมชาติ เกิดก่อน ตั้งอยู่ก่อน เป็นไปก่อนการตรัสรู้ธรรมของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้า จึงยก “พระธรรมชาติเจ้า” ว่าเป็นใหญ่ เหนือใครแม้พระพุทธองค์ ซึ่งดูเหมือนจะตั้งเค้าเป็นเมฆฝน แห่งความเข้าใจผิด ที่ผิดต่อธรรมชาติ และสำคัญที่สุดคือ ผิดต่อพระพุทธองค์ ก่อนที่จะเข้าสู่รายละเอียดในเรื่องของธรรมชาติ ที่เป็นธรรมชาติรอบตัวเรา ขออนุญาตเข้าสู่เรื่องราวตาม หัวข้อบทความลึกเล็กน้อย นั่นคือเรื่องของธรรมชาติของใจ ธรรมชาติของใจเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดที่พระพุทธองค์ ทรงกล่าวถึง ทั้งหมดของพระพุทธปรัชญาเน้นย้ำให้นำ มนุษย์ทั้งหลายกลับคืนสู่ความเป็นธรรมชาติของใจ ที่มิใช่ ทั้งต้นไม้ สายน้ำ สายลม หรือแสงแดด แสงเดือน แสงดาว แต่คือความสุกสว่าง ขาวจรัสสดใส อันเป็นต้นเหตุแห่ง การกระทำของร่างกายที่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ที่เข้าไปเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับต้นไม้ใบหญ้า ท้องฟ้า และ ผืนดิน เพราะถือว่าเป็นหนึ่งหน่วยของสากลธรรมชาติอัน ประกอบด้วยธาตุทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ แต่ที่สำคัญควรพิจารณาให้ดียิ่งคือ คำกล่าวที่ ปฏิเสธไม่ได้ว่า “ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว" กายหรือร่างกาย เป็นเรื่องราวของกระบวนการผสมผสานของธรรมชาติ โดยมีใจเช้าไปครอบครอง หรือให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น คือ ใจ เข้าไปเป็นนายกระบวนการของธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ เหล่านั้น ๓๘ กัสฃาณมือง มิถุนายน พ.ศ. ๒๕®®