การเดินทางสู่แม่น้ำคงคา : หน้า 22/116

เจ้าของแล้ว แมงมุม ๒ ตัว ออกจะงงๆ ที่เห็นผู้บุกรุก แต่ทำอย่างไรได้ง่วงเหลือเกินแล้ว ขอแย่งที่นอนสักคืนนะ เราถูกปลุกแต่เช้ามืด ทุกคนพร้อมกินที่ล้อบบี้ เวลาตีห้า รถบัสสองตันรอเราอยู่แล้ว เมื่อทุกคนประจำที่ รถเคลื่อนตัวไปตามถนนเช้าสู่ตัวเมืองพาราณสีฟ้ายังมืดอยู่ อากาศค่อนข้างเย็น ร้านรวงต่างๆ ยังไม่เปิดกิจการ สภาพบ้านเมืองค่อนช้างเก่าถึงเก่ามากรถแล่นไปได้ครู่เดียว ก็จอดให้พวกเราลง คุณวิไลบอกว่ารถคันใหญ่เข้าไปไม่ได้ ให้พวกเราเดินต่อไป ประมาณ ๕๐๐ เมตร จะถึงท่าเรือ ริมฝั่งแม่น้ำคงคา ระยะทางเพียง ๕๐๐ เมตร จากที่ลงรถจนถึงท่าเรือ เป็นระยะทางเดินเท้าที่น่าประทับใจอีก รูปแบบหนึ่ง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ เหมือนที่ใดในโลก ทางที่เราเดินผ่านไป นั้นต้องใช้ความระมัดระวังมาก เพราะ นอกจากจะต้องคอยหลบหลีกผู้คนที่เดิน สวนไปมาแล้ว ยังมีขอทานที่ชอบเข้ามา สะกิดๆ ขอเงินอีก ตายังต้องมองต่ำ ด้วย กลัวว่าจะไปเหยียบกับระเบิดเข้า ไม่ว่า จะเป็นของวัว สุนัข หรือแม้แต่ของคน เรื่องกลิ่นไม่ต้องพูดถึง สารพัดกลิ่นที่ รวมกันเป็นหนึ่งจนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง ในที่สุดเราก็เดินมาถึงท่าน้ำจนได้ รู้สึกเหมือนเดินผ่านสมรภูมิรบแล้วรอด มาได้ อากาศริมน้ำสดชื่นขึ้นบ้าง แม้บางคราวที่ลมพัดหวน กลิ่นจะทวนลมมาเข้าจมูกเราบ้างก็ตาม คอยอยู่พักหนึ่ง เราก็ได้ล่องเรือ ท่าที่เรามาลงเรือ เรียกว่า ท่าอัศวเมธ เป็นท่าที่ใหญ่ที่สุด เรือที่เราใช้เป็นพาหนะเป็นเรือแจว ขนาดกลางนั่งได้ประมาณ ๒๐ คน คนพายเรือจะนั่งพาย อยู่ตรงหัวเรือ ๔ คน พายแบบกรรเชียงข้างละ ๒ คน ท่าทางจะต้องใช้แรงมาก โดยเฉพาะเวลาพายทวนน้ำ บรรยากาศริมฝั่งแม่น้ำคงคาเป็นจริงดังที่เคย ได้ยินคำร่ำลือมา ผู้คนมากมายมุ่งหน้าสู่ท่าน้ำ ฝ่ายหญิง แต่งกายด้วยส่าหรีหลากสีสัน ฝ่ายชายส่วนใหญ่สวมชุดขาว เมื่อมาถึงท่าอาบน้ำ ฝ่ายชายจะเปลื้องผ้าให้เหลือน้อยขึ้น ที่สุดก่อนลงอาบน้ำ ส่วนฝ่ายหญิงลงน้ำ ทั้งชุดส่าหรีนั่นเลย ท่าอาบน้ำจะแบ่งเป็น ท่าชายและหญิงชัดเจน หากเปรียบชีวิตเป็นเช่นละคร ฉากชีวิตยามเข้าของผู้คนริมฝั่งแม่น้ำคงคา ยังคงเปิดการแสดงเรื่องเดิม ดำเนินเรื่อง เหมือนวันวานมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ดารานักแสดงต่างยังคงแสดงบทของตน ช้าแล้ว อีกอย่างไม่รู้เบื่อหน่าย จน กลายเป็นกิจวัตรสำคัญของชีวิต ตกทอด บทบาท นี้ถึงลูกหลาน ด้วยแรงศรัทธา ความเชื่อนั่นนั่นเอง ศรัทธา ยึดนั่น ๒๐ | มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕