การฝึกฝนจิตใจ : หน้า 36/116

เข้านา ก็ถามพระเถระว่า “น้ำมีจิตไหมครับ" พระ อาจารย์บอกว่า “น้ำไม่มีจิตหรอกสามเณร" สามเณร ขบคิดว่า น้ำไม่มีจิต คนยังสามารถบังคับน้ำให้เข้าไปใน นาได้ตามที่ปรารถนา แล้วทำไมคนมีจิตแท้ๆ จะไม่ สามารถบังคับจิตให้ตรงได้ พอเดินต่อไปได้ไม่นาน สามเณรเหลือบเห็นช่างศร คัดลูกศรให้ตรง ก็ถามพระเถระว่า “ลูกศรมีจิตมั้ยครับ” “ไม่มีจิตหรอกสามเณร” สามเณรสอนตนเองว่า ลูกศรแม้ ไม่มีจิต คนยังสามารถบังคับให้ตรงตามที่ปรารถนา แล้ว ทำไมคนมีจิตแท้ๆ จะไม่สามารถบังคับจิตให้ตรงได้ เมื่อความคิดที่อยากจะซิกให้หยุดนิ่งทับทวีมากเข้า สามเณรตัดสินใจมอบบาตรให้พระเถระพร้อมกับเรียน ท่านว่า จะขออนุญาตกลับไปนั่งสมาธิที่กุฏิเดี๋ยวนี้แหละ พระเถระเห็นความตั้งใจเต็ดเดี่ยวของลูกศิษย์ เช่นนั้น ย่อมไม่ปฏิเสธที่จะส่งเสริม และสมควรส่งเสริม เป็นอย่างยิ่ง!! สามเณรจึงเดินกลับไปนั่งสมาธิในกุฏิตาม ลำพัง ค่อยๆ ประคองใจให้หยุดนิ่ง ตั้งจิตไว้ตรงกลางกาย ฐานที่ ๗ แล้วก็ปล่อยใจดั่งเข้ากลางของกลางไปเรื่อยๆ จิตตกศูนย์เข้าสู่สภาวธรรมที่ละเอียดลึกซึ้งไปตามลำดับ ในที่สุดได้บรรลุธรรมเป็นสามเณรอรหันต์ซึ่งนับอายุได้เพียง ผู้ทรง ๗ ขวบ บวชได้เพียง ๗ วัน ก็ได้เป็นพระอรหันต์ อภิญญา เป็นสมณะน้อยพุทธบุตรอย่างแท้จริง... ท่านผู้อ่าน ผู้รักในการ กฝนใจให้หยุดนิ่งทั้งหลาย การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งทำจิตให้ตรงต่อเส้นทางพระนิพพาน ตามหลักธรรมของพุทธศาสนานั้น เป็นสิ่งที่เหล่าพุทธ คาสนิกชนและชาวโลกควรให้ความสำคัญมากที่สุด เพราะเป็นหนทางที่จะทำให้ได้พบที่พึ่งที่ระลึกภายในคือ พระรัตนตรัย โดยเฉพาะสุภาพบุรุษท่านใดที่ยังไม่เคยเข้า มาสัมผัสชีวิตของความเป็นสมณะ ควรจะ หาโอกาสสละเวลาทางโลก มาอบรม ธรรมทายาทรุ่นเข้าพรรษา ซึ่งยังไม่สายเกินไป ที่จะ สมัครเข้ามาศึกษาความง้อันบริสุทธที่จะเป็นเหตุให้หลุดพ้น จากกิเลสอาสวะ ระยะเวลา ๓ เดือนนั้น ถือว่าเป็นช่วง เวลาที่พอเหมาะ อากาศไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป สำหรับท่านใดพอจะสละเวลาจากภารกิจการ งานได้ ก็หาโอกาสมาปฏิบัติธรรมระยะสั้น อย่างน้อยมา นั่งธรรมะร่วมกันเป็นหมู่คณะใหญ่ที่วัดทุกวันอาทิตย์ หรือ มีเวลาขึ้นไปนั่งธรรมะครั้งละ ๓๔ สมานมิตร มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๔