โวาทพระเถระ : หน้า 94/116

โ อวาทพระเถระ : พระธรรมกิดดวงศ์ (ทองดี ศรเดโช ป.ธ. ๙ ราชบัณฑิต) ดีด้วยกัน เอเต ภัยโย สมายนดิ สนธิ เตสํ น ชีรติ โย จาธิปนุน ชานาดิ โย ชานาติ เทสน์ ฯ (กัลสปมันทิยชาดก) ชุ, ขา, ๒๗/๔๔๔/ ๐๓๖ ผู้ที่ยอมรับความผิดที่ตนล่วงเกินไว้ และผู้ที่ยอมรับการขอโทษ ทั้งสองคนนี้ย่อมสามัคคีกันยิ่งขึ้น ความสัมพันธ์ย่อมไม่เสื่อมคลาย เหมือนว่าคนเราทุกคนจะเคยทำผิดและ ด ล่วงเกินคนอื่นไม่ทางใดก็ทางหนึ่งมาแล้วทั้งนั้น ข เพราะไม่มีใครที่ไม่เคยทำผิด เช่น เคยทะเลาะ กันบ้าง ค่าว่ากันบ้าง ดูถูกดูหมิ่นกันมาบ้าง เคยทำร้าย กันบ้าง เป็นต้น ยิ่งเมื่ออยู่ด้วยกันหรือทำงานด้วยกันก็ยิ่ง จะมีเรื่องอย่างนี้บ่อย แต่ข้อสำคัญก็คือ การล่วงเกินกัน นั้นจะต้องได้รับการแก้ไขโดยเร็ว หากไม่เช่นนั้นก็จะ ทำให้เกิดผลเสียหายในระยะยาว ถึงกับต้องแยกกันอยู่ แยกกันทำงาน หรือถึงกับหาทางน้ำนั่นให้บรรลัยไปช้าง หนึ่งก็ได้ ในโลกนี้ ท่านว่ามีคนที่น่ายกย่องอยู่ ๒ ประเภท คือ คนที่ท่าผิดต่อผู้อื่นแล้วรู้ตัวเองว่าทำผิด แล้วไป ๙๒ | กลยาณ คร มิถุนายน พ.ศ. ๒๕®® ขอโทษเขาด้วยความสำนึกผิด กับคนที่เมื่อเขามาขอโทษ แล้วยอมรับการขอโทษของเขา โดยการให้อภัยไม่ถือโทษ ต่อไป คนสองประเภทนี้แหละที่น่ายกย่อง เพราะการที่จะ ทำอย่างนี้ได้มิใช่เรื่องง่าย ด้วยว่าคนเราส่วนใหญ่มีทิฏฐิ มานะมีความถือตัวสูง ตัวเองผิดก็มองไม่เห็นว่าผิด หรือรู้ ว่าตัวเองผิดแต่ก็ไม่ยอมรับผิด ไม่ยอมไปขอโทษใคร โดย คิดว่าไม่จำเป็นจะต้องงอนง้อขอให้เขายกโทษให้ แม้ว่า ตัวเองจะต้องทุกข์ทรมานใจต่อไปก็ตาม และส่วนใหญ่มัก จะผูกใจเจ็บไว้ว่า คนนั้นคนนี้เคยทำให้เราลำบาก เคย ทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจมามาก ไม่ควรให้อภัยไม่ควรยกโทษ ให้ เมื่อเขามาขอโทษก็ให้อภัยไม่ได้ ดังนั้น ผู้ที่ยอมรับผิด แล้วไปขอโทษเขาได้ และผู้ที่ยอมยกโทษให้เขาได้ จึงนับ