การยืมของในการจัดงาน : หน้า 27/116

เหรอ เราเพิ่งมาครั้งแรก ถามไปเซอๆ อย่างนั้น รุ่นพี่ๆ เขา ก็บอกว่า ไม่มีตังค์ซื้อหรอก แล้วคุณยายท่านสั่งไว้ให้ยืม ซึ่งต่อมาอาตมาก็ได้รับเหตุผล ได้ฟังจากคุณยาย คุณยายให้ไปยืมของจากที่ต่างๆ มา ท่านมีวัตถุประสงค์ การสร้างงานบุญในสมัยนั้น ท่านบอกว่าการที่เราไปยืม ของเขา เพราะวัดเราเป็นวัดใหม่พึ่งสร้างไม่มีใครรู้จักหรอก มีน้อยคน เราได้ไปยืมของเขา ไปประกาศตัวเองกับ หน่วยราชการต่างๆ ว่าวัดนี้นะเกิดขึ้นแล้ว เป็นที่ ประพฤติปฏิบัติธรรมของสาธุชน มีนิสิตนักศึกษาไป ปฏิบัติธรรมกันมาก อยู่ที่ตรงนั้นนะ คลองสาม ที่หมู่ คลองหลวง ปทุมธานี ๗ เราได้ไปประกาศกับวัดต่างๆ ที่เราไปยืมของ วัดต่างๆ ก็รู้ เออ มีวัดใหม่เกิดขึ้นนะที่คลองสามนี้ บางที เราก็ไปยืมตามมหาวิทยาลัย อาจารย์ต่างๆ ก็ทราบ เออ นิสิตนักศึกษาเขาไปสร้างวัดกัน ที่ตรงนั้นๆ นี่แหละเป็น กุศโลบายอันแยบยลของคุณยาย ที่ท่านให้ไปยืมของ มี วัตถุประสงค์ ไปพรีเซ้นด้ตัวเอง แล้วการที่เรา ไปยืมของเขา ไปได้ของมา เราต้องไป อ่อนน้อมกับเขาเรียกว่าต้องไปกราบกรานเขา ถ้าไม่อย่างนั้นทำเป็นคนมือกระด้างคางแข็ง I เราไม่ได้ของหรอก แถมเขาจะตำหนิมาให้ ด้วย นี่แหละ เป็นอุบายที่คุณยายให้ฟักตัวเอง เพราะฉะนั้น ในช่วงจัดงานบุญ ใหญ่ในช่วงแรกๆ บางทีตัวหลวงพี่เอง หรือ ว่ารุ่นพี่รุ่นน้องต้องช่วยกันทำหนังสือยืม ไป ตามสถานที่ต่างๆ ไปทำตามวัตถุประสงค์ ของยาย ที่ให้ยืมของ ท่านต้องการให้ไปฟัก ความรอบคอบ เพราะว่าของที่เรายืมมานั้น มาจากหลายๆ ที่ มาจากหลายๆ วัด เวลา ยืมมาแล้วต้องมีการจดบันทึกทำบัญชี ไม่ เช่นนั้นเราจะส่งคืนเขาไม่ได้ เดี๋ยวเกิดมีการ หลงกันขนมาก็เกิดการผิดพลาดอีก ท่านจะให้เราฟิก ความรอบคอบ ท่านจะเน้นเสมอว่า ของที่ไปยืมเขามาใช้ ภาชนะ อุปกรณ์ต่างๆ เมื่อเสร็จแล้ว ทำความสะอาด ทำให้ ดีกว่าที่เรายืมเขามา ทำให้ดีกว่าของเดิมของเขา อะไร ของเขาชำรุดมาก็ซ่อมให้ดีกว่า เป็นสิ่งที่ดี บางทีไปยืม ภาชนะ พวกหม้อ หรือกระทะ บางทีมันดำเมี่ยมมา คุณยาย สอนให้ขัดให้ขาวให้หมด จานชามสะอาดหมด ไปคืนเขา วัดที่เป็นเจ้าของของเดิม จำไม่ได้หรอก นึกว่าหยิบอันผิด มาให้เราต้องยืนยันว่าใช่อันนี้แหละ แต่ว่าล้างมาให้ขาวเชียว พระที่ท่านดูเรื่องสังฆภัณฑ์ หรืองานพัสดุท่าน ชอบใจ ที่นี่เขายืมของมา เขาเอาคืนในสภาพที่ดีกว่าเดิม แสดงว่ามีการอบรมที่ดี ลูกศิษย์ลูกหาได้รับการอบรมที่ดี นี่แหละคุณยายฟิก และการส่งคืนก็ต้องไปขอบคุณเขา ด้วยตัวเอง และตอนไปอย่าไปมือเปล่า ถ้าเป็นวัดก็มี ไทยธรรมไปให้เขาบ้าง ถ้าเป็นหน่วยงานราชการก็มี หนังสือธรรมะ หรือมีอะไรไปให้เขาบ้าง เป็นเครื่องระลึกถึง ผูกใจกันไว้ว่าต่อไปนี้คงต้องมายืมอีก แล้วท่านสรุปไว้ว่า เรายืมเขามันก็ได้ศึกษาด้วยว่า อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ที่เรายืมมา พอถึงคราว ที่เราจะต้องมีเอง ชนิดไหน ขนาดไหน หรือประเภทไหน ที่มันพอเหมาะ ตอนที่เราจัดหาจะได้ตรงเป้าหน่อย ไม่สุ่ม สี่สุ่มห้าจัดซื้อมา สมัยก่อน รุ่นหลวงพี่เป็นอุบาสกหรือ เป็นเด็กวัด จะต้องได้รับการฝึกประเภทนี้ เรียกว่าแต่ละ แห่งหยิบยืมจนกระทั่งเขาไม่มีของจะให้ยืม เพราะวัดเราจะ งานใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เราต้องเพิ่มสถานที่ยืมมากขึ้นเรื่อยๆ กัลยาณมิตร ปิจนายน พ.ศ. ๒๕๑๑ | ๒๕