การศึกษาและการอบรมในวัด : หน้า 44/116

66 พ่อแม่ไม่อยากตีลูกก็มักจะส่ง ไปให้พระสอนให้เด็กเป็นคน เยื่อฟังและเป็นคนดี ถ้าไม่ เยื่อฟัง ก็อนุญาตให้ดีแรงๆ ได้ " เลย ให้เล่านิทานให้ฟังจนดึก แล้วเข้านอนรอเวลาเล่นซนใหม่ในวันรุ่งขึ้น พ่อแม่ก็ จะส่งไปให้อยู่วัดกับพระตรงริมหมู่บ้าน คำว่าวัดในภาษาพม่า คือ ยอง แปลว่า โรงเรียนก็ได้ เพราะต้องเรียนหนังสือและสวดมนต์ด้วย ต้องเป็นคนว่านอน สอนง่าย มีระเบียบวินัย ดูแลที่พักอาศัยและท่า งานช่างเมื่อได้บ้าง และฝึกฝน จิตใจที่จะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิดไปตลอดชีวิต พ่อแม่ไม่อยากตีลูกก็มัก จะลงไปให้พระสอนให้เด็กเป็นคนเชื่อฟังและเป็นคนดี ถ้าไม่เชื่อฟัง ก็อนุญาต ให้ตีแรงๆ ได้เลย วัดเมืองเย ก็เหมือนวัดทุกแห่งในพม่า คือ สร้างในสภาพแวดล้อมที่ เลือกแล้วว่าน่ารื่นรมย์ มีเจดีย์ตั้งอยู่บนเนินที่ลาดลงเล็กน้อย มองลงไปเห็น สายน้ำลำธารเบื้องล่าง คนในหมู่บ้าน จะมาประชุมพร้อมกันที่เจดีย์ ถือศีลอุโบสถ และจัดงานบุญฉลอง ทุกคนพากันนั่งคุกเข่าลงบนพื้นไม้กระดานล้อมรอบเจดีย์ ยอดทองคำอาราธนาศีลพร้อมกัน ตาลงไปจากพื้นกระดาน มีขั้นบันไดที่มี ต้นไม้ให้ร่มเงาขึ้นสองข้างทาง ด้านหนึ่งเป็นวัด มีอาคาร หลังคากระเบื้อง ระเบียงรายรอบอยู่ในสวนใหญ่ ปลูกแปลง ไม้ดอกเพื่อเอาไว้บูชาพระ แต่พื้นที่ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่จะกว้างขวาง ปล่อยให้ว่างไว้ มีร่มเงาของพรรณไม้ต่างๆ รวมทั้ง ยอง-บิน ต้นหมากอันศักดิ์สิทธิ์ ที่แผ่ขยายกิ่งก้านสาขา ปกคลุมบริเวณ ต้นกันกอว ออกดอกดารดาษ และหมู่ต้นมะม่วง ลูกและใบสี เขียวแก่ บ่อน้ำอยู่ตรงมุมหนึ่งของวัด พระภิกษุมี สะยาดอว์ คือ พระพรรษาสูง ท่า หน้าที่เป็นประธานหรือ เจ้าอาวาส มีอุบาสิน หรือพระลูกวัดประมาณ ๒๐ รูป และเณรจำนวนหนึ่ง นุ่งห่มจีวรเหลืองคอยบวชเป็นพระต่อไปหรือบวชช่วงสั้น เด็กวัดที่มาเรียน หนังสือกับพระและช่วยงานวัด เรียกว่า ยองทา นักเรียน พระภิกษุมีหน้าที่ท่อง พระสูตร สอนนักธรรม นั่งสมาธิ นับลูกประคำและสอนหนังสือเด็กวัด ท่าน ดำรงชีวิตเรียบง่ายและเคร่งครัด ไม่ฉันภัตตาหารหลังเพล ไม่มีข้าวของอื่นใด นอกจากของใช้ที่จำเป็นที่มีคนมาถวายถูกต้องตามพระธรรมวินัย ประพฤติ พรหมจรรย์และมักน้อยสันโดษ ชาวบ้านถือว่าท่านเป็นที่รวมของความดีและ ความศักดิ์สิทธิ์ มีชีวิตประเสริฐสุดและได้บุญมากที่สุดในหมู่มวลมนุษย์ เวลา พูดกับท่าน จะต้องเรียกท่านว่า “พระคุณเจ้า” และเรียกตัวเองว่า “ศิษย์ของ ท่าน” พระจะเรียกโยมว่า “ดาคา” แปลว่า ผู้ให้ เพราะพระอยู่ได้ด้วยสิ่งของที่ ญาติโยมบริจาค มีทั้งผ้าไตรจีวร ของใช้ส่วนตัว และสิ่งของจำเป็นอื่นๆ ที่ใช้ ในวัด ผู้ถวายย่อมได้บุญ ตอนที่แม่พาเจ๊งไปอยู่กับพระที่วัดเป็นวันแรกนั้น เขาเป็นเด็กผู้ชาย ตัวเล็กๆ ขี้ขลาด นุ่ง ลองยีเป็นโสร่งผ้าสายยาว และสวมเสื้อคอกลม ผมปล่อย ให้ยาวตรงกลาง แล้วม้วนเป็นจุก รอบจุกมีผมยาวสัก ๒ นิ้ว นอกนั้น ก็โกน เสียโล่งเตียนสะอาดสะอ้านเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ไว้ผมทรงนี้กันทุกคน ช่วยเสริมให้ดูอ่อนเยาว์สมวัยเด็ก เจ๋งกับเด็กวัดคนอื่นๆ ต้องทำ งานวัด ทั้ง กลอาณ หร มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕