การจัดเก็บบริขาร : หน้า 76/116

ทุกองค์มีจีวร สบง อังสะ รัดประคด เข็ม ด้าย เสื้อ ผ้ายาง มุ่ง ร่มกลด หมุดเหล็ก เชือกฟาง สบู่ แปรง สีฟัน ผงซักฟอก ยากันยุง กระดิกน้ำ ไฟฉาย ย่าม อยู่ รอบกาย อย่า! อย่าจินตนาการจนไกลเกินไปว่าเมื่อสิ่งของ เหล่านั้นคูณ เข้าไปแล้ว จะอาศัยพื้นที่ขนาดไหนใน การจัดวาง mo นับเป็นการออกแบบที่น่าทึ่ง สิ่งของทั้งหมดถูก แพ็คเช้าด้วยกันจนเหลือเพียง ๓ อย่าง จีวร สบง อังสะ รัดประคด ผ้ายาง มุ่ง หมุดเหล็ก เชือกฟาง ถูกม้วนไปทางเดียวกันกับด้ามกลด กิริยา คล้ายคลึงการห่อโรตีสายไหม เมื่อใส่ปลอกกลดเข้าไปแล้ว จึงเหลือเพียงร่มหนึ่งคันโต บริขารนอกนี้ ถูกจัดเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋า เดินทางเหล็กดำขลับทรงกลมซึ่งอยู่ในย่ามสีน้ำตาลอีกทีหนึ่ง ส่วนกระดิกน้ำนั้น คอใครคอท่าน อย่างไรก็ตาม น้ำหนักของวัตถุไม่ลดตามหีบห่อ ที่เล็กลงอย่างแน่นอน กระหวัดนึกถึงเณรน้อยองค์ท้ายแถว แค่ด้ามกลดก็ใหญ่กว่าตัวท่านเสียแล้ว ท่านจะแบกไหว หรือนี่? ๗๔ | กัลยานแน่น มถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๕ ไม่ทันรวบยอดความคิดตน สามเณรองค์นั้นก็ยก สัมภาระขึ้นหลัง ออกเดินตามขบวนมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ การเดินทางเริ่มต้นขึ้นง่ายๆ... เท้าเปลือยเปล่าของหลวงพ่อผู้นำ เหยียบยา ดร้อนก้อนแล้วก้อนเล่า ราวกะจะเยาะเย้ยหยามหยัน อุปสรรคให้หนำ ใจ ไหล่ข้างที่รองรับสัมภาระโค้งคำนับไหล่อีกช้าง อย่างเสียไม่ได้ หลายองค์สลับลับเปลี่ยนท่าถือบ่อยๆ ทั้ง สะพายแขน ยกขึ้นไหล่ พาดคอ แบกบนบ่า น้ำในกระดิกพร่องลงเรื่อยๆ เพื่อลดความ ฉุนเฉียวของไอร้อน สามเณรองค์น้อยฉันน้ำหมดไป ตั้งแต่พันเมตรที่ ๓ ข้าพเจ้าแอบได้ยินมาว่า ในช่วงแรกจะเดินให้ได้ อย่างน้อย ๑๐ กิโลฯ ๑๐ กิโลเมตร โดยแบกข้าวของหนักเหยียบ ๑๐ กิโลกรัม ไว้บนบ่า ข้าพเจ้าพาลนึกถึงเณรองค์เดิมอีกครั้ง ท่านกำลังยิ้ม ยิ้มหวานอย่างประหลาด หลังจากล่วงเลย ๑๐,๐๐๐ เมตรแรก สภาพรอบ ข้างจากภูเขาสีแดง แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งนาสีเหลือง ยางมะดอย สีดำ