การเยี่ยมผู้ป่วย : หน้า 50/546

49 เรื่องของคนป่วย ถ้าท่านจะไปเยี่ยมคนป่วย คน ๆ นั้นต้องคุ้นกับท่าน มาก ส่วนใหญ่พอไปถึง ท่านก็จะนำหลับตาทำสมาธิกันเลย ก็ยืนกัน ตรงปลายเตียงนั่นแหละ แต่บางทีถ้าเขาเตรียมเก้าอี้ไว้ให้ ท่านก็จะนั่งเก้าอี้ แล้วท่านก็พูด ให้ผู้ป่วยนึกถึงบุญที่ได้เคยทำ ทบทวนบุญให้กับเขา เพราะท่านจะรู้ว่า คนที่ท่านไปเยี่ยมเขาทำอะไรมาบ้าง ท่านก็จะให้นึกถึงสิ่งที่เขาได้ทำ ท่านก็จะพูดอยู่อย่างนั้น ที่เห็นชัดที่สุดคือคราวที่ท่านไปเยี่ยมหลวงพี่สีลวัณโณ หลวงพ่อท่านไปยืนอยู่ 3 ชั่วโมงกว่า ยืนอยู่ข้าง ๆ เตียง จับมือ หลวงพี่ท่านไว้อย่างนั้น เพราะถ้านั่งมันจะไม่ถนัด ท่านยืนจับมือแล้วก็ ทําสมาธิกัน นึกถึงบุญนะ เคยทำบุญอะไรมาบ้าง นึกถึงสมัยเราสร้างวัดมา ด้วยกัน หลวงพ่อยืนพูดอยู่จนหลวงพี่ท่านมีอาการสงบ คือทีแรกมีอาการไอ มีอาการหลายอย่าง ทําท่าว่าจะมรณภาพ แล้ว แต่หลวงพ่อท่านพูดจนหลวงพี่ท่านนิ่ง แล้วท่านก็บอกให้หลวงพี่ท่านดิ่งเข้ากลางไปนะ กลางของกลาง กลางของกลางเรื่อยไป โดยวิธีนำของท่านก็จะใช้คำนี้ตลอด ดิ่งเข้ากลาง ของกลาง กลางของกลางไป นึกถึงบุญที่เราได้ทำมา ได้สร้างวัดมา จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ ท่านก็จะไล่มาเรื่อย ท่านหลับตาไม่ได้ลืมตาพูด มือก็ยังจับกันอยู่ตลอด ยืนหลับตา อยู่อย่างนั้น แล้วท่านก็พูดไปเรื่อย ๆ วันนั้นหลวงพี่ก็อยู่ด้วย หลวงพี่ก็นั่งหลับตาอยู่ข้างหลัง แต่ หลวงพ่อท่านไม่ยอมนั่ง ท่านยืนจับมืออยู่ 3 ชั่วโมง นี้คือกรณีว่า