การฝึกพระรุ่นสุดท้าย : หน้า 248/546

247 ตอนนั้นประมาณ ปี พ.ศ. 2534 หลวงพ่อบอกว่า จะฝึกพระรุ่นนี้ เป็นรุ่นสุดท้ายแล้ว คือ ท่านจะปล่อยวาง ท่านจะไปหาที่วิเวกนั่งธรรมะ หลวงพี่ได้เรียนรู้และฝึกอยู่กับหลวงพ่ออยู่ช่วงหนึ่ง ก็ขึ้นไปนั่ง ธรรมะกับหลวงพ่อธัมมชโยที่ดอยสุเทพ นั่งได้สักระยะ หลวงพ่อทัตตชีโวท่านก็ขึ้นมานั่งธรรมะด้วย ก็ได้ เจอท่าน ได้ไปอุปัฏฐากท่าน ท่านนั่งได้ระยะหนึ่งเท่านั้น เพราะสุขภาพ ท่านเริ่มไม่ค่อยดี ปีถัดมาหลวงพ่อท่านก็มาพูดที่โบสถ์ว่า “จริง ๆ หลวงพ่อคิดว่า จะนั่งสมาธิไปตลอด แต่พอไปนั่งจริง ๆ จึงได้รู้ว่ามันสายไปแล้ว ร่างกาย มันไม่ให้ สังขารไม่ให้ พอนั่งธรรมะไปได้ระดับหนึ่ง มันเข้าไปไม่ได้ เพราะสังขารมันไม่ สามารถรองรับได้ ลมมันจะขึ้น เกิดอาการสะดุดติดขัด นั่งได้แค่เป็น ช่วง ๆ ท่านก็เลยมาคิดว่า การที่ว่าท่านจะปลีกตัวมานั่งสมาธิ ถ้าท่าน นั่งต้องนั่งให้ดีไปเลย แต่ถ้านั่งได้แบบนี้ ท่านยอมเสียสละกลับมาเป็น ฐานอยู่ที่วัด กลับมาช่วยให้คนที่เขามีกำลัง มีสุขภาพแข็งแรงไปนั่งดีกว่า แล้วท่านก็ตัดสินใจจะอยู่เป็นหลักที่วัดพระธรรมกาย จะสอนคน และสร้างคนรุ่นใหม่ สร้างคนนั่งธรรมะที่จะไปนั่งธรรมะกับหลวงพ่อ ธัมมชโย และจะอยู่ปักหลักเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่นี่ ตอนนั้นลูก ๆ พระภิกษุก็น้ำตาซึม ท่านพูดเปิดใจว่า จริง ๆ แล้ว เป้าหมายท่านต้องไปถึงนั้นแล้ว แต่ด้วยอายุสังขารของท่านกับสุขภาพ ตอนนั้นท่านอายุแค่ 50 ปีเองนะ ท่านรู้ตัวแล้วว่าท่านไปเส้นทางเรื่อง ภาวนาไม่ได้ ท่านก็เลยตัดสินใจมาลุยงานหยาบ ท่านบอกว่า ถ้าใครไปทางเส้นทางการปฏิบัติได้ไปให้เต็มที่เลย ส่วนท่านจะเป็นฐานให้เอง