การสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 207/546

206 พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเห็นแล้วก็เลยเมตตา ทรงเริ่มสอนตั้งแต่ เรื่องศีลเลย ที่ว่ากรรมกิเลส 4 ก็คือ กรรมเครื่องเศร้าหมอง 4 อย่าง อบายมุข 6 หลัก ๆ ก็คือ สอนให้รู้จักใช้ชีวิตส่วนตัวให้ดี แล้วก็สอน เกี่ยวกับเรื่องการใช้สมบัติ ซึ่งเป็นความรับผิดชอบเรื่องเศรษฐกิจตัวเอง คือไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไปทางอบายมุข ในขณะเดียวกันก็ทรงสอนเรื่องอคติ 4 ด้วย ก็คือสอนเกี่ยวกับ เรื่องการอยู่ในสังคมร่วมกับคนอื่นอย่างมีความสุขควรจะทำอย่างไร แล้วก็สอนเรื่องของทิศ 6 การปฏิบัติต่อคนที่อยู่รอบตัว หลวงพ่อท่าน พยายามค้น แล้วท่านไปเจอสิงคาลกสูตรนี้ วินัย เคารพ อดทน หลังจากที่ท่านค้นเจอสิงคาลกสูตรแล้ว ก็ใช่ว่าท่านจะหยุดเพียงแค่นั้น ท่านยังค้นคว้าต่อไปอีก คนเรานี่จะฝึกคนให้เป็นคนดี ต้องมีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม ท่านก็ค้นไปถึงเรื่องนิสัย คนเราจะเป็นคนดีหรือไม่ดีนั้นอยู่ที่นิสัย แล้ว ถ้าจะฝึกนิสัย จะต้องฝึกอย่างไร ๆ ท่านค้นไปถึงเหตุที่ทำให้เกิดนิสัย คือ ต้องทั้งคิด ทั้งพูด ทั้งทำ แบบซ้ำ ๆ แล้วสิ่งที่ต้องคิด ต้องพูด ต้องทำ ซ้ำ ๆ ก็เป็นเรื่องของชีวิต ประจำวัน แล้วอะไรที่เกี่ยวเนื่องกับชีวิตประจำวัน ท่านก็พบว่าเป็นเรื่อง ของปัจจัย 4 รวมถึงกิจกรรมหรือการงานที่เราทำอยู่เป็นประจำด้วย ท่านค้นจนกระทั่งรู้ว่า ถ้าจะฝึกนิสัยคน ต้องฝึกจากสิ่งเหล่านี้ แล้วจะฝึกให้ได้อะไรจากสิ่งเหล่านี้ ท่านเคยค้นว่า คนดีที่โลกต้องการ ต้องมีคุณสมบัติ ไม่โง่ ไม่แสบ ไม่แล้งน้ำใจ ซึ่งเป็นคุณสมบัติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า