การเรียนรู้และการเดินในเส้นทางธรรม : หน้า 110/546

109 อะไรดีก็เก็บเอาไป หลวงพี่เข้าวัดมาได้ก็เพราะครูบาอาจารย์ ช่วงวัยหนุ่มตอนนั้นหลวงพี่ไม่เรียนหนังสือ ไปตระเวนเล่นดนตรี ตามที่ต่าง ๆ เมื่อมาพบคุณยายอาจารย์ฯ ก็ศรัทธาเลื่อมใสท่านในเรื่อง ของความกตัญญู พอได้ไปพบคุณยายอาจารย์ฯท่านก็ได้ส่งต่อให้หลวงพ่อธัมมชโย ซึ่งหลวงพ่อธัมมชโยก็ให้ความเมตตาเอ็นดู เพราะว่า 1. ท่านก็เป็น นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบ 2. ท่านรู้จักคุณลุงของหลวงพี่ซึ่งเป็น อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบ 3. ท่านอยากให้หลวงพี่ได้อยู่ใน เส้นทางธรรม ท่านก็เมตตาประคับประคองให้หลวงพี่ได้ข้อคิดว่า ให้ เดินในเส้นทางธรรมเถอะ อย่าไปทางโลกเลย อย่าไปเล่นดนตรี หรือทำ อะไรต่าง ๆ มันไม่มีประโยชน์ คำพูดหนึ่งของหลวงพ่อธัมมชโยที่ว่า คนเราจะดีหรือเลว ไม่อยู่ ที่คำชมหรือคำด่าว่า ถ้าหากเราเป็นคนดี ใครจะด่าว่าเราแค่ไหน เราก็ ไม่เลว แต่ถ้าเราเลวใช้ไม่ได้ คนจะชม ชม ชม ชมอย่างไร เราก็ยังไม่ดี จําไว้นะ เมื่อหลวงพ่อธัมมชโยเริ่มเห็นเรามีอินทรีย์แก่ขึ้นมาหน่อย ท่านก็เลย ชวนเราเข้ามาอยู่วัด โดยท่านได้วัดกำลังใจเราก่อน คนเราจะดีได้นั้น ต้องอดทน จากนั้นท่านก็สอนเราต่อไปอีกว่า อย่ากลัวว่าชีวิตจะสาย ทำดีวันนี้ ไม่ต้องไปแข่งกับใคร คนที่ควรจะแข่งคือตัวเราเอง ฉะนั้นให้เรากลับมา สอบเทียบ ให้กลับมาเรียนมหาวิทยาลัย เพราะตอนนั้นเพื่อนรุ่นเดียว กันเขาจะจบปริญญาโทกันแล้ว