ผู้นำผู้ไม่สะทกสะท้าน : หน้า 54/546

53 1 ผู้นำผู้ไม่สะทกสะท้าน ประมาณปี พ.ศ. 2534 เกิดไฟไหม้กุฏิสามเณร ช่วงนั้นวัดของเรา ขยายพื้นที่ออกมาบริเวณ 2,000 ไร่ในปัจจุบัน มีคนกลุ่มหนึ่งได้ยุยง ชาวบ้านให้ก่อความวุ่นวายมาเผากุฏิ มาทุบพระพุทธรูปที่ลานธรรม ช่วงนั้นหลวงพี่ยังเป็นสามเณร เข้ามาอยู่ในวัดได้ 4 ปี ยังจำได้ ว่าราวเที่ยงคืนวันนั้น หลวงพ่อท่านมาถึงที่เกิดเหตุเป็นรูปแรกเลย พอมาถึงท่านเดินสั่งการให้สามเณรพี่ ๆ ตัวโตอยู่ตรงนี้ ส่วน สามเณรเล็ก ๆ อยู่ข้างในตรงส่วนที่ไฟยังไม่ไหม้ แล้วแบ่งออกเป็น ชุด ๆ ชุดหนึ่งให้ตักน้ำมาช่วยกันดับไฟ อีกชุดหนึ่งให้ช่วยกันเอาโอ่งมาเรียง ที่เหลือก็ให้ช่วยกันตักน้ำมา ใส่โอ่ง ชุดที่ตักน้ำราดดับไฟก็ราดไป ชุดที่ช่วยตักน้ำส่งขึ้นไปให้พระ อาจารย์ที่ปีนขึ้นไปบนหลังคากุฏิเพื่อสาดน้ำลงมาก็ตักกันไป ทุกคนเลย รู้หน้าที่คนละไม้ละมือช่วยกันดับไฟ ประทับใจที่หลวงพ่อท่านเป็นผู้นำที่ตัดสินใจไม่รอรีรอช้า พอเห็น เหตุการณ์ไฟไหม้ทั้งหลัง ท่านไม่ได้สะทกสะท้าน หรือมามัวคิดว่า กลุ่มไหนหรือใครเป็นคนวางเพลิง หลวงพี่ยังจำภาพที่ท่านเดินสั่งการ อย่างองอาจได้ เหตุการณ์ครั้งนั้นกุฏิที่พวกเราช่วยกันสร้างขึ้นมาถูกเผาไป 3 หลัง แต่ไม่มีใครเป็นอะไร หลังจากที่ไฟดับแล้ว หลวงพ่อได้แบ่งอีกชุดหนึ่ง ไปคอยเฝ้าระวังภัยที่สภาธรรมกายสากลหลังคาจากเพราะกลัวพวกเขา จะย้อนหลังกลับมาเผาอีก จากวิกฤตตอนนั้นทำให้เราเกิดขวัญและกำลังใจไม่สะทกสะท้าน และไม่กลัว เพราะเรามีผู้นำอย่างหลวงพ่อเป็นหลักชัย ถ้าเกิดหลวงพ่อ