การสร้างวัดและความห่วงใย : หน้า 102/546

101 ห่วงใย สมัยที่เริ่มบุกเบิกสร้างวัด ตอนนั้นหลวงพี่กำลังเทปูนแท็งก์น้ำที่อยู่ ติดกับอาคารยามา ผู้รับเหมาที่รับงานนี้ เขาอยู่ในภาวะที่ไม่ค่อยพร้อม ทีมงานเขา มีกันแค่ 2-3 คน เราก็ต้องเอาคนงานในพื้นที่ที่เป็นชาวบ้านเข้าไปช่วย โดยเราเองต้องขึ้นไปช่วยดูคนงาน ดูงาน เพื่อรักษาผลประโยชน์คือ ไม่ให้งานของเราเสียหาย ตอนนั้นไม่มีเครื่องจี้ปูน ต้องใช้ไม้ยาวๆ กระทั่งปูนไล่อากาศขึ้นมา เวลาเทปูนก็ใช้รอกเหมือนกับล้อรถจักรยาน เกี่ยวปูนขึ้นไปทีละ 2 ถัง วันนั้นกำลังเทปูนอยู่ช่วงฐานแท็งก์ข้างบน ซึ่งเขาจะผูกเหล็กขึ้นมา แล้วก็กั้นไม้แบบ แล้วก็เทปูนไล่ขึ้นไป พอเทขึ้นไปถึงเหล็กชั้นบนก็จะ ต่อเหล็กขึ้นไปอีก วันนั้นจำได้ว่าฝนตก ฟ้าแรง ปกติถ้าฝนฟ้าคะนอง ส่วนที่เป็น โลหะอยู่สูง จะเป็นสื่อล่อฟ้า ฟ้าอาจจะผ่าลงมาได้ เหมือนอย่างที่เวลา ฝนตกแล้วไปรองน้ำ พอไปผลักรางน้ำที่เป็นโลหะอาจทำให้เกิดไฟดูด อย่างแรงได้ วันนั้นลมแรง ฝนแรง แล้วฟ้าก็แรงมากด้วย แต่งานปูนของเรา ต้องเทอย่างต่อเนื่อง หลวงพี่จึงต้องขึ้นไป ซึ่งเราดูแล้ว ถ้าเราไม่ขึ้น หรือเราไม่อยู่ข้างบน ก็จะไม่มีใครอยู่ ช่าง 4-5 คน ที่อยู่ข้างบนก็จะ ลงมาแน่ ๆ เพราะกลัวฟ้าผ่า หลวงพี่มีความเชื่อว่า เราคงไม่เป็นคนที่ถูกฟ้าผ่า แต่ว่าหนาว เพราะลมแรง ฝนก็ตกหนักมาก นุ่งสบงถกเขมร ไม่มีเสื้อแขนยาว ไม่มีกางเกงขายาวไว้กันลม เหมือนพวกช่าง