การเผชิญหน้ากับภัย : หน้า 118/546

117 2 ยามมีภัย ท่านไปอยู่ข้างหน้า ภาพหนึ่งของหลวงพ่อที่หลวงพี่เห็นแล้วตรึงอยู่ในใจ คือในช่วงที่วัดเรา กําลังประสบปัญหา วันนั้นหลวงพ่อธัมมชโยท่านไปวัดชนะสงคราม ที่ไปด้วยกันก็มี หลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว หลวงพี่ และพี่ถาวร ไปรถคันเดียว กัน ที่เหลือก็เป็นคนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยไม่มีศิษยานุศิษย์เลย เป็นตอนที่วิกฤตที่สุดเพราะว่าเราเหมือนไปอยู่ในปากเสือแล้วแต่ เขาจะพาไป พอไปถึงเขาก็พาคณะเราหลบเข้าหลังวัด เพื่อจะได้รีบเข้าไปสู่ที่ ที่นัดแนะกับทางพนักงานสอบสวน เพราะรอบ ๆ วัด มีนักข่าวไม่รู้กี่ร้อย แล้วยังมีประชาชนมาอีก มีหน่วยคอมมานโดตั้ง 500 นาย ยืนแถวเรียง เดี่ยวล้อมวัดชนะสงคราม เหตุการณ์นี้ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นกับประเทศไทย ที่จะมีตำรวจคอมมานโด ยืนแถวเรียงเดี่ยวล้อมรอบวัด เมื่อไปถึง ปรากฏว่านักข่าวไม่รู้มาจากไหน วิ่งกรูกันเข้ามา หลวงพ่อท่านกำลังเดินตามหลังหลวงพ่อธัมมชโยอยู่นั้น ท่านรีบก้าว ไปอยู่หน้าหลวงพ่อธัมมชโยทันทีเลย เหมือนกับยืดอกขึ้นว่า ถ้ามีภัย อะไรมาถึง ท่านขอรับก่อน คือยามภัยมา หลวงพ่อท่านจะเอาตัวเองไปอยู่ข้างหน้า แต่พอ เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงกลับสู่ภาวะปกติ ท่านก็จะถอยกลับไปอยู่หลัง หลวงพ่อท่านไม่เคยปฏิเสธงาน ไม่เคยบ่นว่าหนัก เหนื่อย ไม่ไหว ท่านมีแต่ว่า ต่อให้ร้อยศึกมา ก็พร้อมจะยืดหยัดสู้