จิตวิทยาการสร้างวัดพระธรรมกาย : หน้า 14/124

การตรัสรู้ธรรมของพระองค์นั้นจึงไม่ได้ยังประโยชน์เฉพาะตนเองเท่านั้น แต่ยัง ประโยชน์มหาศาลให้แก่ชาวโลกอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ คำว่า “จิตวิทยาการสอนในพระพุทธศาสนา” จึงไม่ใช่ความหมายตื้นเขิน ตามที่คนทั่วไปเข้าใจกัน แต่หมายถึงวิชชาการเป็นบรมครูที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงใช้เวลา ยาวนานกว่า อสงไขยแสนมหากัปฝึกฝนอบรมพระองค์เองมาตามลำดับ เพื่อหอบหิ้วทั้งมนุษย์ และเทวดาข้ามวัฏสงสาร เข้าพระนิพพานไปพร้อมกับพระองค์ นี่คือวิชชาบรมครูที่เกิดจากน้ำพระทัยบริสุทธิ์ของพระองค์ เป็นวิชชาที่ทำให้โลกไม่ว่าง เปล่าจากพระพุทธศาสนา เป็นวิชชาที่ทำให้วัฏสงสารนี้ไม่ว่างเปล่าจากการมาบังเกิดขึ้นของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า 1.2 จิตวิทยาการสร้างวัดพระธรรมกาย การอุทิศชีวิตทํางานสืบอายุพระพุทธศาสนาของวัดพระธรรมกาย เกิดขึ้นจากความ เลื่อมใสศรัทธาในพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้เอง เพราะพระองค์ทรงมีน้ำพระทัยยิ่งใหญ่ ทรงช่วย สัตวโลกให้พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ข้ามสู่ฝั่งพระนิพพาน โดยไม่เห็นแก่ ความเหนื่อยยากลำบากใด ๆ แม้แต่นิดเดียว หลักฐานของเรื่องนี้อยู่ใน “คัมภีร์ชินกาลบาลีปกรณ์” ซึ่งมีบันทึกไว้ว่า เมื่อครั้งที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ทรงตั้งมโนปณิธานในการรื้อสัตว์ ขนสัตว์ให้พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารไว้ว่า พุทฺโธห์ โพธิยิสสามิ มุตฺโตห์ โมเจเย ปเร ติณฺโณห์ ตาริสสามิ สํสาโรฆา มหพุภยาติ “เราตรัสรู้แล้ว จะให้ผู้อื่นตรัสรู้ด้วย เราพ้นจากกิเลสแล้ว จะให้ผู้อื่นพ้นด้วย เราข้ามโลกได้แล้ว จะให้ผู้อื่นข้ามได้ด้วย มหาสมุทรคือวัฏสงสารมีภัยมาก” บ ท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ที่ ม ง า น ส บ ท อ ด อ า ยุ พ ร ะ พุ ท ธ ศ า ส น า DOU 5