ห้องแต่งตัวและห้องครัวในสายตาของพระอริยเจ้า : หน้า 118/124

เองนั้น แท้จริงก็คือ ซากศพเคลื่อนที่ที่ยังมีชีวิตอยู่ และอนาคตที่แน่นอนของทุกคน ก็คือ ความตาย นี่คือ ห้องแต่งตัวของพระอริยเจ้า ที่ใช้สำหรับเพาะนิสัยทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อ การบรรลุธรรม สี่ คือ ห้องครัว ตามความเข้าใจของชาวโลกนั้น ห้องครัวคือห้องที่แสดงฐานะความเป็นอยู่ที่หรูหรา ทางเศรษฐกิจของครอบครัวได้ดีที่สุด ยิ่งมีอาหารการกินที่วิเศษพิสดารเหนือกว่าชาวบ้านมาก เท่าไร ยิ่งเป็นความภาคภูมิใจในฐานะความเป็นอยู่ที่หรูหรามากเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่ในความเป็น จริงแล้วยิ่งการจัดเลี้ยงใดมีการทุ่มเทให้กับการประดิดประดอยอาหารการกินให้เลิศหรูมากเท่าไร ห้องครัวยิ่งกลายเป็นห้องที่มีการล้างผลาญทรัพยากร ชนิดกินทิ้งกินขว้างอย่างมากที่สุด ทำลาย สุขภาพอย่างหนักที่สุด สิ้นเปลืองงบประมาณมากที่สุด และกระตุ้นให้เกิดกำลังในการเสพ กามราคะมากที่สุด แต่ห้องครัวในสายตาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น กลับตรงกันข้าม คือเป็นห้องเพื่อ การควบคุมกามกิเลส พระองค์จึงกําหนดให้พระภิกษุเลี้ยงชีวิตด้วยการบิณฑบาต และกำหนดให้ ฉันภัตตาหารเพียงมื้อเดียวหรือสองมื้อ คือเช้ากับเพลเท่านั้น เพื่อตัดเสบียงกาม และให้รู้จัก ประมาณในการรับ พิจารณาในการใช้ โดยต้องคำนึงถึงสุขภาพ ความพอดี และความ เหมาะสมเป็นหลัก แล้วเอาเรี่ยวแรงที่ได้รับจากข้าวปลาอาหารมาประพฤติปฏิบัติธรรม ญาติโยม ก็ได้บุญ ตนเองก็เป็นเนื้อนาบุญ เมื่อถึงคราวเผยแผ่พระพุทธศาสนาก็เป็นกำลังสำคัญที่ ไม่ต้องสิ้นเปลืองงบประมาณมากมายในการเลี้ยงดู นี่คือ ห้องครัวของพระอริยเจ้าที่ใช้สำหรับ เพาะนิสัยทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อการบรรลุธรรม ห้า คือ ห้องทำงาน ตามความเข้าใจของชาวโลกนั้น ห้องทำงานคือห้องแห่งการหาทรัพย์สมบัติมาเลี้ยงชีวิต ถ้ามีนิสัยดีก็หาสมบัติได้ไม่ยาก แต่ถ้าทำงานแบบมักง่ายก็ได้แต่ความวิบัติ ห้องทำงานของใครก็เป็นไปตามลักษณะอาชีพของคน ๆ นั้น บทที่ 7 พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองได้ ต้ อ ง ทุ่ ม ชี วิ ต ใ ห้ ถูก ธ ร ร ม DOU 109