การฝึกคนในวัด : หน้า 104/124

ในการฝึกคนนั้น อุปกรณ์สำคัญก็คือปัจจัย 4 แต่มีข้อควรระวังอยู่ 5 เรื่องใหญ่ คือ (1) มีปัจจัยสี่และอุปกรณ์การศึกษาที่พร้อมต่อการเลี้ยงดู และฝึกคนได้อย่างทั่วถึง มิฉะนั้นจะเกิดปัญหาลำเอียงเล่นพรรคเล่นพวก (2) ต้องมีคุณภาพเหมือนกันด้วย มิฉะนั้น จะเกิดการเปรียบเทียบ เป็นที่มาของ ความน้อยเนื้อต่ำใจ ทําให้มีคนชอบโม้ มีหัวขโมย มีการกลั่นแกล้งเกิดขึ้นตามมา (3) ต้องมีระบบสังฆภัณฑ์ คือมีระบบเข้ากองกลาง และมีกฎเกณฑ์การเบิกไปใช้ ตามความจำเป็น (4) ต้องฉันร่วมกันและฉันพร้อมกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างฉัน (5) ต้องฝึกให้อยู่ร่วมกัน ทํางานเป็นทีมร่วมกัน อย่าฝึกให้อยู่กุฏิเดี่ยว ๆ ถ้าไม่ระวัง 5 เรื่องนี้ให้ดี คนในวัดจะมีนิสัยเอกเทศ ตัวใครตัวท่าน ทำงานเป็นทีมไม่เป็น และกุฏินั้นก็จะกลายเป็นที่สะสมของที่ไม่สมควรแก่สมณบริโภค และก็กลายเป็นเจ้าพ่อคุมวัด ก่อให้เกิดปัญหาขาดแคลนปัจจัย 4 รวมทั้งงบประมาณเพื่อประโยชน์ส่วนรวมชนิดกระทบกัน ไปทั้งวัด 6.4.3 บุคคลให้เป็นที่สบาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่าวัดที่จะมีความสมัครสมานสามัคคีนั้น ต้อง ประกอบด้วยบุคคลสองประเภท คือ พระเถระต้นแบบกับลูกศิษย์ที่รักการฝึกตนเองอย่างทุ่ม ชีวิตเป็นเดิมพัน (1) พระเถระต้นแบบ คือ ภิกษุเถระทั้งหลายเป็นพหูสูต เรียนจบคัมภีร์ ทรง พระธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกาอยู่ในเสนาสนะนั้น พระเถระต้นแบบในที่นี้ โดยทั่วไปย่อมหมายถึง เจ้าอาวาส เจ้าอาวาสเป็นอย่างไร ลูกวัดก็เป็นอย่างนั้น ถ้าเจ้าอาวาสทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันทำภาวนา ลูกวัดก็ทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันทาภาวนา แต่ถ้าเจ้าอาวาสไม่ทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน ลูกวัดก็นอนเป็นเดิมพัน เจ้าอาวาสดูบอลเป็นเดิมพัน ลูกวัดก็ดูบอลเป็นเดิมพัน แถมดูมวยอีกต่างหาก บ ท ที่ 6 สิ่ ง แ ว ด ล้ อ ม ใ น วั ด มี อิ ท ธิ พ ล ต่ อ ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 95