การแสวงหาธรรมะ : หน้า 106/124

do นับจากวันที่พระองค์ทรงออกบวช ก็ออกบวชอย่างชนิดทุ่ม วิตเป็นเดิมพัน เป็นตาย ร้ายดีอย่างไร ไม่ขอย้อนกลับไปอยู่วังตามเดิม แม้ตายก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ เมื่อถึงคราวที่แสวงหาธรรมะ ก็แสวงหาธรรมะอย่างทุ่ม วิตเป็นเดิมพัน แม้ต้อง ทรมานตนจนสังขารพังพินาศเกินกว่าใคร ๆ จะทนไหวก็ยินยอม เพราะหวังจะได้พบกับธรรมะ แต่ผลสุดท้ายพอรู้ว่ามาผิดทาง พระองค์ก็ไม่ทรงย่อท้อเลย รีบฟื้นฟูร่างกาย จะได้มีกำลังไป แสวงหาธรรมะด้วยวิธีอื่นต่อไป เมื่อถึงวันที่ตรัสรู้ธรรม ก็ตรัสรู้ธรรมด้วยการทำภาวนาอย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน นั่น คือพอพระองค์ประทับนั่งลงไปที่โคนไม้ศรีมหาโพธิ์ ก็ตั้งจิตอธิษฐานทันทีว่า “แม้เลือดเนื้อจะ แห้งเหือดหายไป เหลือแต่เอ็นหนังหุ้มกระดูกก็ตามที หากวันนี้ไม่บรรลุพระสัมมา สัมโพธิญาณ จะไม่ขอลุกขึ้นจากที่นี้” พอทุ่มชีวิตลงไปอย่างนี้ ในที่สุด พระองค์ก็ตรัสรู้ธรรม ในคืนวิสาขบูชานั่นเอง เมื่อถึงคราวที่พระองค์ทรงประกาศธรรม ก็ประกาศอย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน แม้ตาย ก็ไม่ยอมเลิกนำแสงสว่างแห่งธรรมไปมอบให้ชาวโลก เขาเอาช้างมาไล่ฆ่า เอาธนูมาไล่ยิง กลิ้ง หินมาไล่ทับ ส่งคนมาตามว่า ใส่ร้ายไม่เลิกรา พระองค์ก็ไม่ทรงเลิกประกาศธรรม มีแต่เดินหน้า ชี้ทางพ้นทุกข์อย่างทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันให้แก่ชาวโลกต่อไป และเมื่อถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตก็เป็นวินาทีสุดท้ายที่ทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน นั่นคือ เมื่อ วันที่พระองค์จะปรินิพพาน คือพระสังขารสิ้นเรี่ยวแรงจะออกตระเวนทำงานเผยแผ่ไปทั่วทุก แว่นแคว้นแล้ว อีกไม่กี่อึดใจจะทรงสิ้นลมแล้ว พระองค์ก็ยังทรงทุ่มชีวิตเป็นเดิมพัน ด้วยการสรุป คำสอนทั้งหมดให้ว่า “ภิกษุทั้งหลาย สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสิ้นไปเป็นธรรมดา เธอทั้งหลาย จงยังประโยชน์ตนและประโยชน์ท่านให้ถึงพร้อมด้วย “ความไม่ประมาท” เถิด” นี่คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าของพวกเรา เมื่อพระบรมครูเป็นต้นแบบการทําความดีเอาชีวิตเป็นเดิมพันอย่างนี้ หน้าที่ของ ลูกศิษย์ก็คือ ฟังคำครูให้ชัด ตรองคำครูให้ลึก ทำตามครูให้ครบ และจะครบได้ก็ต่อเมื่อต้องทุ่ม ชีวิตเป็นเดิมพัน จึงเป็นลูกที่แท้จริงของพระพุทธองค์ บ ท ที่ 6 สิ่ ง แ ว ด ล้ อ ม ใ น วั ด มี อิ ท ธิ พ ล ต อ ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 97