ความสำคัญของนิสัยในการศึกษา : หน้า 74/124

ทางด้านวิชาการเท่ากัน แต่สองคนนี้จะเอาความรู้ไปใช้ไม่เหมือนกัน เพราะความรู้เป็นเพียง อุปกรณ์ให้นิสัยนําไปใช้งานเท่านั้น มหาวิทยาลัยหลาย ๆ แห่งในเมืองไทยกำลังผลิตดอกเตอร์ให้จบปีละหลาย ๆ คน แต มีมหาวิทยาลัยใดกล้ารับประกันว่า ดอกเตอร์ที่จบจากสถาบันนั้น ๆ ไปแล้ว จะเป็นคนดีได้ทั้งหมด สำนักเรียนบาลีหลาย ๆ แห่งมีกำลังผลิตพระภิกษุให้จบ ป.ธ. 9 ปีละหลาย ๆ รูป แต่ถ้าไม่ปลูกฝังว่า ภาษาบาลีเป็นเพียงกุญแจดอกหนึ่งที่ใช้ไขตู้พระไตรปิฎก เพื่อจะเอาธรรมะ มาฝึกนิสัยของตนเองให้ดีขึ้น แล้วจะเอานิสัยดี ๆ ไปปราบกิเลสให้หมดสิ้น ผลที่ได้รับก็คือ เรียนจบ ป.ธ. 9 เมื่อไร ก็สึกหาลาเพศออกไปเมื่อนั้น แล้วพระพุทธศาสนาจะมีพระภิกษุที่เป็น เสมือนขุนพลในการเผยแผ่ได้อย่างไร พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวท่านตระหนักว่า นิสัยที่ดีนั้นสำคัญกว่าความรู้ จึง ได้มาบวชติดตามรับใช้งานของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย จนกระทั่งมีวัดพระธรรมกาย ให้สร้างบารมีร่วมกัน 2) เป็นผู้มีความคิดถูกเป็นสัมมาสังกัปปะ ว่า “การสอน คือ การถ่ายทอดนิสัย ใฝ่รู้ ใฝ่ดี-ใฝ่สร้างบารมีจากครูไปสู่ลูกศิษย์” สิ่งที่ควรระวังในการถ่ายทอดความรู้ ก็คือ การสอนไม่ใช่การบอกความรู้ เพราะ การสอนกับการบอกนั้นมีจุดมุ่งหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง คำว่า “สอน” ตรงกับภาษาอังกฤษว่า “Teaching ส่วนคำว่า “บอก” ตรงกับภาษาอังกฤษว่า “Telling จุดมุ่งหมายของการสอนธรรมะ คือ ต้องการให้ผู้เรียนสิ้นทุกข์ ซึ่งต้องถ่ายทอดนิสัย ใฝ่รู้ ใฝ่ดี ใฝ่สร้างบารมีจากครูไปสู่ลูกศิษย์ให้ได้ แต่จุดมุ่งหมายของการบอกธรรมะ คือ การบอกให้ผู้เรียนรับทราบว่ากำลังพูดเรื่อง อะไรอยู่เท่านั้น ยังไม่มีการถ่ายทอดนิสัยที่นำไปสู่การขจัดทุกข์แต่อย่างใด ปัญหาการศึกษาในยุคปัจจุบันนี้ ก็คือ ครูทำหน้าที่เพียงแค่บอกความรู้ แต่ยังไม่ได้ ถ่ายทอดนิสัยใฝ่รู้ ใฝ่ดี-ใฝ่สร้างบารมีให้แก่ลูกศิษย์ ตรงนี้เองถ้าหากไม่ได้ครูดีเป็นต้นแบบ แล้วลูกศิษย์จะไม่มีทางได้นิสัยใฝ่รู้ ใฝ่ดี และใฝ่สร้างบารมีอย่างแน่นอน บ ท ที่ 5 ม ร ร ค มี อ ง ค์ 8 หั ว ใ จ แ ห่ ง ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 65