การบริหารเวลาในชีวิต : หน้า 98/124

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า “วันคืนย่อมล่วงไป ชีวิตย่อมหมดไป อายุของสัตว์ย่อมสิ้นไป เหมือนน้ำในลำธาร น้อย ๆ ที่กำลังเหือดแห้งใกล้หมดไปฉันนั้น” สำหรับชีวิตพระภิกษุนั้น การบริหารเวลาที่คุ้มค่าที่สุด คือการจัดสรรเวลาให้กับกิจ สำคัญของการฝึกตน 4 ประการเป็นอันดับแรก ได้แก่ 1) การศึกษาค้นคว้าพระธรรมคำสอน 2) การสอบถามสนทนาธรรม 3) การปฏิบัติสมาธิภาวนาประจำวัน 4) การหลีกออกเร้น เพื่อปฏิบัติสมาธิภาวนา ผู้ที่จะมีความก้าวหน้าในการฝึกตนนั้นต้องบริหารเวลาใน 4 เรื่องนี้ร่วมกับปฏิบัติกิจวัตร 10 ให้ลงตัวอย่างสม่ำเสมอ ย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้ปรารภความเพียร และเป็นสุดยอดของการ บ่าเพ็ญตนให้เป็นกัลยาณมิตรของตนเอง การบริหารเวลาที่ผิดพลาด ย่อมเป็นการปล่อยโอกาสที่จะได้ทำสิ่งสำคัญที่มีคุณค่า ที่สุดในชีวิต นั่นคือ การปราบกิเลสในตน ให้หลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนชาวโลกว่า เวลาชีวิตเป็นของมีน้อย ไม่ได้ยืนยาว เป็นเดือนเป็นปีอย่างที่ชาวโลกเข้าใจ แต่แท้จริงนั้น เวลาชีวิตนั้นแสนสั้นเพียงแค่ช่วงระยะ ลมหายใจเข้าออกเท่านั้น นั่นย่อมหมายถึงว่า ความตายได้รุกคืบเข้าหาชีวิตแต่ละคนอยู่ทุก ขณะจิต การดำเนินชีวิตทุกอย่างในโลกนี้จึงแข่งกับระเบิดเวลา หรือนาฬิกาแห่งความตาย ของตนเอง ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ต้องตระหนักให้มากก็คือ อัตภาพร่างกายที่เป็นมนุษย์นี้เท่านั้น ที่เหมาะแก่การละเว้นความชั่ว ทำความดี กลั่นใจให้ผ่องใส เพราะไม่ว่าจะเป็นอัตภาพใด ๆ ที่ ต่ำกว่า ได้แก่ สัตว์นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน หรืออัตภาพใด ๆ ที่สูงกว่า ได้แก่ เทวดา พรหม อรูปพรหม ก็ยังมีโอกาสทำความดีได้น้อยกว่าอัตภาพที่เป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้น ภารกิจสำคัญของนักสร้างบารมีก่อนที่จะไปทำอย่างอื่น ก็คือ ต้องแบ่ง บ ท ที่ 6 สิ่ ง แ ว ด ล้ อ ม ใ น วั ด มี อิ ท ธิ พ ล ต่ อ ก า ร บ ร ร ล ธ ร ร ม DOU 89