การรักษาใจและการทำงานในวัด : หน้า 77/124

มีข้อคิดอยู่ว่า ยิ่งงานวัดขยายออกไปมากเท่าไร คนที่รักษาใจให้ผ่องใสยากที่สุดก็คือ เจ้าอาวาส เพราะตื่นเช้าขึ้นมาก็มีเรื่องต้องตัดสินใจทุกวัน ต้องระมัดระวังรอบคอบ ต้องพิจารณาให้รู้ได้รู้เสียถึงผลกระทบที่จะตามมาจากการตัดสินใจแต่ละเรื่อง ยิ่งถ้างานของวัดขยายด้วยแล้ว การรักษาใจให้ผ่องใสยิ่งยาก แต่ก็พยายามรักษาใจ ให้ผ่องใสให้มากที่สุด มิฉะนั้นจะเกิดอาการรวนกันไปทั้งวัด วิธีการที่รับมือกับภาวะงานขยายที่เป็นสูตรสำเร็จที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ไว้ก็คือเมื่อ งานขยายต้องระดมคน เมื่อระดมคนต้องระดมทุน เมื่อระดับทุนต้องระดมธรรม เมื่อระดม ธรรมต้องมีสถานที่ที่พอเหมาะเมื่อทำได้อย่างนี้จึงจะสร้างทีมงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาได้ และ ผู้เป็นเจ้าอาวาสก็ชวนกันฝึกสมาธิรักษาใจให้ผ่องใสกันทั้งทีม อย่างนี้ถึงจะไปรอดเป็นหมู่คณะ แล้วการกระทบกระทั่งก็จะน้อยลง 8) เป็นผู้มีนิสัยรักการตั้งใจมั่นถูกเป็นสัมมาสมาธิ ว่า “ความตั้งใจมั่นถูก คือ การ ฝึกเก็บใจตนเองให้หยุดนิ่งอยู่ภายในตัว ไม่ใช่นอกตัว เพื่อความสงบสุขในปัจจุบัน และ เพื่อการบรรลุธรรม” ซึ่งก็คือต้องหมั่นทำสมาธิภาวนานั่นเอง มรรคมีองค์ 8 นั้น จะครบถ้วน 8 ข้อหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับ “สัมมาสมาธิ” ถ้าไม่ ปลีกตัวออกมาลำพังเพื่อทำภาวนา มรรคมีองค์ 8 ก็ยากจะครบ เพราะฉะนั้น ตรงนี้ต้องใช้การ แบ่งเวลา สาเหตุที่ต้องบริหารเวลาก็เพราะนอกจากภารกิจส่วนตัวแล้ว ยังมีภารกิจส่วนรวมของ หมู่คณะอีกด้วย อยู่ด้วยกันแต่ไม่แบ่งงานกันทำ แล้วจะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร เพราะยังต้อง อาศัยวัดเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ยังต้องอาศัยญาติโยมเป็นกองเสบียง ถ้าไม่ช่วยกันดูแล ความ สะดวกในการขจัดทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้งไม่มีทางเกิด เพราะถ้าพระเอาแต่รับ ไม่มี ตอบแทนกลับไป ญาติโยมก็รู้สึกว่าไม่ได้อะไรจากการมาวัด เพราะฉะนั้น ต้องทั้งประโยชน์ตน และประโยชน์ท่าน ประโยชน์ตน คือ ปฏิบัติมรรคมีองค์ 8 ขจัดทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง ประโยชน์ท่านคือ ช่วยกันดูแลวัด และสอนการปิดนรก เปิดสวรรค์ มุ่ง พระนิพพานให้แก่ญาติโยม วัดพระธรรมกายที่ก้าวมาถึงวันนี้ได้ก็เพราะอาศัยการนั่งสมาธิเป็นหลักในการสร้างวัด 68 DOU สูตรสำเร็จ ก า ร ส ร้ า ง บารมีเป็นทีม